Δεν Θέλω.. Δεν Θέλω.. Δεν θέλω..

Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Λάθοοοοος!!!!!! Απλά δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω...

Τι γίνεται όμως, όταν δεν θες αλλά πρέπει; Εκεί τι κάνεις; Αλλάζουν τα πράγματα σε αυτή την περίπτωση; Όταν το πρέπει μπαίνει πάνω από το θέλω...
Από πότε γίναμε ενήλικες; Και πως το κάνουμε να σταματήσει;

Δεν θέλω να μεγαλώσω. Δε μου ταιριάζει η ενηλικίωση όπως τη χρωματίζει η σημερινή κοινωνία. Μου είναι αδιάφορη, άνευρη, ανακυκλώσιμη και κυρίως ηλίθια. Θεσμοί, κανόνες, εφορία, ΙΚΑ, σύκα, δουλειά, πρωινό ξύπνημα, πρέπει... Γιατί; Γιατί οφείλω να θεωρούμαι ολοκληρωμένος άνθρωπος μονάχα αν έχω υποβάλλει τον εαυτό μου σε τέτοιου είδους μαρτύρια, τα οποία συγκρίνονται μόνο με μεσαιωνικά βασανιστήρια;
Δεν είναί θέμα ωριμότητας ή ανωριμότητας... Είναι μάλλον θέμα χαρακτήρα και επιλογών. Και όλο αυτό είναι μια επιλογή που δεν θελω να χρειαστεί να κάνω. Ποιό το νόημα άλλωστε; Να δουλεύω μια ζωή με ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα ήθελα να καρατομήσω ούτως ώστε να περιμένω να δω εαν και πότε θα πάρω μια πενιχρή συνταξούλα και να μετράω κάθε σεντ για να δω αν βγαίνει η εβδομάδα; Για να περιμένω να με συντηρούν τα παιδιά μου; Για να αισθάνομαι κυριάρχος του κόσμου εαν καταφέρνω να πηγαίνω διακοπές μια φορά το χρόνο για 4 μέρες.
Όχι ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω... Την έκανα την επιλογή μου... Χιλιές φορές να μετοικήσω στο Θιβετ και να γίνω βουδίστρια. (που πλάκα πλάκα είναι από τις ελάχιστες στάσεις ζωής που με συναρπάζουν...)
Δεν θέλω να μεγαλώσω. Δεν μου αρέσει αυτή η ενηλικίωση που μου προσφέρετε στο πιάτο κυρίες και κύριοι. Φάτε τη εσείς. Εμένα ο ουρανίσκος μου αναζητά άλλες γεύσεις.
Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας λοιπόν σε αυτή τη χώρα γεμάτη από σκατά που δημιουργήσατε. Εγώ δεν διατίθεμαι να σας ακολουθήσω. Δε μου αρέσουν τα μέτρα σας, δεν μου αρέσουν οι αποφάσεις σας. Εσείς τα φάγατε, εσείς να βρείτε τρόπο να επανορθώσετε... Δεν κατάλαβα.. Από πότε εγώ πρέπει να πληρώσω τις δικές σας μαλακίες; Αφήστε πληρώνω ήδη τις δικές μου. Δεν έχω ανάγκη και άλλων...
Μετακομίζω, βρίσκω σε άλλη χώρα δουλειά, παίρνω άλλη υπηκοότητα και άντε μου στο διάολο... Ντάξει; Έλαααα γειάάάά........

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μετά από μερικές μέρες ήρεμων, σχεδόν άνευρων διακοπών φτάνεις σε ορισμένα συμπεράσματα... Πρώτα από όλα κατάλαβα πως τους τελευταίους μήνες βάδιζα ανάμεσα στη σόλο χυδαιολογία και στους σπαραγμούς μιας ηθικολόγας αλκοολικής γριάς. Αυτό από μόνο του σε βάζει σκέψεις... Δεύτερον, οι διακοπές (όχι αναγκαστικά οι καλοκαιρινές, αλλά το γενικό πλαίσιο των διακοπών) είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της ηρεμίας μας. Τρίτον είμαι παιδί του χειμώνα. Τέρμα. Η ζέστη, ο ιδρώτας και παντός είδους παράγωγα του ελληνικού καλοκαιριού, όπως μαμάδες με κεφτεδάκια, πανάκριβες χωριάτικες, αγενείς σερβιτόροι, μεσήλικες κύριοι που αλλάζουν μαγιό τυλιγμένοι ταυτόχρονα με μια πετσέτα μπροστά σου και ανόητα παιδάκια που θες να τους κάνεις πατητή μέχρι να πνιγούν, απλά δεν είναι για μένα. Από την άλλη αν είχα τα λεφτά του μακαρίτη του Ωνάση και δικό μου νησί, μπορεί και να μην τα έλεγα όλα αυτά, διότι απλά δε θα με αφορούσαν. Αλλά αυτά έχω, με αυτά θα δουλέψω, άρα αυτά θα είναι τα παράπονά μου.

Επειδή ξέρω πως μερικοί μπορεί να αντιδράσουν απλά να πω πως δεν αντιπαθώ όλα τα παιδάκια. Μονάχα μερικά. Αυτά τα σπαστικά που κραυγάζουν συνεχώς, κλαίνε αν τους πουν όχι οι γονείς τους και γενικά συμπεριφέρονται όπως αυτά που δείχνει ο Σκάϊ στην εκπομπή με τις Αγγλίδες νταντάδες την Κυριακή. Ξέρετε, αυτά που θες να τα χτυπήσεις κάτω σαν χταπόδι που λέει και η μάνα μου...

Τέλος πάντων. Μια χαρά πέρασα, αυτό οφείλω να το ομολογήσω. Όπως οφείλω να ευχαριστήσω και την Αγγελική τόσο για τη φιλοξενία όσο και για την έλλειψη καταπίεσης. Η καθεμία το δωμάτιό της, το μπάνιο της και γενικά το πρόγραμμά της. Αλλά μετά από τόσα χρόνια είναι και λογικό να υπάρχει αυτή η άνεση μεταξύ μας...

Φυσικά και είμαι μια από αυτούς που σπάνε τα νεύρα των άλλων, ευχόμενη Καλό Χειμώνα... Αλλά δε πα να κουρεύεστε; Εγώ αυτό περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία. Το κρύο, τις βροχές, τον αέρα, τις Νύχτες Πρεμιέρας, τα θέατρα, τα μαγαζιά, τη σχολή, τη στιγμή που θα φοράω τα κασκόλ μου, τα καινούργια μου πανωφόρια, και φυσικά τα Χριστούγεννα. Ναι έχουμε 4 μήνες μέχρι τότε, αλλά τι να κάνουμε, ο καθείς έχει και την μούρλα του.. Εγώ θα αποτελούσα εξαίρεση; Αμ πως;

Φυσικά και αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Τέτοια ηρεμία, αισιοδοξία, καλή διάθεση και όρεξη για τη νέα χρονιά (διότι νέα χρονιά ξεκινά το Σεπτέμβρη ότι και να λέτε) δεν τα είχα νιώσει εδώ και πολύ πολύ καιρό. Οπότε τώρα τα απολαμβάνω. Ευχαριστιέμαι ακόμη και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο που έχει αποτυπωθεί στο πρόσωπό μου και δε λέει να εξαφανιστεί... Ναι, ναι, εγώ ο ξινός, δυσλειτουργικός άνθρωπος, η μεγάλη μαύρη κατάρα που λένε και οι φίλοι μου, είμαι σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν και μάλιστα σκοπεύω να παραμείνω σ' αυτή για όσο περισσότερο καιρό μπορώ...

Η διαύγεια που έχω, μάλλον οφείλεται στη μετά-χαλαρωτική περίοδο των διακοπών αλλά ποσώς με απασχολεί. Τούτη τη στιγμή αναγνωρίζω κάθε κακώς κείμενο στη μέχρι πρότινος μίζερη ύπαρξή μου και με μια δόση γενναιότητας, μια δόση μαλακίας και μια δόση αισιοδοξίας, λέω πως μπορώ να αλλάξω.

Έπειτα από μια μεγάλη αποχή από τη ζωή μου γενικότερα (οκ, δεν είχα και πολλές επιλογές εδώ που τα λέμε, αν και ανέκαθεν οι μελοδραματισμοί, η μιζέρια και γενικότερα οι καταθλιπτικές κρίσεις πανικού ήταν το φόρτε μου) λέω να αλλάξω ρότα. Λίγο μικρή δεν είμαι για να έχω ταχυκαρδίες και να δυσκολεύομαι να πάρω ανάσα (χμ, εδώ θα κατηγορήσω τα 2,5 πακέτα τσιγάρα τη μέρα);;
Μεταξύ μας βαρέθηκα να υποδύομαι συνεχώς το κακόμοιρο πλάσμα που όλα τα σκατά της ζωής έπεσαν πάνω του χωρίς να το θέλει. -εδώ με μουτζώνω-. Οκ. Δυσκολίες τυχαίνουν σε όλους, αλλά εγώ το γάμησα και ψόφησε... Και εδώ που τα λέμε τα θέλει και εμένα ο κωλαράκος μου... Μαζεμένες τις έκανα όλες τις μαλακίες και κάποια στιγμή έπρεπε να τις πληρώσω! Αλλά επειδή θέλω να πιστεύω πως αυτό πάει, πέρασε, λέω να δω τι θα κάνω από δω και μπρος...

Προς το παρόν περιμένω με ανυπομονησία να έρθουν τα βιβλία που μου έχει παραγγείλει ο Παναγιώτης από το Amazon (διότι αν δεν πάθαινα μια εμμονή με κάτι, δεν θα ήμουν ο εαυτός μου και θα άρχιζα να πιστεύω πως η Αγγελική στο Ναύπλιο μου έριχνε ματζούνια στο ποτό μου και στον καφέ με στόχο να μου αλλοιώσει την προσωπικότητα), ακούω Claude Debussy (τα βιβλία που περιμένω φταίνε και οι πρωταγωνιστές τους), καπνίζω, προσέχω τι τρώω, διαβάζω για τη σχολή, χαίρομαι τον υπολογιστή μου μετά από την απουσία του για servis (σημ.: μην αφήνεις ροφήματα κοντά στο πληκτρολόγιο), κοιτάζω τη θέα από το παράθυρο πάνω από το κρεβάτι μου και απλά περνάω καλά...

Καλό Χειμώνα λοιπόν σε όλους!!!

I smoke, you smoke, he smokes... We all smoke!

Από 1η-1ου 2010 θα απαγορευτεί το κάπνισμα... Γελάω και δε με ακούτε...

Ας ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα από την αρχή. Ναι, είμαι καπνίστρια και μάλιστα "φανατική". Ναι, έχω επίγνωση του πόσο κακό κάνω στην υγεία μου, το δέρμα μου, στις αντοχές μου. Όχι, δεν καπνίζω μπροστά σε μικρά παιδιά, όχι μόνο για λόγους υγείας αλλά και για λόγους προσωπικής ηθικής... Δε θέλω να παραδειγματίζονται από μένα... Επίσης να τονίσω πως το οικογενειακό κατάστημα μας είναι καπνοπωλείο...
Αφού λοιπόν γνωστοποίησα αυτές τις βασικές πληροφορίες ας προχωρήσω...
Το βρίσκω άκρως ρατσιστικό και ελαφρώς ηλίθιο όλο αυτό το "Αντικαπνιστικό Κίνημα". Δέχομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο καπνός.. Πρώτη και καλύτερη μια από τις πιο καλές μου φίλες. Αλλά δεν δέχομαι πως εγώ πρέπει να καταπιεστώ επειδή εκείνη την ενοχλεί. Επειδή τη σέβομαι και την καταλαβαίνω έχουμε βρει τη λύση και καθόμαστε έξω ή σε παράθυρο κοντά και πάντα προσέχω να μην έρχεται ο καπνός προς το μέρος της... Σέβομαι σαν άνθρωπος τους χώρους για καπνίζοντες και μη καπνίζοντες και φροντίζω να μην ενοχλώ τους γύρω μου. Αν κάποιος με παρακαλέσει να σβήσω το τσιγάρο θα το δεχτώ ή απλά θα απομακρυνθώ. Δεν πετάω τα απότσιγαρα μου στο δρόμο.. Συνήθως ψάχνω για ένα κάδο σκουπιδιών να τα πετάξω. Δε λερώνω χώρους πρασίνου και πλατείες. Οπότε το να με αναγκάσει κάποιος να μην καπνίσω μετά το φαγητό μου ή με τον καφέ μου, με ενοχλεί και μάλιστα πολύ. Είμαι πολίτης αυτής της χώρας, πληρώνω τους φόρους μου, έχω κάνει τις επιλογές μου και προσπαθώ να μην συμπεριφέρομαι σαν αναίσθητη γαϊδούρα. Οπότε όλο αυτό το παραλήρημα, ότι οι καπνιστές είμεθα έμμεσοι δολοφόνοι των συνανθρώπων μας και πως εξαιτίας μας όλοι θα πάθουν καρκίνο ή θα έχουν καρδιακά προβλήματα, το βρίσκω απλά άκυρο. Αν θέλουν οι αντικαπνιστές να κάνουμε ένα σοβαρό διάλογο για να βρεθούν ουσιαστικές λύσεις που θα ικανοποιήσουν και τις δύο πλευρές, παρακαλώ πολύ ας βρουν πιο βάσιμα και ουσιαστικά επιχειρήματα... Γιατί μεταξύ μας, δεν έμαθα να πέθανε κανείς από παθητικό κάπνισμα...
Και πριν αρχίσουν όλοι οι αντικαπνιστές να με καταριούνται, ας ρωτήσω το εξής: Αφού κάνει τόσο κακό το κάπνισμα (που κάνει, αλλά σε αυτόν που καπνίζει και στα μικρά παιδιά, όχι στους άλλους) γιατί δεν απαγορεύεται η πώληση τσιγάρων ή η καλλιέργεια καπνού; Πραγματικά απορώ! Σαν οικογένεια δηλώνουμε πως αν ισχύσει μια τέτοια απαγόρευση, ευχαρίστως να "υπακούσουμε"! Ούτως ή άλλως το κέρδος δεν είναι στα τσιγάρα, αλλά σε όλα τα άλλα εμπορεύματα.. Απλά το τσιγάρο είναι ο λεγόμενος "κράχτης" για τους πελάτες.. (αυτό για να μην ρωτήσουν μερικοί γιατί δε σταματάμε από τώρα να πουλάμε...)
Προφανώς η απάντηση στην παραπάνω απορία μου είναι πως δεν παίρνεται μια τέτοια απόφαση, γιατί είναι πρακτικά αδύνατη... Τα συμφέροντα είναι πάρα πολλά όπως και τα κέρδη από φόρους κτλ... Οπότε από τη στιγμή που δεν γίνεται να τα απαγορεύσουν παρά τον τρομακτικό κίνδυνο που έχουν, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει κέρδος, όλη η ιστορία μου φαίνεται υποκριτική...
μου..; Γιατί για τους καπνιστές το τσιγάρο είναι ευχαρίστηση, το καταλαβαίνετε δεν το καταλαβαίνετε... Και σας παρακαλώ μην κάνετε καραμέλα την ατάκα θεσμό "είστε εθισμένοι"... Χαίρω πολύ, το γνωρίζουμε.. Και ποιος δεν είναι;; Στην εποχή μας όλοι, είτε το παραδέχονται είτε όχι, είναι εθισμένοι σε κάτι... Στη δουλειά, στο φαγητό, στην έλλειψη φαγητού, στην κόκα κόλα, στις trash εκπομπές, στο sex, στους ανθρώπους, σε πρώην, νυν και επόμενους γκόμενους/ες...Έχω το δικαίωμα -όπως και κάθε άλλος- να διαλέξω το πως θα ζήσω... Αν θέλω να ζήσω μέσα στο βήχα και τους μαύρους πνεύμονες είναι δικό μου πρόβλημα και όχι των αντικαπνιστών.. Δε θέλω σωτήρες.. Κάνω τις επιλογές μου και δέχομαι τις συνέπειες.. Από τη στιγμή που σαν "σωστός" -κατά την άποψή μου- άνθρωπος δεν φυσάω τον καπνό μου πάνω σας ή στο πρόσωπό σας και σας σέβομαι, γιατί εσείς δεν σέβεστε την "αδυναμία" μου ή την ευχαρίστηση μου...;;; Ας είμεθα ρεαλιστές.. Και πάνω από όλα ειλικρινείς...
Σε τελική ανάλυση, θεωρώ πως χειρότερο κακό κάνει το junk food και το ορυκτέλαιο που μήνες τρώμε αλλά τώρα πήραμε χαμπάρι, η αγένεια, η κακοποίηση των ζώων, των γυναικών, των παιδιών, οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων και η νοοτροπία του Ελληνάρα "παίρνω το αμάξι για να παω στο περίπτερο που είναι 5 λεπτά με το πόδια από το σπίτι μου" ή "είμαστε 4 στην οικογένεια, όλοι χρειαζόμαστε από ένα αμάξι", η μη ανακύκλωση των σκουπιδιών μας, παρά το κάπνισμα... Ή θεωρείτε όλοι πως τα βιολογικά προϊόντα που χρυσοπληρώνουμε στις λαϊκές και στα super market είναι όντως βιολογικά...;;; Είπαμε, ας είμεθα ρεαλιστές και πάνω από όλα ειλικρινείς...

Α! Και κάτι ακόμα, έτσι για επιδόρπιο... Το κάπνισμα στην Ελλάδα έχει αυξητικές τάσεις.. Το βλέπω και στη δουλειά... Μπορεί οι άντρες να το κόβουν, αλλά οι γυναίκες είναι οι νέοι μερακλήδες αυτού του τόπου...
Και όπως πολύ σωστά είχε πει ένας καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, στην Ελλάδα μπορεί να μην έχουμε λεφτά ούτε για νοίκι στο μέλλον, αλλά ο Έλληνας τρία πράγματα δεν θα κόψει από την καθημερινότητά του.. 1. το φαΐ, 2. τα ποτά, 3. το τσιγάρο...
Να δω τον Έλληνα να πηγαίνει στο σκυλάδικο ή στα μπουζούκια να τραγουδά ο άλλος "κρίση, με πιάνει κρίση" και ενώ πίνει τη σπέσιαλ να ανάβει τσιγάρο και να έρχεται ο μετρ και να του λέει "κύριε απαγορεύεται, περάστε έξω να καπνίσετε ή σβήστε το..." και τι στον κόσμο.. Θα γελάω μέχρι δακρύων...

Υ.Σ.: 1. Προσφάτως διάβασα πως στη Νέα Υόρκη (το προπύργιο των αντικαπνιστών -Τεντ Τέρνερ, φίδι που σε έφαγε...-) υπάρχουν μαγαζιά που με κίνδυνο να χάσουν την άδεια τους, από κάποια ώρα και μετά αφήνουν τους πελάτες τους να καπνίζουν... Όχι τίποτε άλλο, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν αυτοί που λύσσαξαν θέλοντας να απαγορεύσουν το τσιγάρο;;;

2. Ο κολλητός μου γύρισε από Βερολίνο προ ημερών και μου ανέφερε δύο πράγματα.. Το ένα είναι πως αν μη τι άλλο, αν και καπνιστής του άρεσε αυτή η καθαρή ατμόσφαιρα και η αλληλεγγύη μεταξύ καπνιστών και το δεύτερο είναι πως Έλληνες έχουν ανοίξει "Envy" όπου για να μπεις πρέπει να έχεις κάρτα μέλους.. Η διαδικασία για να γίνεις μέλος, απλή.. Υπογράφεις σε ένα χαρτί οτι δέχεσαι κάποιους όρους. Ο ένας από αυτούς; "Δέχομαι πως μέσα στο χώρο αυτό υπάρχουν άνθρωποι που καπνίζουν".. Οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά... Διότι αφού υπογράφεις οτι το δέχεσαι, η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτε...

Τα σχόλια; 1ον: Μπορεί και εμένα να μου αρέσει η καθαρή ατμόσφαιρα. Αλλά αν δεν σταματήσει ο κόσμος να χρησιμοποιεί για ψύλλου πήδημα το αμάξι, πιστέψτε με, τα ίδια σκατά θα είναι ο αέρας.. Όπως επίσης και αν δεν έχουμε και λίγο πράσινο.. Διότι από όσο γνωρίζω, το Βερολίνο έχει περισσότερους χώρους πρασίνου από την Αθήνα...
2ον: όπως πολύ σωστά παρατήρησε χτες ο κολλητός μου, μας βλέπω να κυκλοφορούμε με τρια πορτοφόλια γεμάτα κάρτες για τα μαγαζιά που θα είμαστε μέλη...
Διότι δεχτείτε το.. Ο Έλληνας είναι χαρμάνης.. Και πάντα αυτοί που καπνίζουν θα είναι περισσότεροι από αυτούς που δεν καπνίζουν.. Αν δεν θέλετε να πω πάντα, τότε επιτρέψτε μου να πω για τα επόμενα δέκα χρόνια και βλέπουμε...
Αδυνατώ να ονειρευτώ τη στιγμή που θα μπαίνω σε ένα μπαρ και θα διαβάζω την πινακίδα "Το κάπνισμα απαγορεύται εντός του χώρου"... Όταν έρθει αυτή η στιγμή παρακαλώ τσιμπήστε με...

(κοίτα να δεις που έχει ο καιρός γυρίσματα, και πλέον έχω έναν άλλο σεβασμό για τη Λιάνα Κανέλη...)

Οτι πρέπει να γίνει, θα γίνει...

Ποτέ δεν είχα σαν στόχο να ακολουθήσω το επάγγελμα των γονιών μου. Δεν είναι ότι με ενοχλεί. Ακριβώς το αντίθετο. Ήμουν και είμαι περήφανη για το ένα από τα δυο μαγαζιά μας και για το γεγονός ότι παρά τις σπουδές τους, ακολούθησαν ένα εντελώς και συνάμα δύσκολο δρόμο. Στο κάτω κάτω, αυτό το μαγαζί με έστειλε σε καλό σχολείο, μου πρόσφερε ότι ζήτησα και το κυριότερο με έκανε άνθρωπο... Απλά ξέρω από πρώτο χέρι πως είναι σκλαβιά. Όταν έχεις μια δική σου επιχείρηση -όποια και αν είναι αυτή- είσαι δεμένος... Τα ρίσκα είναι μεγάλα, τα ποσά είναι ακόμη μεγαλύτερα και οι ελευθερίες που έχεις αντιστρόφως ανάλογες.. Οπότε ποτέ δεν ήθελα να μπλεχτώ με κάτι τέτοιο. Εκτιμώ και αναζητώ την ελευθερία μου. Άρα το να μπορώ να πηγαίνω διακοπές μόνο 10 μέρες το καλοκαίρι ή να αναγκάζομαι να πηγαίνω δουλειά στις 7 το πρωί και να φεύγω στις 10 το βράδυ, δεν είναι αυτό ακριβώς που φανταζόμουν για τη ζωή μου...

Βέβαια, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις. Γιατί ναι, ο λαός τελικά έχει δίκιο και τα ρητά είναι σοφά. Ως γνωστόν όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο "Θεός" γελάει..
Γιατί εγώ πριν από ένα μήνα κλήθηκα να πάρω μια απόφαση. Και επειδή η αδυναμία που έχω στους δικούς μου είναι γνωστή, έκανα αυτό που πρέπει...

(Είμαι ειλικρινής. Δεν είναι το καλύτερό μου αυτό που συμβαίνει, αλλά από τη στιγμή που οι επιλογές είναι περιορισμένες, δεν είμαι διατεθειμένη να τους αφήσω ξεκρέμαστους. Όποιο και αν είναι το κόστος για το δικό μου μέλλον... )

Ούτε οι γονείς μου ήθελαν να φτάσουν εδώ τα πράγματα. Είμαι βέβαιη για αυτό. Δεν φαντάζονταν ποτέ ότι θα "ανάγκαζαν" το κοριτσάκι τους να αναλάβει τέτοιες ευθύνες... Δεν ήταν αυτό το όνειρό τους όταν πλήρωναν περιουσίες σε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, εξωσχολικές δραστηριότητες, βιβλία, δίσκους, περιοδικά και σχολείο.. Αλλά τελικά θέλοντας και μη, όλα κατέληξαν σε δυο επιλογές. Ή το μαγαζί κλείνει (με συνέπεια την ψυχολογική, ηθική και συναισθηματική κατάπτωση όλης της οικογένειας) ή ανοίγω εγώ καινούργιο, έχοντας την εικοσαετή γνώση και πείρα των δικών μου... Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό, επέλεξα το δεύτερο...
Βασικές συνέπειες αυτής της απόφασης είναι να έχω χάσει τον ύπνο μου, να απαγορεύω στον εαυτό μου οποιαδήποτε μη αναγκαία έξοδα, το στομάχι μου να έχει γίνει κόμπος και γενικά παλεύω να μην καταφύγω σε παντός είδους ηρεμιστικές ουσίες...

Ο καινούργιος χώρος είχε βρεθεί, το χρηματικό κεφάλαιο επίσης, οι εργασίες είχαν γίνει και ήμουν έτοιμη για το μεγάλο βήμα... Την υπογραφή του μισθωτηρίου... Όμως υπολόγιζα χωρίς την "¨Οικογένεια του Διαβόλου". Θα μου πείτε, τι φταίνε αυτοί; Σε τίποτε... Οι ευθυνόφοβοι, άσχετοι παρατρεχάμενοι φταίνε... Και φυσικά το ξερό μου το κεφάλι που αρνείται να αποδεχτεί ότι είναι σοφότερο να περιμένει κανείς μέχρι να έχουν πέσει οι υπογραφές για να κάνει σχέδια και όνειρα.
Και η αλήθεια είναι πως είχα κάνει πολλά. Όταν πλέον είχα αποδεχτεί το γεγονός πως επόμενη φορολογική μου δήλωση θα ήταν εξωπραγματική (γιατί είναι πολλά τα λεφτά Άρη...), είχα αρχίσει να σχεδιάζω ένα κουκλίστικο μαγαζί... Για την ακρίβεια το πιο "Pop - indie "ψιλικατζίδικο" μαγαζί στην Αθήνα" όπως έλεγε και ο Piter Pan... Αλλά σχεδίαζα χωρίς τον ξενοδόχο..
Χτες διαλύθηκαν όλα... Προσωρινά βέβαια θέλω πλέον να πιστεύω.. Διότι αν έχω κληρονομήσει ένα στοιχείο από τον πάτερ φαμίλια, αυτό είναι ο εγωισμός και το πείσμα.. Την ξεροκεφαλιά αν θέλετε να πείτε και αλλιώς...
Φυσικά και η οργή μου είναι τεράστια.. Και δεν πρόκειται να το αφήσω να περάσει έτσι... Αλλά προς το παρόν δεν έχω άλλη επιλογή από το να περιμένω. Όμως δε χαλιέμαι... Όλα θα γίνουν έτσι όπως πρέπει να γίνουν.. Και το μαγαζί θα γίνει.
Ποτέ μη μου λες πως δεν μπορώ να κάνω κάτι.. Γιατί το λαμβάνω σαν πρόκληση και είμαι διατεθειμένη να φέρω τον κόσμο ανάποδα για να το καταφέρω... Και ποτέ μα ποτέ μη τα βάζεις με την οικογένειά μου και τους φίλους μου... Γιατί τότε το μάτι αρχίζει και γυαλίζει... Και αυτό δεν βγαίνει σε καλό... Ούτε σε μένα, ούτε στους άλλους... Είπαμε, είναι χαρακτηριστικό που τρέχει μέσα στην οικογένεια...

Οπότε αναμείνατε... Θα έχουμε νεώτερα από το "μέτωπο"... Και την ημέρα των εγκαινίων όλοι θα είναι καλεσμένοι! Με ρακές και τσίπουρα και πίτες της μαμάς θα γιορτάσουμε την αρχή μιας καινούργιας εποχής σε μια επαγγελματική ιστορία 21 ετών... Και δε βαριέσαι, μικρή είμαι, θα βρω τρόπο για να φέρω εις πέρας και ότι άλλο θέλω να κάνω στη ζωή μου...

Link Whores... ??? WTF...?

Είδα στην αγαπημένη μου lo-li το παρακάτω link: άρθρο Δέσποινας Παυλάκη.

Μετά από μήνες ανάγνωσης του blog της lo-li έχω φτάσει σε ένα σημείο που πραγματικά την εμπιστεύομαι σε θέματα κινηματογράφου και θεάτρου. Με αποτέλεσμα να τη διαβάζω ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα και να λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου όσα γράφει και παρουσιάζει... Για αυτό το λόγο όταν είδα το παραπάνω link καθώς και τα σχόλια τα οποία είχε κάνει (*Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες, να στερείς την ελευθερία λόγου κι ειδικά στο ίντερνετ που η λογοκρισία δεν χωράει πουθενά ούτε γι’ αστείο. Δε μπορείς να είσαι τόσο κακοπροαίρετος, να μιλάς για ένα τέτοιο θέμα χωρίς να αναφέρεις τα θετικά του και να βγάζεις τόσο κομπλεξισμό..) για το άρθρο της κυρίας Παυλάκη, αποφάσισα να το διαβάσω και εγώ για να καταλάβω τι ήταν αυτό που την ενόχλησε και την οδήγησε σε τέτοια κριτική... Μιας και από ότι έχω συνειδητοποιήσει, δεν πρόκειται για μια μισότρελη κομπλεξική που συνηθίζει να εκφράζεται αρνητικά για ανθρώπους και άρθρα...
Οφείλω να ομολογήσω πως δεν γνωρίζω την κυρία Παυλάκη ή τη δουλειά της.. Και μετά από όσα διάβασα, δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να μάθω κάτι για εκείνη...
Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψε η lo-li και επαυξάνω... Μόνο που εγώ δεν θα μείνω μόνo σε αυτό... Πριν από μερικές μέρες διάβασα στο blog της industrial daisies ένα κείμενο όπου παραθέτει link στο blog της Nienmandsrose το οποίο σε οδηγεί σε άρθρο της κυρίας Κουναλάκη στην Καθημερινή (το οποίο από ότι διαβάζω είναι καθαρή αντιγραφή του άρθρου της κ. Sara Boxer)... Η εν λόγω κυρία κάνει μια άριστη μετάφραση του κειμένου της κ. Boxer και εν ολίγοις θάβει τον θεσμό των blogs και τους bloggers...
Για την ακρίβεια καταλήγουν να μας χαρακτηρίζουν "ιερόδουλοι του κυβερνοχώρου" ή στην Αγγλική "link whores"... Ωραίο ε;

Σκοπός μου δεν είναι να υπερασπιστώ τους απανταχού bloggers (είμαι πεπεισμένη πως είναι ο καθένας από εμάς σε θέση να το κάνει μόνος του αυτό...!), αλλά να εκφράσω τα δικά μου αρνητικά συναισθήματα απέναντι σε όλους όσους κατακρίνουν καθώς και τις απορίες μου...
Από πότε υπάρχουν όρια στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γράφεται στο διαδίκτυο...; Καταλαβαίνω πως υπάρχουν περιπτώσεις (βία, παιδεραστία, όπλα, site που προωθούν εγκλήματα, ναρκωτικά...) όπου ο έλεγχος πρέπει να είναι αυστηρός, αλλά και πάλι υπάρχει ο όρος "ελεύθερη βούληση" που οφείλουμε να μην ξεχνάμε.. Είναι σημαντικό να προφυλάσσονται οι ανήλικοι, αλλά βάση του νομικού πλαισίου όσοι έχουν κλείσει το 18ο έτος της ηλικίας τους, είναι ελεύθεροι να πράξουν όπως θελήσουν, έχοντας πάντα στο νου τους ότι για κάθε απόφαση - επιλογή υπάρχουν και συνέπειες που πρέπει να υποστούν...
Αν κάποιος θέλει να γράψει κάτι, πρέπει να μπορεί να είναι ελεύθερος να το κάνει. Σε περίπτωση που θίγει κάποιον ή μια ομάδα ατόμων, τότε πρέπει και να μπορεί να υπερασπιστεί τα λεγόμενά του και να είναι έτοιμος/η να δεχτεί τις συνέπειες... Από πότε μπήκαν κυβερνοφύλακες που ορίζουν τι κάνει και τι δεν κάνει; Ευχαριστώ πολύ, αλλά έχω μαμά, δεν χρειάζομαι άλλη...
Από πότε η κυρία Παυλάκη ή η κάθε κυρία Παυλάκη δίνει οδηγίες προς ναυτιλόμένους; Με ποιο κριτήριο; Δεν υπάρχει πολυλογία στο διαδίκτυο, αλλά πολυφωνία και μόνο πολυφωνία. Προσωπικά αυτό που με τράβηξε στην ιδέα ενός blog ήταν η ελευθερία του λόγου. Το γεγονός πως ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να γράφει ότι θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει και να κρίνεται αναλόγως... Αν κάτι δεν αρέσει, απλά μη το διαβάζετε... Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν... Κανείς δεν έβαλε ένα μαχαίρι στο λαιμό κάποιου άλλου και τον ανάγκασε να διαβάσει ή να δει κάτι που δεν του άρεσε...
Απ' όσο γνωρίζω υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που αναδείχτηκαν στον τομέα τους μέσω του blogging και άλλοι που ήταν ήδη γνωστοί στον κύκλο τους και απλά έγιναν ακόμη πιο γνωστοί... Αυτό βέβαια από ότι φαίνεται, απειλεί όλους αυτούς που "καταξιώθηκαν" πολύ πριν την διάδοση του φαινομένου που ονομάζεται "blog". Ίσως γιατί καταλαβαίνουν πως είναι ανεπαρκείς και μέσω ενός blog ένας άλλος άνθρωπος (ίσως και ηλικιακά πιο νέος) μπορεί να τους καταβαραθρώσει... Δεν εξηγείται αλλιώς ούτε το άρθρο της κυρίας Παυλάκη, ούτε το προτελευταίο editorial στο περιοδικό "ΣΙΝΕΜΑ" του κ. Ορέστη Ανδρεαδάκη...
-Και είναι γνωστό πως το περιοδικό μετά από πολλές αλλαγές έχει χάσει μεγάλη μερίδα αναγνωστών... Το τιράζ τους έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία 2-3 χρόνια.. Για να μη σχολιάσω το γεγονός πως κοστίζει 9 ευρώ.. (αν και πάντα συνοδεύεται από πολύ καλές ταινίες!)-
Σίγουρα υπάρχουν και αρνητικά στο blogging... Αλλά πείτε ένα πράγμα που δεν έχει έστω ένα αρνητικό στοιχείο... Το θέμα είναι να μην μένει κάνείς μόνο σε αυτά. Και όταν έρχεται η στιγμή να γράψει/ εκφράσει την άποψη του καλό είναι να παραθέτει και τα δύο.. Αλλιώς σκόπιμο είναι να τονίζει εξ' αρχής πως θα μιλήσει μονάχα για τα άσχημα...

Δεν έχω κανένα λόγο να ασχοληθώ παραπάνω με τους προαναφερθέντες... Απλά λυπάμαι, γιατί μπορεί κατ' άλλα να είναι αξιόλογοι στη δουλειά τους. Ειδικά για τον κ. Ανδρεαδάκη (όντως και "fan" του θεσμού "Νύχτες Πρεμιέρας") δεν είχα ποτέ κάτι το ιδιαίτερα αρνητικό να πω.. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού βρίσκω τις ταινίες που επιλέγονται άκρως ενδιαφέρουσες... Όμως τώρα έχει αρχίσει και με βάζει σε σκέψεις...

Ο καθένας είναι ελεύθερος. Κανείς δεν περιορίζει κανέναν. Κανείς δεν αναγκάζει κανέναν. Αν κάποιος ενοχλείται από κάτι, σίγουρα μπορεί να το εκφράσει. Αλλά σκόπιμο είναι να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του με συγκεκριμένα στοιχεία και παραδείγματα. Οι γενικολογίες δεν οδήγησαν ποτέ πουθενά, παρά σε καυγάδες... Από εκεί και πέρα για περιπτώσεις όπως ένας τηλεβιβλιοπώλης π.χ. που έκανε άνω κάτω την κοινότητα των bloggers ή άλλους που προσπαθούν να φιμώσουν / περιορίσουν blogs τύπου prezatv, ειλικρινά σηκώνω τα χέρια ψηλά και ελπίζω πως 1) σε συνεργασία όλοι οι bloggers μπορούν να τους αντιμετωπίσουν, 2) η ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι τόσο σκάρτη όσο φαίνεται...

Υ.Σ.: Ελπίζω ειλικρινά όλοι οι bloggers, των οποίων τα ονόματα χρησιμοποίησα να μην έχουν πρόβλημα με την κίνηση μου αυτή...