Άνθρωποι Μόνοι...

Λατρεύω τα Χριστούγεννα, ανέχομαι το Πάσχα. Όμως όπως και να έχει, κατά βάθος οι γιορτές ανέκαθεν μου προκαλούσαν μια μεγάλη μελαγχολία. Πείτε το οξύ μαζοχισμό, αν θέλετε, αλλά αυτό ακριβώς είναι που πάντα λάτρευα σε αυτές τις μέρες... Είχα ένα άλλοθι για να αισθάνομαι άσχημα.. Δεν με ένοιαζε αν το έδειχνα, απλά γιατί αυτές τις μέρες ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που εκδηλώνουν αυτή τους την αμηχανία - μελαγχολία... Ήξερα πως απλά δεν ήμουν η μόνη...
Ομολογώ, έχοντας τη σιγουριά της ανωνυμίας του υπολογιστή, πως δεν είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου... Για την ακρίβεια τόσο απογοητευμένη και μόνη δεν έχω νιώσει ποτέ.. Και φυσικά αυτή η ανωνυμία μου επιτρέπει να ξεδίνω...
Έτσι, όπως σε κάθε κομβικό σημείο της μέχρι τώρα, σύντομης, ζωής μου, υπάρχει ένα τραγούδι με το οποίο κοιμάμαι και ξυπνάω... Ένα τραγούδι που απλά περικλείει όλες μου τις σκέψεις...

"Monitor: Άνθρωποι Μόνοι"

Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά
είναι άνθρωποι μόνοι
θα σου πουν πως είναι καλά
μα είναι άνθρωποι μόνοι

Συχνά θα βρίσκουν χαρά
μόνο στη δουλειά τους
Θα αγαπούν πολύ τα παιδιά
μα δεν θα έχουν δικά τους

Μην τους μοιάσω
πόσο φοβόμουν
να σ' είχα για πάντα
ευχόμουν και εγώ

Κι εγώ που μπορεί
να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή
τώρα και εγώ
τον κόσμο μου εδώ
με μόνους ανθρώπους
τον φτιάχνω και ζω

Προτιμούν να μένουν μισοί
να μην δοκιμάζουν
πως θα ήταν απ' την αρχή
το εγώ να μοιράζουν

Κρατούν μια θέση κρυφή
για τον άνθρωπό τους
για όποιον έφυγε μακριά
και ζει στ' όνειρό τους

Μην τους μοιάσω
πόσο φοβόμουν
να σ' είχα για πάντα
ευχόμουν και εγώ

Και εγώ που μπορεί
να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή
τώρα και εγώ
τον κόσμο μου εδώ
με μόνους ανθρώπους
τον φτιάχνω και ζω

Κανονικά, θα έπρεπε να λέω στον εαυτό μου να αφήσεις τους γλυκανάλατους συναισθηματισμούς στην άκρη και απλά να λειτουργεί, δίχως να σκέφτεται ή τουλάχιστον να λειτουργεί χωρίς να αφήνει τους άλλους να καταλάβουν τι σκέφτεται... Αλλά δε γαμιέται... Είπαμε είναι "γιορτές", έχω άλλοθι... Από Δευτέρα θα προσέχω...

Οτι πρέπει να γίνει, θα γίνει...

Ποτέ δεν είχα σαν στόχο να ακολουθήσω το επάγγελμα των γονιών μου. Δεν είναι ότι με ενοχλεί. Ακριβώς το αντίθετο. Ήμουν και είμαι περήφανη για το ένα από τα δυο μαγαζιά μας και για το γεγονός ότι παρά τις σπουδές τους, ακολούθησαν ένα εντελώς και συνάμα δύσκολο δρόμο. Στο κάτω κάτω, αυτό το μαγαζί με έστειλε σε καλό σχολείο, μου πρόσφερε ότι ζήτησα και το κυριότερο με έκανε άνθρωπο... Απλά ξέρω από πρώτο χέρι πως είναι σκλαβιά. Όταν έχεις μια δική σου επιχείρηση -όποια και αν είναι αυτή- είσαι δεμένος... Τα ρίσκα είναι μεγάλα, τα ποσά είναι ακόμη μεγαλύτερα και οι ελευθερίες που έχεις αντιστρόφως ανάλογες.. Οπότε ποτέ δεν ήθελα να μπλεχτώ με κάτι τέτοιο. Εκτιμώ και αναζητώ την ελευθερία μου. Άρα το να μπορώ να πηγαίνω διακοπές μόνο 10 μέρες το καλοκαίρι ή να αναγκάζομαι να πηγαίνω δουλειά στις 7 το πρωί και να φεύγω στις 10 το βράδυ, δεν είναι αυτό ακριβώς που φανταζόμουν για τη ζωή μου...

Βέβαια, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις. Γιατί ναι, ο λαός τελικά έχει δίκιο και τα ρητά είναι σοφά. Ως γνωστόν όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο "Θεός" γελάει..
Γιατί εγώ πριν από ένα μήνα κλήθηκα να πάρω μια απόφαση. Και επειδή η αδυναμία που έχω στους δικούς μου είναι γνωστή, έκανα αυτό που πρέπει...

(Είμαι ειλικρινής. Δεν είναι το καλύτερό μου αυτό που συμβαίνει, αλλά από τη στιγμή που οι επιλογές είναι περιορισμένες, δεν είμαι διατεθειμένη να τους αφήσω ξεκρέμαστους. Όποιο και αν είναι το κόστος για το δικό μου μέλλον... )

Ούτε οι γονείς μου ήθελαν να φτάσουν εδώ τα πράγματα. Είμαι βέβαιη για αυτό. Δεν φαντάζονταν ποτέ ότι θα "ανάγκαζαν" το κοριτσάκι τους να αναλάβει τέτοιες ευθύνες... Δεν ήταν αυτό το όνειρό τους όταν πλήρωναν περιουσίες σε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, εξωσχολικές δραστηριότητες, βιβλία, δίσκους, περιοδικά και σχολείο.. Αλλά τελικά θέλοντας και μη, όλα κατέληξαν σε δυο επιλογές. Ή το μαγαζί κλείνει (με συνέπεια την ψυχολογική, ηθική και συναισθηματική κατάπτωση όλης της οικογένειας) ή ανοίγω εγώ καινούργιο, έχοντας την εικοσαετή γνώση και πείρα των δικών μου... Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό, επέλεξα το δεύτερο...
Βασικές συνέπειες αυτής της απόφασης είναι να έχω χάσει τον ύπνο μου, να απαγορεύω στον εαυτό μου οποιαδήποτε μη αναγκαία έξοδα, το στομάχι μου να έχει γίνει κόμπος και γενικά παλεύω να μην καταφύγω σε παντός είδους ηρεμιστικές ουσίες...

Ο καινούργιος χώρος είχε βρεθεί, το χρηματικό κεφάλαιο επίσης, οι εργασίες είχαν γίνει και ήμουν έτοιμη για το μεγάλο βήμα... Την υπογραφή του μισθωτηρίου... Όμως υπολόγιζα χωρίς την "¨Οικογένεια του Διαβόλου". Θα μου πείτε, τι φταίνε αυτοί; Σε τίποτε... Οι ευθυνόφοβοι, άσχετοι παρατρεχάμενοι φταίνε... Και φυσικά το ξερό μου το κεφάλι που αρνείται να αποδεχτεί ότι είναι σοφότερο να περιμένει κανείς μέχρι να έχουν πέσει οι υπογραφές για να κάνει σχέδια και όνειρα.
Και η αλήθεια είναι πως είχα κάνει πολλά. Όταν πλέον είχα αποδεχτεί το γεγονός πως επόμενη φορολογική μου δήλωση θα ήταν εξωπραγματική (γιατί είναι πολλά τα λεφτά Άρη...), είχα αρχίσει να σχεδιάζω ένα κουκλίστικο μαγαζί... Για την ακρίβεια το πιο "Pop - indie "ψιλικατζίδικο" μαγαζί στην Αθήνα" όπως έλεγε και ο Piter Pan... Αλλά σχεδίαζα χωρίς τον ξενοδόχο..
Χτες διαλύθηκαν όλα... Προσωρινά βέβαια θέλω πλέον να πιστεύω.. Διότι αν έχω κληρονομήσει ένα στοιχείο από τον πάτερ φαμίλια, αυτό είναι ο εγωισμός και το πείσμα.. Την ξεροκεφαλιά αν θέλετε να πείτε και αλλιώς...
Φυσικά και η οργή μου είναι τεράστια.. Και δεν πρόκειται να το αφήσω να περάσει έτσι... Αλλά προς το παρόν δεν έχω άλλη επιλογή από το να περιμένω. Όμως δε χαλιέμαι... Όλα θα γίνουν έτσι όπως πρέπει να γίνουν.. Και το μαγαζί θα γίνει.
Ποτέ μη μου λες πως δεν μπορώ να κάνω κάτι.. Γιατί το λαμβάνω σαν πρόκληση και είμαι διατεθειμένη να φέρω τον κόσμο ανάποδα για να το καταφέρω... Και ποτέ μα ποτέ μη τα βάζεις με την οικογένειά μου και τους φίλους μου... Γιατί τότε το μάτι αρχίζει και γυαλίζει... Και αυτό δεν βγαίνει σε καλό... Ούτε σε μένα, ούτε στους άλλους... Είπαμε, είναι χαρακτηριστικό που τρέχει μέσα στην οικογένεια...

Οπότε αναμείνατε... Θα έχουμε νεώτερα από το "μέτωπο"... Και την ημέρα των εγκαινίων όλοι θα είναι καλεσμένοι! Με ρακές και τσίπουρα και πίτες της μαμάς θα γιορτάσουμε την αρχή μιας καινούργιας εποχής σε μια επαγγελματική ιστορία 21 ετών... Και δε βαριέσαι, μικρή είμαι, θα βρω τρόπο για να φέρω εις πέρας και ότι άλλο θέλω να κάνω στη ζωή μου...

Γειά σας!!!

Ε, ναι... Δεν έχω ακόμη πρόσβαση στο διαδίκτυο.. Αλλά δε γαμιέται...

Γίνομαι επιχειρηματίας και τρέχω σαν την παλαβή να προλάβω... Ελπίζω να έχω κατορθώσει να ξεμπλέξω μέχρι το Πάσχα.... Έχω χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό και είμαι σε μια κατάσταση σοκ..

Και πάλι εύχομαι να περνάτε καλά! Φιλιά...

Θα επιστρέψω...

Έχω εξαφανιστεί... Δεν έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο εδώ και μέρες... Διάβασα τις απόψεις σας και συμφωνώ λίγο πολύ με όλους... Ευελπιστώ σε καμιά δεκαριά μέρες να είμαι πίσω... Έως τότε, απλά να περνάτε καλά!!! Χαιρετώ..

Link Whores... ??? WTF...?

Είδα στην αγαπημένη μου lo-li το παρακάτω link: άρθρο Δέσποινας Παυλάκη.

Μετά από μήνες ανάγνωσης του blog της lo-li έχω φτάσει σε ένα σημείο που πραγματικά την εμπιστεύομαι σε θέματα κινηματογράφου και θεάτρου. Με αποτέλεσμα να τη διαβάζω ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα και να λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου όσα γράφει και παρουσιάζει... Για αυτό το λόγο όταν είδα το παραπάνω link καθώς και τα σχόλια τα οποία είχε κάνει (*Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες, να στερείς την ελευθερία λόγου κι ειδικά στο ίντερνετ που η λογοκρισία δεν χωράει πουθενά ούτε γι’ αστείο. Δε μπορείς να είσαι τόσο κακοπροαίρετος, να μιλάς για ένα τέτοιο θέμα χωρίς να αναφέρεις τα θετικά του και να βγάζεις τόσο κομπλεξισμό..) για το άρθρο της κυρίας Παυλάκη, αποφάσισα να το διαβάσω και εγώ για να καταλάβω τι ήταν αυτό που την ενόχλησε και την οδήγησε σε τέτοια κριτική... Μιας και από ότι έχω συνειδητοποιήσει, δεν πρόκειται για μια μισότρελη κομπλεξική που συνηθίζει να εκφράζεται αρνητικά για ανθρώπους και άρθρα...
Οφείλω να ομολογήσω πως δεν γνωρίζω την κυρία Παυλάκη ή τη δουλειά της.. Και μετά από όσα διάβασα, δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να μάθω κάτι για εκείνη...
Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψε η lo-li και επαυξάνω... Μόνο που εγώ δεν θα μείνω μόνo σε αυτό... Πριν από μερικές μέρες διάβασα στο blog της industrial daisies ένα κείμενο όπου παραθέτει link στο blog της Nienmandsrose το οποίο σε οδηγεί σε άρθρο της κυρίας Κουναλάκη στην Καθημερινή (το οποίο από ότι διαβάζω είναι καθαρή αντιγραφή του άρθρου της κ. Sara Boxer)... Η εν λόγω κυρία κάνει μια άριστη μετάφραση του κειμένου της κ. Boxer και εν ολίγοις θάβει τον θεσμό των blogs και τους bloggers...
Για την ακρίβεια καταλήγουν να μας χαρακτηρίζουν "ιερόδουλοι του κυβερνοχώρου" ή στην Αγγλική "link whores"... Ωραίο ε;

Σκοπός μου δεν είναι να υπερασπιστώ τους απανταχού bloggers (είμαι πεπεισμένη πως είναι ο καθένας από εμάς σε θέση να το κάνει μόνος του αυτό...!), αλλά να εκφράσω τα δικά μου αρνητικά συναισθήματα απέναντι σε όλους όσους κατακρίνουν καθώς και τις απορίες μου...
Από πότε υπάρχουν όρια στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γράφεται στο διαδίκτυο...; Καταλαβαίνω πως υπάρχουν περιπτώσεις (βία, παιδεραστία, όπλα, site που προωθούν εγκλήματα, ναρκωτικά...) όπου ο έλεγχος πρέπει να είναι αυστηρός, αλλά και πάλι υπάρχει ο όρος "ελεύθερη βούληση" που οφείλουμε να μην ξεχνάμε.. Είναι σημαντικό να προφυλάσσονται οι ανήλικοι, αλλά βάση του νομικού πλαισίου όσοι έχουν κλείσει το 18ο έτος της ηλικίας τους, είναι ελεύθεροι να πράξουν όπως θελήσουν, έχοντας πάντα στο νου τους ότι για κάθε απόφαση - επιλογή υπάρχουν και συνέπειες που πρέπει να υποστούν...
Αν κάποιος θέλει να γράψει κάτι, πρέπει να μπορεί να είναι ελεύθερος να το κάνει. Σε περίπτωση που θίγει κάποιον ή μια ομάδα ατόμων, τότε πρέπει και να μπορεί να υπερασπιστεί τα λεγόμενά του και να είναι έτοιμος/η να δεχτεί τις συνέπειες... Από πότε μπήκαν κυβερνοφύλακες που ορίζουν τι κάνει και τι δεν κάνει; Ευχαριστώ πολύ, αλλά έχω μαμά, δεν χρειάζομαι άλλη...
Από πότε η κυρία Παυλάκη ή η κάθε κυρία Παυλάκη δίνει οδηγίες προς ναυτιλόμένους; Με ποιο κριτήριο; Δεν υπάρχει πολυλογία στο διαδίκτυο, αλλά πολυφωνία και μόνο πολυφωνία. Προσωπικά αυτό που με τράβηξε στην ιδέα ενός blog ήταν η ελευθερία του λόγου. Το γεγονός πως ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να γράφει ότι θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει και να κρίνεται αναλόγως... Αν κάτι δεν αρέσει, απλά μη το διαβάζετε... Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν... Κανείς δεν έβαλε ένα μαχαίρι στο λαιμό κάποιου άλλου και τον ανάγκασε να διαβάσει ή να δει κάτι που δεν του άρεσε...
Απ' όσο γνωρίζω υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που αναδείχτηκαν στον τομέα τους μέσω του blogging και άλλοι που ήταν ήδη γνωστοί στον κύκλο τους και απλά έγιναν ακόμη πιο γνωστοί... Αυτό βέβαια από ότι φαίνεται, απειλεί όλους αυτούς που "καταξιώθηκαν" πολύ πριν την διάδοση του φαινομένου που ονομάζεται "blog". Ίσως γιατί καταλαβαίνουν πως είναι ανεπαρκείς και μέσω ενός blog ένας άλλος άνθρωπος (ίσως και ηλικιακά πιο νέος) μπορεί να τους καταβαραθρώσει... Δεν εξηγείται αλλιώς ούτε το άρθρο της κυρίας Παυλάκη, ούτε το προτελευταίο editorial στο περιοδικό "ΣΙΝΕΜΑ" του κ. Ορέστη Ανδρεαδάκη...
-Και είναι γνωστό πως το περιοδικό μετά από πολλές αλλαγές έχει χάσει μεγάλη μερίδα αναγνωστών... Το τιράζ τους έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία 2-3 χρόνια.. Για να μη σχολιάσω το γεγονός πως κοστίζει 9 ευρώ.. (αν και πάντα συνοδεύεται από πολύ καλές ταινίες!)-
Σίγουρα υπάρχουν και αρνητικά στο blogging... Αλλά πείτε ένα πράγμα που δεν έχει έστω ένα αρνητικό στοιχείο... Το θέμα είναι να μην μένει κάνείς μόνο σε αυτά. Και όταν έρχεται η στιγμή να γράψει/ εκφράσει την άποψη του καλό είναι να παραθέτει και τα δύο.. Αλλιώς σκόπιμο είναι να τονίζει εξ' αρχής πως θα μιλήσει μονάχα για τα άσχημα...

Δεν έχω κανένα λόγο να ασχοληθώ παραπάνω με τους προαναφερθέντες... Απλά λυπάμαι, γιατί μπορεί κατ' άλλα να είναι αξιόλογοι στη δουλειά τους. Ειδικά για τον κ. Ανδρεαδάκη (όντως και "fan" του θεσμού "Νύχτες Πρεμιέρας") δεν είχα ποτέ κάτι το ιδιαίτερα αρνητικό να πω.. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού βρίσκω τις ταινίες που επιλέγονται άκρως ενδιαφέρουσες... Όμως τώρα έχει αρχίσει και με βάζει σε σκέψεις...

Ο καθένας είναι ελεύθερος. Κανείς δεν περιορίζει κανέναν. Κανείς δεν αναγκάζει κανέναν. Αν κάποιος ενοχλείται από κάτι, σίγουρα μπορεί να το εκφράσει. Αλλά σκόπιμο είναι να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του με συγκεκριμένα στοιχεία και παραδείγματα. Οι γενικολογίες δεν οδήγησαν ποτέ πουθενά, παρά σε καυγάδες... Από εκεί και πέρα για περιπτώσεις όπως ένας τηλεβιβλιοπώλης π.χ. που έκανε άνω κάτω την κοινότητα των bloggers ή άλλους που προσπαθούν να φιμώσουν / περιορίσουν blogs τύπου prezatv, ειλικρινά σηκώνω τα χέρια ψηλά και ελπίζω πως 1) σε συνεργασία όλοι οι bloggers μπορούν να τους αντιμετωπίσουν, 2) η ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι τόσο σκάρτη όσο φαίνεται...

Υ.Σ.: Ελπίζω ειλικρινά όλοι οι bloggers, των οποίων τα ονόματα χρησιμοποίησα να μην έχουν πρόβλημα με την κίνηση μου αυτή...

Χίονια στο καμπαναριό... *

* το πρωί με παίρνει τηλέφωνο ο κολλητός μου και η πρώτη ατάκα ήταν: "χιόνια στο καμπαναριό... ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας, οι οροφές των αυτοκινήτων είναι λευκές..."

Από εχθές χιονίζει ασταμάτητα!!! Και ομολογώ πως λατρεύω το χιόνι!
Η ησυχία που επικρατεί, η θέα από τα παράθυρα του δωματίου μου, το απόλυτο λευκό, τα δέντρα και οι κεραμοσκεπές, το αναμμένο τζάκι, ο ζεστός καφές, η κουβέρτα που περιφέρεται μαζί μου από δωμάτιο σε δωμάτιο, το χουζούρεμα αγκαλιά με το σκυλί...
Είναι το πρώτο τρίμηνο στο καινούργιο σπίτι και το χιόνι του ταιριάζει πάρα πολύ!
Δεν είμαι εντελώς τρελή, απλά το σπίτι χτίστηκε τη δεκαετία του 1960 ως εξοχική κατοικία, οπότε αντιλαμβάνεστε -λόγω της έντονης (παραδόξως) παρουσίας πρασίνου- πως το τοπίο είναι συναρπαστικό και απόλυτα ειδυλλιακό...

Ότι και να λένε όλοι περί ψύχους, πάγου κτλ... αδιαφορώ... Η καλύτερή μου εποχή ήταν, είναι και θα παραμείνει ο χειμώνας... Και χειμώνας χωρίς έντονη χιονόπτωση δε λέει...

Ellen Degeneres "The Beginning"

Ellen Degeneres "The Beginning"

To show της Ellen Degeneres, σε 7 κομμάτια...
















Απλά μοναδική. Respect._

Γέλιο...

Οφείλω να ομολογήσω πως η διάθεση μου τον τελευταίο καιρό δεν είναι και η καλύτερη... Ένας από τους τρόπους για να την καλυτερεύσω (μιας και περνάω περίοδο πλήρους απομόνωσης από τους πάντες) είναι το internet... Οπότε σας παρουσιάζω μερικά βίντεο που με έχουν κάνει να κλαίω από τα γέλια...

Art Brut - Jasper and Eddie. Karaoke. "BOOM BOOM BOOM"



(όσο σκέφτομαι τις συναυλίες τους στο gagarin 205, δε μπορώ παρά αυτόματα να το θεωρώ ξεκαρδιστικό...)

Blackadder III, MacBeth



(καταπληκτική σειρά...)

South Parh. Eric Cartman and Mr. Garrison

(μεγαλεία...!)

American History. South Park



Kristi Lee's Dirty Mouth - 2007 celeb recap

(εγώ την πάω αυτή την κοπέλα...)