Μαθήματα συμπεριφοράς προς ναυτιλομένους

Η συναισθηματική ανεπάρκεια του άλλου δεν θα έπρεπε να σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα. Κάθε άλλο. Επίσης η υπέρμετρη βλακεία και ηλιθιότητα δεν θα έπρεπε να σε ενοχλούν. Κανονικά οφείλεις να αναγνωρίζεις αυτά τα στοιχεία από την πρώτη ματιά, την πρώτη κουβέντα, να κάνεις μεταβολή και να απομακρύνεσαι ταχύτατα.
Δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες σε αυτά τα άτομα. Όχι. Μη φέρνεις αντιρρήσεις. Ή είσαι ή δεν είσαι. Τόσο απλό. Δε δύναται να είσαι τη μία στιγμή εύστοχος στις παρατηρήσεις σου, έξυπνος, με ευφράδεια λόγου και πολιτισμένος και την άλλη να συμπεριφέρεσαι σαν χουλιγκάνος ομάδος 3ης κατηγορίας με χρυσά δόντια, αμάνικο μπλουζάκι και αναπνοή που βρωμάει τζατζικίλα 4 ημερών.
Ναι. Ναι. Μη κουνάς το κεφάλι σου προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσεις. Είπαμε τα πράγματα είναι τόσο απλά, όσο η πράξη 1+1=2. Οκ. Ίσως, λέγω ίσως να δεχτώ αντιρρήσεις σε ότι αφορά τη συναισθηματική ανεπάρκεια. Εκεί υπάρχουν δικαιολογίες και συνήθως οι άνθρωποι που πάσχουν από τέτοια, θλιβερά ομολογουμένως, σύνδρομα επιδέχονται "διορθώσεις". Είναι μάλλον σαν τα σκυλιά. Τι; Γιατί συγκρίνω τα σκυλιά με τους ανθρώπους;
Αγάπη μου, τα σκυλιά είναι πολλές φορές καλύτερα από τους ανθρώπους. Άσε που οι αντιδράσεις τους μοιάζουν με τις δικές μας. Σκέψου το. Υπακούν σε ένα αφεντικό (μερικές φορές και σε 2 ή 3, ανάλογα τα μέλη της οικογένειας αν είναι σπιτίσια), τρώνε, κοιμούνται, χέζουν, πηδάνε. Οι αρσενικοί μυρίζουν τις θηλυκές και τις κυνηγούν συνεχώς. Οι θηλυκές, ενώ θέλουν κάνουν τις δύσκολες. Συνήθως οι θηλυκές έχουν το πάνω χέρι και τους κάνουν ότι θέλουν. Αν τα πειράξεις, δαγκώνουν. Αν πας να πειράξεις αυτούς που αγαπούν, επίσης δαγκώνουν. Πάντα φεύγουν, αλλά αν η μυρωδιά είναι δυνατή, πάντα επιστρέφουν πίσω. Προστατεύουν τα μικρά τους και δεν τα αποχωρίζονται εύκολα. Λειτουργούν αγελαία όταν είναι πολλά μαζί. Πάντα θέλουν χάδια και τους αρέσουν οι αγκαλιές. Τέλος αν τα δείρεις άνευ λόγου, θα φοβηθούν και δεν θα ξαναπλησιάσουν άνθρωπο.
Κατάλαβες τώρα γιατί συγκρίνω τα σκυλιά με τις αφεντομουτσουνάρες μας; Έτσι μπράβο. Τι έλεγα λοιπόν; Α ναι. Οι άνθρωποι που έχουν σύνδρομα όπως το προαναφερθέν συνήθως έχουν και άσχημο παρελθόν. Και κακά τα ψέμματα. Αυτό το κέρατο είναι που μας καθορίζει. Δε μπορούμε λοιπόν να τους κρίνουμε αρνητικά για τις κακουχίες του παρελθόντος. Μπορούμε όμως να κάνουμε ότι κάνουμε και με τα σκυλιά. Τάισμα, πότισμα, γλυκιά κουβέντα, να απλώσουμε το χέρι να μας μυρίσουν και πάνω από όλα να κάνουμε υπομονή και να επιμείνουμε. Γιατί ξέρεις, χρειάζεται χρόνος. Πολύς χρόνος. Και πρέπει να είσαι συνεπής απέναντι τους. Να φροντίσεις να μην τους απογοητεύσεις. Γιατί ακόμη και αν δεν στο δείχνουν, αυτά αρχίζουν και εξαρτώνται από σένα. Και κατά βάθος σε συμπαθούν. Οπότε εσύ πρέπει να είσαι εκεί. Να τα φροντίζεις κάθε μέρα και κάθε μέρα να απλώνεις το χέρι σου. Κάποια στιγμή θα πλησιάσουν. Και θα καθίσουν για χάδια. Και τότε θα ξέρεις. Θα ξέρεις πως όσο και αν πληγώθηκαν στο παρελθόν, δείχνουν και πάλι αγάπη και κυρίως εμπιστοσύνη. Ναι, ναι η εμπιστοσύνη είναι πιο σημαντική από την αγάπη. Γιατί; Μα γιατί η αγάπη υπάρχει. Απλά δεν ξέρουν αν κάνει να τη δείξουν. Αν μπορούν να εμπιστευθούν. Ο χρόνος λοιπόν και η υπομονή είναι η απάντηση. Οπότε τώρα ξέρεις...
Όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που δεν ξέρει, δεν μπορεί να σου δείξει συναίσθημα, αν μετράει για σένα, μη του γυρίσεις απογοητευμένος την πλάτη σου. Μείνε εκεί. Δούλεψε το. Δώσε χρόνο. Σε σένα. Στον άλλο. Πρόσεχε όμως. Κάθε κουβέντα, κάθε άγγιγμα, κάθε στιγμή, κάθε ματιά, όλα μετράνε... Μην ξεχνάς. Όλοι κάποια στιγμή γίναμε σκατά. Κάποιοι το ξεπέρασαν εν ευ θέτω χρόνο. Κάποιοι άλλοι, όχι.
Και όχι δεν πιστεύω στην ευθανασία. Τουλάχιστον όχι στην ευθανασία (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αυτού που έχει το πρόβλημα. Δεν φταίνε τα σκυλιά που φοβούνται ή αγριεύουν. Κάποιος μαλάκας άνθρωπος φταίει. Γιατί το παιδί και το σκυλί είναι όπως τα μάθεις να είναι. Οπότε αν θέλεις να ζητήσεις τα ρέστα από κάποιον, τράβα βρες τον παπάρα που έφτασε σε τέτοια σημεία τον άνθρωπο ή το ζωντανό που έχεις απέναντί σου.
Η βλακεία και ηλιθιότητα, είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο που αρνούμαι να τη συζητήσω για ένα και μόνο λόγο. Γεννιέσαι δε γίνεσαι. Τελεία και παύλα. Και καλά, η αγαθοσύνη που συγχέεται λανθασμένα με τη βλακεία, όχι μόνο συγχωρείται, αλλά είναι και γλυκιά και απαραίτητη στον κόσμο μας. Η ηλιθιότητα όμως, η αγένεια, η "έχω πολλά κιλά αρχίδια να ούμε, για αυτό γέρνω" συμπεριφορά, η "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" συμπεριφορά, κτλ..., η μαλακιά που λέμε κοινώς, είναι κάτι που κανονικά θα έπρεπε να τιμωρείται δια νόμου με ισόβια εξορία στο διάολο*. (*προσπαθούσα να βρω ένα υπαρκτό μέρος και δει ακατοίκητο που να μην κινδυνεύει και το περιβάλλον από την πληθώρα ατόμων με έφεση στις συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις, αλλά πραγματικά δεν βρήκα ούτε ένα...)
Οπότε τα πράγματα είναι απλά. Στοργή και προδέρμ.. Και αν δεις πως ο άλλος είναι πολλά κιλά μαλάκας, ε τότε ρίξε καμιά ξεγυρισμένη χριστοπαναγία. Χαμένη θα πάει, διότι τα είπαμε, γεννιέσαι δε γίνεσαι, αλλά αν μη τι άλλο, θα ξεσπάσεις και εσύ τα νεύρα σου...
Άντε και με τη νίκη...

I'm with the fucking band...

"I'm with the fucking band... Got it?"

Ακολουθεί μια ιστορία με πολύ πάθος, εμμονή, στόχους, φιλίες και όνειρα.
Πρωταγωνιστές: φυσικά Εγώ, ο κολλητός μου Piter Pan (άντε και γαμήσου, όπως θέλω θα σε φωνάζω!), οι φίλοι του -με τους οποίους κάνουν μια φιλότιμη προσπάθεια ως μπάντα- (αξιολάτρευτα παιδιά...!), η κολλητή μου Biggles (γνωστή και ως "Η Τράπεζα") και τέλος πάντων διάφοροι άλλοι που θα φανούν στην πορεία...

Προχωράμε τον χρόνο γύρω στα 9 με 10 χρόνια. Είμαστε όλοι γύρω στα 30. Δεν έχουμε χαθεί. Ζούμε σε διαφορετικές χώρες αλλά έχουμε καταφέρει να κρατήσουμε επαφή αντάξια της φιλίας μας. Κανείς δεν έχει κάνει ακόμη παιδιά. Η Biggles το έχει στο μυαλό της και προγραμματίζει την δημιουργία οικογένειας άμεσα. Οι υπόλοιποι είμαστε αφοσιωμένοι στις δουλειές μας και ποσώς μας ενδιαφέρει πότε και αν θα κάνουμε παιδιά. Τα προβλήματα στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους είναι δεδομένα. Αλλά έχουμε μάθει να τα αντιμετωπίζουμε. Ας είναι καλά τα τηλέφωνα και το διαδίκτυο χάρις στα οποία ερχόμαστε σε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους για να δίνει συμβουλές ο ένας στον άλλο.
Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στην πορεία των χρόνων, καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε με κάποιον, μαγικό θα έλεγε κανείς, τρόπο τα όνειρά μας.
Έτσι το 2018 μας βρίσκει ευχάριστα αγχωμένους και δημιουργικούς. Εγώ ζω μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας, δουλεύοντας σε μια εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών και ταυτόχρονα "μανατζάρω" ορισμένες πολύ υποσχόμενες μπάντες. Η Biggles, μετά από μια τριετή παραμονή στην Αγγλία και ένα εννεάμηνο στο Παρίσι -όπου ακολούθησε τον Γάλλο έρωτα της ζωής της- επέστρεψε στην Ελλάδα με σκοπό να καταφέρει να ανοίξει το μαγαζί των ονείρων της. -Με το Γάλλο χώρισε γιατί κατά την παραμονή της στη Γαλλία γνώρισε έναν Άγγλο (ανάποδο αυτό το κορίτσι, μην το ψάχνετε) και αποφάσισε να έρθει στα πάτρια εδάφη μαζί του.- Ο Piter Pan έχει διαπρέψει στο χώρο κατασκευής αυτοκινήτων και ζει μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Γερμανίας. Και εννοείται πως έχει βγάλει ένα σκασμό λεφτά Οι άλλοι δύο ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική. Μάλιστα ο Ian έχει ανοίξει δικό του ωδείο και είναι πολύ επιτυχημένος στο χώρο του. Όχι μόνο για το ταλέντο του, αλλά και για το γεγονός πως τα πάει πολύ καλά με τα παιδιά και αυτά τον λατρεύουν... Το γεγονός πως αυτοί οι τρεις ζουν σε διαφορετικές χώρες δεν τους έχει εμποδίσει να παραμείνουν μαζί ως μπάντα. Βλέπετε, ας είναι καλά η καλή οικονομική τους κατάσταση, ταξιδεύουν πολύ συχνά ούτως ώστε να συναντιούνται και να κάνουν πρόβες. Βέβαια έχει διευκολύνει την κατάσταση και το διαδίκτυο, όπου μέσω αυτού στέλνει κομμάτια ο ένας στον άλλο. Έχουν γίνει γνωστοί ως μπάντα στην Ελλάδα και χάρις στη βοήθειά μου έχουν κάνει και αρκετά live και στο εξωτερικό. Αλλά η μουσική για αυτούς είναι αγάπη, οπότε δεν έχουν φτάσει στο σημείο που να προσπαθούν να ζήσουν μέσω της μπάντας.
Εντάξει , όλοι αντιμετωπίζουμε τα θέματά μας (το είπαμε αυτό) και γκρινιάζουμε συνεχώς, αλλά δεν πτοούμαστε. Έχει ο ένας τη στήριξη και την αγάπη του άλλου. Και καταφέρνουμε να επιβιώσουμε... Το καλό είναι πως ο Piter Pan έχει αρκετά λεφτά και μου δανείζει όποτε ξεμένω (γιατί πάντα ξεμένω) και καταφέρνω να τη βγάζω πέρα (φυσικά και του τα επιστρέφω, τι απορία είναι αυτή;)...
Η Biggles, μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα έχει μείνει έγκυος (κοριτσάκι) από τον Άγγλο έρωτα, τον οποίο και χωρίζει λίγο καιρό μετά, επειδή έχει γνωρίσει τον Έλληνα έρωτα της... -Ασταθή άτομο, μην το ψάχνετε... Αλλά ένα από τα καλύτερα άτομα που θα μπορούσατε ποτέ να γνωρίσετε...-
Το όνειρο έχει αρχίσει και παίρνει μορφή... Εγώ είμαι μια ευτυχισμένη νονά.. Ενώ ταυτόχρονα, ενώ δεν συνηθίζω να τα πηγαίνω καλά με τα παιδιά, φιλοξενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα το δεκάχρονο πλέον γιο της φίλης μου της Ε. τον Π.. Ο μικρός έχει εξελιχθεί σε ένα πανέξυπνο αγόρι με φοβερή αίσθηση του στυλ και των χρωμάτων. Ας όψεται η μάνα του στην οποία και έμοιασε στο χαρακτήρα. -Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό, αλλά δε βαριέσαι...-. Εγώ και ο μικρός πάμε πακέτο στους δρόμους της Αγγλίας και κυρίως στις συναυλίες. Όλοι με πιέζουν να βρω ένα καλό παιδί να νοικοκυρευτώ, αλλά όσο και αν προσπαθώ να τους εξηγήσω πως εγώ θέλω, τα καλά παιδιά είναι που δε θέλουν, αυτοί δεν καταλαβαίνουν. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται τι εννοώ είναι ο Piter Pan, ο οποίος με βρίζει ως συνήθως, προσπαθώντας να με κάνει να αλλάξω μυαλά και να συμμαζευτώ.
Η φίλη μου η Ε. επιτέλους έχει καταλήξει με έναν σωστό άνθρωπο και ετοιμάζεται -προς μεγάλη έκπληξη όλων- να παντρευτεί. Το τελευταίο αστείο που της κάνουμε είναι για το πόσα παρανυφάκια θα έχει και πόσα μέτρα θα είναι η ουρά του νυφικού. Αυτή αντιδρά γαμωσταυρίζοντας μας...
Μέσα στην αναμπουμπούλα που έχει προκύψει από το επερχόμενο μωρό, γάμο και άνοιγμα μαγαζιού, εγώ βρίσκομαι σε ένα δίλημμα Να γυρίσω μόνιμα Ελλάδα και να συνεργαστώ με την Αγγελική ή να κάτσω στα αυγά μου στην Αγγλία;
Ο καθένας έχει και μια διαφορετική άποψη. Με πρώτους και καλύτερους τους γονείς μου... Οι οποίοι διαφωνούν μεταξύ τους ως προς το τι πρέπει να κάνω. Ο μπαμπάς θέλει Αγγλία, η μαμά Ελλάδα. Βλέπετε, εξαιτίας της Biggles, της άνοιξε η όρεξη για εγγονάκια... Τρομάρα της.
Με παίρνουν τηλέφωνο την ώρα της δουλειάς. Δεν ακούω και βγαίνω έξω από το χώρο που ετοιμάζονται να δώσουν μια συναυλία μια από τις μπάντες με τις οποίες δουλεύω... Πάω να μπω πάλι μέσα και ο πορτιέρης δε με αφήνει. Ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να φωνάζει: "I'm with the fucking band!!!"
Χάνω το Live το οποίο εγώ ετοίμασα και κινδυνεύω άμεσα να χάσω και τη δουλειά μου...
Αποφασίζω να πάρω μια άδεια άνευ αποδοχών για να έρθω και εγώ πίσω... Βλέπετε γίνομαι κουμπάρα σε δύο πολύ κοντινά μου άτομα και οφείλω να προετοιμαστώ κατάλληλα...
Αποχαιρετώ το ωραίο μου μικροσκοπικό σπιτάκι και με ένα εισιτήριο ανά χείρας επιστρέφω.
Η καλή μου Biggles, παρά την εγκυμοσύνη και τις ετοιμασίες -ανεκτικός ο Έλληνας και δε του φαινόταν-, τρέχει και για το άνοιγμα του μαγαζιού. Στιγμιαία αποφασίζω να κάτσω Ελλάδα. Όσο με παίρνει τουλάχιστον... Τα αγόρια αποφασίζουν να βγάλουν και άλλο δίσκο. Και η ιδέα του μαγαζιού μου φέρνει αναμνήσεις από όνειρα του παρελθόντος και αρχίζει και μου καλαρέσει...
Ακούω τα τραγούδια της μπάντας... Δέκα χρόνια από τη δημιουργία της και είναι το ίδιο δημιουργικοί... Οι μήνες προχωρούν και ο γάμος γίνεται. Η μικρή γεννιέται και η Biggles για μια ακόμη φορά χωρίζει. Ο Έλληνας τελικά δεν άντεξε να αλλάζει πάνες. Καλή Καρδιά. Η φίλη μας αφού έμεινε μόνη της για ένα τρίμηνο, τα έφτιαξε με τον παραγωγό του δίσκου των παιδιών...
Το μαγαζί άνοιξε και είχε τρομερή επιτυχία και φυσικά τα παιδιά έδιναν τις συναυλίες τους στο μαγαζί...
Εγώ κάθομαι πάνω στην μπάρα του μαγαζιού, καπνίζω και πίνω, κανονίζοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες του live και ο Piter Pan κουρδίζει τη drum του. Χτυπάει το ένα από τα δύο κινητά του. Του το δίνω. Είναι από την εταιρεία στην οποία εργάζεται. Το τελευταίο αυτοκίνητο, τη μηχανή του οποίου σχεδίασε, είναι έτοιμο από την παραγωγή... Ένας ακόμη λόγος να γιορτάζουμε.
Τα παιδιά αρχίζουν και παίζουν τις μουσικές τους. Μια πανέμορφη κοπέλα με πράσινα μάτια, κόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα, με ρωτάει τι σχέση έχω με το μαγαζί και κυρίως με τον drummer. Για μια ακόμη φορά αρχίζω και φωνάζω "I'm with the fucking band...", αλλά αυτή τη φορά από ενθουσιασμό και όχι από νεύρα. Αυτή τη δουλειά λέω να την κρατήσω...

Αφιερωμένο στα παιδιά... Μακάρι η νέα χρονιά να είναι αρχή μιας δεκαετίας που θα μας φέρει ακόμη πιο κοντά στην πραγματοποίηση των ονείρων μας...
Φιλιά.

Υ.Σ.: Η ιστορία είναι ελαφρώς ηλίθια γραμμένη, αλλά δε γαμιέται...

Επεισόδιο

Χρόνος: Χθες το απόγευμα. 7 θαρρώ ήταν.

Χώρος: Το μαγαζί των γονιών μου.

Πρωταγωνιστές: Εγώ, οι πελάτες και φίλοι μετά από 20 χρόνια, φίλοι των γονιών μου εδώ και 30 χρόνια που ζουν εκτός Αθηνών και Ελλάδος.

Κάθομαι στον πάγκο. Διαβάζω. Προσπαθώ τουλάχιστον. Με έχει πιάσει πονοκέφαλος από το κλιματιστικό. Θέλω να το κλείσω, ν' ανοίξω την πόρτα να μπει φρέσκος αέρας. Δεν μπορώ όμως. Πρέπει να λειτουργεί συνέχεια για να μην ανεβάσουν θερμοκρασία τα ψυγεία και χαλάσουν. Έχει ντου μανιάσει ο χώρος από τον καπνό. Έχει ποτίσει το δέρμα μου με τη μυρωδιά του τσιγάρου. Σιχαίνομαι ελαφρώς τον εαυτό μου. Θέλω να πάω σπίτι να κάνω μπάνιο και να βάλω καθαρά ρούχα. Δεν μπορώ. Πρέπει να περιμένω τρεις ώρες μέχρι να κλείσω το μαγαζί.

Διαβάζω στα Αγγλικά το βιβλίο μου. Έχω το λεξικό δίπλα μου και το ανοίγω κάθε λίγο και λιγάκι για να βρω τη σημαίνει μια λέξη. Νόμιζα ότι ξέρω να χειρίζομαι πάρα πολύ καλά την Αγγλική Γλώσσα. Απογοητεύομαι με τον εαυτό μου.

Μπαίνει πελάτης.

Πιάνουμε την κουβέντα.

Μπαίνει δεύτερος πελάτης.

Συμμετέχει και αυτός στην κουβέντα. Ούτως ή άλλως όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια. Παίρνουν τσιγάρα και παγωτά.

Χειμώνα - καλοκαίρι όλοι αγοράζουν τσιγάρα. Το χειμώνα παίρνουν ζεστά νερά και σοκολάτες. Το καλοκαίρι κρύα νερά και παγωτά.

Με πληρώνουν. Φεύγουν. Γυρνάνε στα γραφεία τους. Όλοι περιμένουν να φύγουν διακοπές. Σκέφτομαι ότι τους λυπάμαι. Δουλεύουν 11 μήνες το χρόνο και περιμένουν 2 ή 3 εβδομάδες το χρόνο να χαρούν τη ζωή τους, τα παιδιά τους, τους συντρόφους τους. Να ζήσουν. Καταθλιπτικό...

Συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου. Χάνω την επαφή για λίγο με την πραγματικότητα. Μάλλον με παίρνει ο ύπνος στον πάγκο. Νυστάζω τόσο πολύ.

Μπαίνει μέσα μια γνωστή / πελάτισσα.

Με ξυπνάει. Είναι μικρή σχετικά σε ηλικία. Όμορφη και έξυπνο πλάσμα. Με δουλεύει που βλέπει σ' αυτή την κατάσταση. Γελάω. Έχει δίκιο... Πάει στο ψυγείο του παγωτού. Ξέρω τι θα πάρει, προτού το πάρει. Δύο παγωτά. Ένα με μαύρη σοκολάτα για την αδερφή της, ένα με μπισκότα για εκείνη. Επαληθεύομαι. Πιάνουμε την κουβέντα. Τη ρωτάω πως τη λένε. Έχει το ίδιο όνομα με εμένα! Γελάμε.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Η κοπέλα φεύγει. Στην πόρτα κοντοστέκεται, μου κάνει νόημα ότι θα περάσει για να πιούμε καφέ. Της λέω πως θα είναι χαρά μου. Όντως θα χαρώ αν έρθει. Θέλω να τη γνωρίσω καλύτερα...

Η νονά μου στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Πήρε να δει τι κάνω. Της λέω τα νέα μου γρήγορα. Μου λέει πως ζεσταίνεται. Και εγώ το ίδιο. Με ρωτάει αν θα πάω διακοπές. Όχι δεν θα πάω πουθενά. Έχω διάβασμα για την εξεταστική. Μαζεύω λεφτά για να φύγω να πάω στην Αγγλία και μετά στον Πάρη. Μην ανησυχείς μου λέει. Θα σου τσοντάρω και εγώ. Καλά, καλά ας μην το συζητήσουμε τώρα αυτό. Άντε καλό απόγευμα νονά και καλό μήνα... Φιλιά και καλό μήνα.

Χάρηκα που μιλήσαμε. Είχα να της μιλήσω ένα χρόνο. Είχα τσατιστεί και είχα κόψει τις επαφές μαζί της. Μέχρι που πριν από ένα δίμηνο με πήρε τηλέφωνο. Δε βαριέσαι... Μεγάλη γυναίκα είναι (κοντεύει τα 85), παιδιά δεν έχει, ας βάλω νερό στο κρασί μου.

Μπαίνει ο Γρηγόρης στο μαγαζί.

Αρχίζουμε και μιλάμε. Ξεφεύγουμε λιγάκι. Αλλά πάντα αυτό γίνεται με τον Γρηγόρη. Του δίνω την διεύθυνση του blog. Είναι η πρώτη φορά που το κάνω αυτό. Μονάχα τέσσερις φίλοι μου ήξεραν την ύπαρξη του. Φεύγει. Πρέπει να πάει σπίτι. Έχει και μια γυναίκα με ένα παιδί που πρέπει να φροντίσει...

Χτυπάει ξανά το τηλέφωνο. Ο Θωμάς.

Προσπαθεί να μου κάνει πλάκα. Δεν τα καταφέρνει. Η στεντόρεια φωνή του είναι χαρακτηριστική. Πήρε από Θεσσαλονίκη να δει τι κάνουμε. Με βρίζει που δεν ανέβηκα όπως του είχα πει ότι θα κάνω. Προσπαθώ να δικαιολογηθώ. Με λέει τσογλάνι. Πιστεύει ότι έχω μοιάσει στον πατέρα μου. Και δεν χαίρεσαι τον ρωτάω; Φυσικά μου απαντά. Θεωρεί ότι είμαι άξιο τέκνο της παρέας τους (Πατέρας - Θωμάς - Πάρις). Τσογλάνι, προβληματικό, αυθάδης, με απορίες και θέληση για ταξίδια. Γελάω. Με ρωτά πότε θα ανέβω. Του λέω ότι είπα και στη νονά. Πρώτα Αγγλία, μετά στον Πάρι στην Αυστρία και μετά Θερμαϊκό. Συμφωνεί. Συνεχίζουμε να μιλάμε.

Πρέπει να το κλείσουμε. Χρεώνεται υπεραστικό και δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώνει μεγάλους λογαριασμούς.

"Δεν υπάρχουν άγγελοι στα χαρακώματα".

Γιατί γαμώ το φελέκι μου, οι καλοί υποφέρουν; Γιατί ο Θωμάς να έχει περάσει ότι έχει περάσει στη ζωή του; Δούλεψε νύχτα, δούλεψε ταξί, ξαναδούλεψε νύχτα. Πριν από 18 χρόνια είχε ατύχημα με τη μηχανή. Κατέληξε με δύο σακατεμένα πόδια. Ακόμη και σήμερα στα 55 του υποφέρει. Σημάδια και λάμες. Από αυτά χαρακτηρίζεται η ζωή του. Κι όμως παρά την ταλαιπωρία του, παρά το γεγονός ότι είναι μόνος του, έχει ακόμη την ψυχή ενός μικρού παιδιού. Ξέρει να αγαπάει. Λίγοι άνθρωποι αγαπούν σαν τον Θωμά... Λίγοι...

Συνεχίζω το διάβασμα του βιβλίου. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ Το κλείνω.

Παίρνω χαρτί και μολύβι. Αρχίζω και γράφω στον Πάρι. Θέλω να ανέβω. Για ένα μήνα. Να κάθομαι σε μια βεράντα ή ένα κήπο με 30 βιβλία, άλλα τόσα περιοδικά και πολύ μουσική και να κοιτάζω τις Άλπεις. Ξέρω ποια θα είναι η απάντηση του πριν στείλω το γράμμα ή τον πάρω τηλέφωνο. Θα με βρίσει. Τόσα χρόνια το ίδιο πράγμα λέμε. "Πότε θα ανέβω;" Ήρθε η ώρα όμως. Δεν πάει άλλο. Θέλω να φύγω. Θέλω διακοπές. Έχω να πάω διακοπές 4 χρόνια. Πάμε για 5..

"Η δουλειά καταβροχθίζει τις καλύτερες ώρες του ανθρώπου..."

"Οι πόλεις είναι χτισμένες για να σκοτώνουν τους ανθρώπους..."

"Τα καλοκαίρια είναι μακρύτερα εκεί όπου κρεμιούνται οι αυτόχειρες και οι μύγες μαζεύονται στη βρώμα..."

Ένα ακόμη επεισόδιο της ζωής μου.. Τύφλα να έχει ο Φώσκολος. Τέλος.