ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μετά από μερικές μέρες ήρεμων, σχεδόν άνευρων διακοπών φτάνεις σε ορισμένα συμπεράσματα... Πρώτα από όλα κατάλαβα πως τους τελευταίους μήνες βάδιζα ανάμεσα στη σόλο χυδαιολογία και στους σπαραγμούς μιας ηθικολόγας αλκοολικής γριάς. Αυτό από μόνο του σε βάζει σκέψεις... Δεύτερον, οι διακοπές (όχι αναγκαστικά οι καλοκαιρινές, αλλά το γενικό πλαίσιο των διακοπών) είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της ηρεμίας μας. Τρίτον είμαι παιδί του χειμώνα. Τέρμα. Η ζέστη, ο ιδρώτας και παντός είδους παράγωγα του ελληνικού καλοκαιριού, όπως μαμάδες με κεφτεδάκια, πανάκριβες χωριάτικες, αγενείς σερβιτόροι, μεσήλικες κύριοι που αλλάζουν μαγιό τυλιγμένοι ταυτόχρονα με μια πετσέτα μπροστά σου και ανόητα παιδάκια που θες να τους κάνεις πατητή μέχρι να πνιγούν, απλά δεν είναι για μένα. Από την άλλη αν είχα τα λεφτά του μακαρίτη του Ωνάση και δικό μου νησί, μπορεί και να μην τα έλεγα όλα αυτά, διότι απλά δε θα με αφορούσαν. Αλλά αυτά έχω, με αυτά θα δουλέψω, άρα αυτά θα είναι τα παράπονά μου.

Επειδή ξέρω πως μερικοί μπορεί να αντιδράσουν απλά να πω πως δεν αντιπαθώ όλα τα παιδάκια. Μονάχα μερικά. Αυτά τα σπαστικά που κραυγάζουν συνεχώς, κλαίνε αν τους πουν όχι οι γονείς τους και γενικά συμπεριφέρονται όπως αυτά που δείχνει ο Σκάϊ στην εκπομπή με τις Αγγλίδες νταντάδες την Κυριακή. Ξέρετε, αυτά που θες να τα χτυπήσεις κάτω σαν χταπόδι που λέει και η μάνα μου...

Τέλος πάντων. Μια χαρά πέρασα, αυτό οφείλω να το ομολογήσω. Όπως οφείλω να ευχαριστήσω και την Αγγελική τόσο για τη φιλοξενία όσο και για την έλλειψη καταπίεσης. Η καθεμία το δωμάτιό της, το μπάνιο της και γενικά το πρόγραμμά της. Αλλά μετά από τόσα χρόνια είναι και λογικό να υπάρχει αυτή η άνεση μεταξύ μας...

Φυσικά και είμαι μια από αυτούς που σπάνε τα νεύρα των άλλων, ευχόμενη Καλό Χειμώνα... Αλλά δε πα να κουρεύεστε; Εγώ αυτό περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία. Το κρύο, τις βροχές, τον αέρα, τις Νύχτες Πρεμιέρας, τα θέατρα, τα μαγαζιά, τη σχολή, τη στιγμή που θα φοράω τα κασκόλ μου, τα καινούργια μου πανωφόρια, και φυσικά τα Χριστούγεννα. Ναι έχουμε 4 μήνες μέχρι τότε, αλλά τι να κάνουμε, ο καθείς έχει και την μούρλα του.. Εγώ θα αποτελούσα εξαίρεση; Αμ πως;

Φυσικά και αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Τέτοια ηρεμία, αισιοδοξία, καλή διάθεση και όρεξη για τη νέα χρονιά (διότι νέα χρονιά ξεκινά το Σεπτέμβρη ότι και να λέτε) δεν τα είχα νιώσει εδώ και πολύ πολύ καιρό. Οπότε τώρα τα απολαμβάνω. Ευχαριστιέμαι ακόμη και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο που έχει αποτυπωθεί στο πρόσωπό μου και δε λέει να εξαφανιστεί... Ναι, ναι, εγώ ο ξινός, δυσλειτουργικός άνθρωπος, η μεγάλη μαύρη κατάρα που λένε και οι φίλοι μου, είμαι σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν και μάλιστα σκοπεύω να παραμείνω σ' αυτή για όσο περισσότερο καιρό μπορώ...

Η διαύγεια που έχω, μάλλον οφείλεται στη μετά-χαλαρωτική περίοδο των διακοπών αλλά ποσώς με απασχολεί. Τούτη τη στιγμή αναγνωρίζω κάθε κακώς κείμενο στη μέχρι πρότινος μίζερη ύπαρξή μου και με μια δόση γενναιότητας, μια δόση μαλακίας και μια δόση αισιοδοξίας, λέω πως μπορώ να αλλάξω.

Έπειτα από μια μεγάλη αποχή από τη ζωή μου γενικότερα (οκ, δεν είχα και πολλές επιλογές εδώ που τα λέμε, αν και ανέκαθεν οι μελοδραματισμοί, η μιζέρια και γενικότερα οι καταθλιπτικές κρίσεις πανικού ήταν το φόρτε μου) λέω να αλλάξω ρότα. Λίγο μικρή δεν είμαι για να έχω ταχυκαρδίες και να δυσκολεύομαι να πάρω ανάσα (χμ, εδώ θα κατηγορήσω τα 2,5 πακέτα τσιγάρα τη μέρα);;
Μεταξύ μας βαρέθηκα να υποδύομαι συνεχώς το κακόμοιρο πλάσμα που όλα τα σκατά της ζωής έπεσαν πάνω του χωρίς να το θέλει. -εδώ με μουτζώνω-. Οκ. Δυσκολίες τυχαίνουν σε όλους, αλλά εγώ το γάμησα και ψόφησε... Και εδώ που τα λέμε τα θέλει και εμένα ο κωλαράκος μου... Μαζεμένες τις έκανα όλες τις μαλακίες και κάποια στιγμή έπρεπε να τις πληρώσω! Αλλά επειδή θέλω να πιστεύω πως αυτό πάει, πέρασε, λέω να δω τι θα κάνω από δω και μπρος...

Προς το παρόν περιμένω με ανυπομονησία να έρθουν τα βιβλία που μου έχει παραγγείλει ο Παναγιώτης από το Amazon (διότι αν δεν πάθαινα μια εμμονή με κάτι, δεν θα ήμουν ο εαυτός μου και θα άρχιζα να πιστεύω πως η Αγγελική στο Ναύπλιο μου έριχνε ματζούνια στο ποτό μου και στον καφέ με στόχο να μου αλλοιώσει την προσωπικότητα), ακούω Claude Debussy (τα βιβλία που περιμένω φταίνε και οι πρωταγωνιστές τους), καπνίζω, προσέχω τι τρώω, διαβάζω για τη σχολή, χαίρομαι τον υπολογιστή μου μετά από την απουσία του για servis (σημ.: μην αφήνεις ροφήματα κοντά στο πληκτρολόγιο), κοιτάζω τη θέα από το παράθυρο πάνω από το κρεβάτι μου και απλά περνάω καλά...

Καλό Χειμώνα λοιπόν σε όλους!!!

Μαθήματα συμπεριφοράς προς ναυτιλομένους

Η συναισθηματική ανεπάρκεια του άλλου δεν θα έπρεπε να σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα. Κάθε άλλο. Επίσης η υπέρμετρη βλακεία και ηλιθιότητα δεν θα έπρεπε να σε ενοχλούν. Κανονικά οφείλεις να αναγνωρίζεις αυτά τα στοιχεία από την πρώτη ματιά, την πρώτη κουβέντα, να κάνεις μεταβολή και να απομακρύνεσαι ταχύτατα.
Δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες σε αυτά τα άτομα. Όχι. Μη φέρνεις αντιρρήσεις. Ή είσαι ή δεν είσαι. Τόσο απλό. Δε δύναται να είσαι τη μία στιγμή εύστοχος στις παρατηρήσεις σου, έξυπνος, με ευφράδεια λόγου και πολιτισμένος και την άλλη να συμπεριφέρεσαι σαν χουλιγκάνος ομάδος 3ης κατηγορίας με χρυσά δόντια, αμάνικο μπλουζάκι και αναπνοή που βρωμάει τζατζικίλα 4 ημερών.
Ναι. Ναι. Μη κουνάς το κεφάλι σου προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσεις. Είπαμε τα πράγματα είναι τόσο απλά, όσο η πράξη 1+1=2. Οκ. Ίσως, λέγω ίσως να δεχτώ αντιρρήσεις σε ότι αφορά τη συναισθηματική ανεπάρκεια. Εκεί υπάρχουν δικαιολογίες και συνήθως οι άνθρωποι που πάσχουν από τέτοια, θλιβερά ομολογουμένως, σύνδρομα επιδέχονται "διορθώσεις". Είναι μάλλον σαν τα σκυλιά. Τι; Γιατί συγκρίνω τα σκυλιά με τους ανθρώπους;
Αγάπη μου, τα σκυλιά είναι πολλές φορές καλύτερα από τους ανθρώπους. Άσε που οι αντιδράσεις τους μοιάζουν με τις δικές μας. Σκέψου το. Υπακούν σε ένα αφεντικό (μερικές φορές και σε 2 ή 3, ανάλογα τα μέλη της οικογένειας αν είναι σπιτίσια), τρώνε, κοιμούνται, χέζουν, πηδάνε. Οι αρσενικοί μυρίζουν τις θηλυκές και τις κυνηγούν συνεχώς. Οι θηλυκές, ενώ θέλουν κάνουν τις δύσκολες. Συνήθως οι θηλυκές έχουν το πάνω χέρι και τους κάνουν ότι θέλουν. Αν τα πειράξεις, δαγκώνουν. Αν πας να πειράξεις αυτούς που αγαπούν, επίσης δαγκώνουν. Πάντα φεύγουν, αλλά αν η μυρωδιά είναι δυνατή, πάντα επιστρέφουν πίσω. Προστατεύουν τα μικρά τους και δεν τα αποχωρίζονται εύκολα. Λειτουργούν αγελαία όταν είναι πολλά μαζί. Πάντα θέλουν χάδια και τους αρέσουν οι αγκαλιές. Τέλος αν τα δείρεις άνευ λόγου, θα φοβηθούν και δεν θα ξαναπλησιάσουν άνθρωπο.
Κατάλαβες τώρα γιατί συγκρίνω τα σκυλιά με τις αφεντομουτσουνάρες μας; Έτσι μπράβο. Τι έλεγα λοιπόν; Α ναι. Οι άνθρωποι που έχουν σύνδρομα όπως το προαναφερθέν συνήθως έχουν και άσχημο παρελθόν. Και κακά τα ψέμματα. Αυτό το κέρατο είναι που μας καθορίζει. Δε μπορούμε λοιπόν να τους κρίνουμε αρνητικά για τις κακουχίες του παρελθόντος. Μπορούμε όμως να κάνουμε ότι κάνουμε και με τα σκυλιά. Τάισμα, πότισμα, γλυκιά κουβέντα, να απλώσουμε το χέρι να μας μυρίσουν και πάνω από όλα να κάνουμε υπομονή και να επιμείνουμε. Γιατί ξέρεις, χρειάζεται χρόνος. Πολύς χρόνος. Και πρέπει να είσαι συνεπής απέναντι τους. Να φροντίσεις να μην τους απογοητεύσεις. Γιατί ακόμη και αν δεν στο δείχνουν, αυτά αρχίζουν και εξαρτώνται από σένα. Και κατά βάθος σε συμπαθούν. Οπότε εσύ πρέπει να είσαι εκεί. Να τα φροντίζεις κάθε μέρα και κάθε μέρα να απλώνεις το χέρι σου. Κάποια στιγμή θα πλησιάσουν. Και θα καθίσουν για χάδια. Και τότε θα ξέρεις. Θα ξέρεις πως όσο και αν πληγώθηκαν στο παρελθόν, δείχνουν και πάλι αγάπη και κυρίως εμπιστοσύνη. Ναι, ναι η εμπιστοσύνη είναι πιο σημαντική από την αγάπη. Γιατί; Μα γιατί η αγάπη υπάρχει. Απλά δεν ξέρουν αν κάνει να τη δείξουν. Αν μπορούν να εμπιστευθούν. Ο χρόνος λοιπόν και η υπομονή είναι η απάντηση. Οπότε τώρα ξέρεις...
Όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που δεν ξέρει, δεν μπορεί να σου δείξει συναίσθημα, αν μετράει για σένα, μη του γυρίσεις απογοητευμένος την πλάτη σου. Μείνε εκεί. Δούλεψε το. Δώσε χρόνο. Σε σένα. Στον άλλο. Πρόσεχε όμως. Κάθε κουβέντα, κάθε άγγιγμα, κάθε στιγμή, κάθε ματιά, όλα μετράνε... Μην ξεχνάς. Όλοι κάποια στιγμή γίναμε σκατά. Κάποιοι το ξεπέρασαν εν ευ θέτω χρόνο. Κάποιοι άλλοι, όχι.
Και όχι δεν πιστεύω στην ευθανασία. Τουλάχιστον όχι στην ευθανασία (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αυτού που έχει το πρόβλημα. Δεν φταίνε τα σκυλιά που φοβούνται ή αγριεύουν. Κάποιος μαλάκας άνθρωπος φταίει. Γιατί το παιδί και το σκυλί είναι όπως τα μάθεις να είναι. Οπότε αν θέλεις να ζητήσεις τα ρέστα από κάποιον, τράβα βρες τον παπάρα που έφτασε σε τέτοια σημεία τον άνθρωπο ή το ζωντανό που έχεις απέναντί σου.
Η βλακεία και ηλιθιότητα, είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο που αρνούμαι να τη συζητήσω για ένα και μόνο λόγο. Γεννιέσαι δε γίνεσαι. Τελεία και παύλα. Και καλά, η αγαθοσύνη που συγχέεται λανθασμένα με τη βλακεία, όχι μόνο συγχωρείται, αλλά είναι και γλυκιά και απαραίτητη στον κόσμο μας. Η ηλιθιότητα όμως, η αγένεια, η "έχω πολλά κιλά αρχίδια να ούμε, για αυτό γέρνω" συμπεριφορά, η "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" συμπεριφορά, κτλ..., η μαλακιά που λέμε κοινώς, είναι κάτι που κανονικά θα έπρεπε να τιμωρείται δια νόμου με ισόβια εξορία στο διάολο*. (*προσπαθούσα να βρω ένα υπαρκτό μέρος και δει ακατοίκητο που να μην κινδυνεύει και το περιβάλλον από την πληθώρα ατόμων με έφεση στις συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις, αλλά πραγματικά δεν βρήκα ούτε ένα...)
Οπότε τα πράγματα είναι απλά. Στοργή και προδέρμ.. Και αν δεις πως ο άλλος είναι πολλά κιλά μαλάκας, ε τότε ρίξε καμιά ξεγυρισμένη χριστοπαναγία. Χαμένη θα πάει, διότι τα είπαμε, γεννιέσαι δε γίνεσαι, αλλά αν μη τι άλλο, θα ξεσπάσεις και εσύ τα νεύρα σου...
Άντε και με τη νίκη...

I'm with the fucking band...

"I'm with the fucking band... Got it?"

Ακολουθεί μια ιστορία με πολύ πάθος, εμμονή, στόχους, φιλίες και όνειρα.
Πρωταγωνιστές: φυσικά Εγώ, ο κολλητός μου Piter Pan (άντε και γαμήσου, όπως θέλω θα σε φωνάζω!), οι φίλοι του -με τους οποίους κάνουν μια φιλότιμη προσπάθεια ως μπάντα- (αξιολάτρευτα παιδιά...!), η κολλητή μου Biggles (γνωστή και ως "Η Τράπεζα") και τέλος πάντων διάφοροι άλλοι που θα φανούν στην πορεία...

Προχωράμε τον χρόνο γύρω στα 9 με 10 χρόνια. Είμαστε όλοι γύρω στα 30. Δεν έχουμε χαθεί. Ζούμε σε διαφορετικές χώρες αλλά έχουμε καταφέρει να κρατήσουμε επαφή αντάξια της φιλίας μας. Κανείς δεν έχει κάνει ακόμη παιδιά. Η Biggles το έχει στο μυαλό της και προγραμματίζει την δημιουργία οικογένειας άμεσα. Οι υπόλοιποι είμαστε αφοσιωμένοι στις δουλειές μας και ποσώς μας ενδιαφέρει πότε και αν θα κάνουμε παιδιά. Τα προβλήματα στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους είναι δεδομένα. Αλλά έχουμε μάθει να τα αντιμετωπίζουμε. Ας είναι καλά τα τηλέφωνα και το διαδίκτυο χάρις στα οποία ερχόμαστε σε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους για να δίνει συμβουλές ο ένας στον άλλο.
Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στην πορεία των χρόνων, καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε με κάποιον, μαγικό θα έλεγε κανείς, τρόπο τα όνειρά μας.
Έτσι το 2018 μας βρίσκει ευχάριστα αγχωμένους και δημιουργικούς. Εγώ ζω μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας, δουλεύοντας σε μια εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών και ταυτόχρονα "μανατζάρω" ορισμένες πολύ υποσχόμενες μπάντες. Η Biggles, μετά από μια τριετή παραμονή στην Αγγλία και ένα εννεάμηνο στο Παρίσι -όπου ακολούθησε τον Γάλλο έρωτα της ζωής της- επέστρεψε στην Ελλάδα με σκοπό να καταφέρει να ανοίξει το μαγαζί των ονείρων της. -Με το Γάλλο χώρισε γιατί κατά την παραμονή της στη Γαλλία γνώρισε έναν Άγγλο (ανάποδο αυτό το κορίτσι, μην το ψάχνετε) και αποφάσισε να έρθει στα πάτρια εδάφη μαζί του.- Ο Piter Pan έχει διαπρέψει στο χώρο κατασκευής αυτοκινήτων και ζει μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Γερμανίας. Και εννοείται πως έχει βγάλει ένα σκασμό λεφτά Οι άλλοι δύο ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική. Μάλιστα ο Ian έχει ανοίξει δικό του ωδείο και είναι πολύ επιτυχημένος στο χώρο του. Όχι μόνο για το ταλέντο του, αλλά και για το γεγονός πως τα πάει πολύ καλά με τα παιδιά και αυτά τον λατρεύουν... Το γεγονός πως αυτοί οι τρεις ζουν σε διαφορετικές χώρες δεν τους έχει εμποδίσει να παραμείνουν μαζί ως μπάντα. Βλέπετε, ας είναι καλά η καλή οικονομική τους κατάσταση, ταξιδεύουν πολύ συχνά ούτως ώστε να συναντιούνται και να κάνουν πρόβες. Βέβαια έχει διευκολύνει την κατάσταση και το διαδίκτυο, όπου μέσω αυτού στέλνει κομμάτια ο ένας στον άλλο. Έχουν γίνει γνωστοί ως μπάντα στην Ελλάδα και χάρις στη βοήθειά μου έχουν κάνει και αρκετά live και στο εξωτερικό. Αλλά η μουσική για αυτούς είναι αγάπη, οπότε δεν έχουν φτάσει στο σημείο που να προσπαθούν να ζήσουν μέσω της μπάντας.
Εντάξει , όλοι αντιμετωπίζουμε τα θέματά μας (το είπαμε αυτό) και γκρινιάζουμε συνεχώς, αλλά δεν πτοούμαστε. Έχει ο ένας τη στήριξη και την αγάπη του άλλου. Και καταφέρνουμε να επιβιώσουμε... Το καλό είναι πως ο Piter Pan έχει αρκετά λεφτά και μου δανείζει όποτε ξεμένω (γιατί πάντα ξεμένω) και καταφέρνω να τη βγάζω πέρα (φυσικά και του τα επιστρέφω, τι απορία είναι αυτή;)...
Η Biggles, μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα έχει μείνει έγκυος (κοριτσάκι) από τον Άγγλο έρωτα, τον οποίο και χωρίζει λίγο καιρό μετά, επειδή έχει γνωρίσει τον Έλληνα έρωτα της... -Ασταθή άτομο, μην το ψάχνετε... Αλλά ένα από τα καλύτερα άτομα που θα μπορούσατε ποτέ να γνωρίσετε...-
Το όνειρο έχει αρχίσει και παίρνει μορφή... Εγώ είμαι μια ευτυχισμένη νονά.. Ενώ ταυτόχρονα, ενώ δεν συνηθίζω να τα πηγαίνω καλά με τα παιδιά, φιλοξενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα το δεκάχρονο πλέον γιο της φίλης μου της Ε. τον Π.. Ο μικρός έχει εξελιχθεί σε ένα πανέξυπνο αγόρι με φοβερή αίσθηση του στυλ και των χρωμάτων. Ας όψεται η μάνα του στην οποία και έμοιασε στο χαρακτήρα. -Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό, αλλά δε βαριέσαι...-. Εγώ και ο μικρός πάμε πακέτο στους δρόμους της Αγγλίας και κυρίως στις συναυλίες. Όλοι με πιέζουν να βρω ένα καλό παιδί να νοικοκυρευτώ, αλλά όσο και αν προσπαθώ να τους εξηγήσω πως εγώ θέλω, τα καλά παιδιά είναι που δε θέλουν, αυτοί δεν καταλαβαίνουν. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται τι εννοώ είναι ο Piter Pan, ο οποίος με βρίζει ως συνήθως, προσπαθώντας να με κάνει να αλλάξω μυαλά και να συμμαζευτώ.
Η φίλη μου η Ε. επιτέλους έχει καταλήξει με έναν σωστό άνθρωπο και ετοιμάζεται -προς μεγάλη έκπληξη όλων- να παντρευτεί. Το τελευταίο αστείο που της κάνουμε είναι για το πόσα παρανυφάκια θα έχει και πόσα μέτρα θα είναι η ουρά του νυφικού. Αυτή αντιδρά γαμωσταυρίζοντας μας...
Μέσα στην αναμπουμπούλα που έχει προκύψει από το επερχόμενο μωρό, γάμο και άνοιγμα μαγαζιού, εγώ βρίσκομαι σε ένα δίλημμα Να γυρίσω μόνιμα Ελλάδα και να συνεργαστώ με την Αγγελική ή να κάτσω στα αυγά μου στην Αγγλία;
Ο καθένας έχει και μια διαφορετική άποψη. Με πρώτους και καλύτερους τους γονείς μου... Οι οποίοι διαφωνούν μεταξύ τους ως προς το τι πρέπει να κάνω. Ο μπαμπάς θέλει Αγγλία, η μαμά Ελλάδα. Βλέπετε, εξαιτίας της Biggles, της άνοιξε η όρεξη για εγγονάκια... Τρομάρα της.
Με παίρνουν τηλέφωνο την ώρα της δουλειάς. Δεν ακούω και βγαίνω έξω από το χώρο που ετοιμάζονται να δώσουν μια συναυλία μια από τις μπάντες με τις οποίες δουλεύω... Πάω να μπω πάλι μέσα και ο πορτιέρης δε με αφήνει. Ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να φωνάζει: "I'm with the fucking band!!!"
Χάνω το Live το οποίο εγώ ετοίμασα και κινδυνεύω άμεσα να χάσω και τη δουλειά μου...
Αποφασίζω να πάρω μια άδεια άνευ αποδοχών για να έρθω και εγώ πίσω... Βλέπετε γίνομαι κουμπάρα σε δύο πολύ κοντινά μου άτομα και οφείλω να προετοιμαστώ κατάλληλα...
Αποχαιρετώ το ωραίο μου μικροσκοπικό σπιτάκι και με ένα εισιτήριο ανά χείρας επιστρέφω.
Η καλή μου Biggles, παρά την εγκυμοσύνη και τις ετοιμασίες -ανεκτικός ο Έλληνας και δε του φαινόταν-, τρέχει και για το άνοιγμα του μαγαζιού. Στιγμιαία αποφασίζω να κάτσω Ελλάδα. Όσο με παίρνει τουλάχιστον... Τα αγόρια αποφασίζουν να βγάλουν και άλλο δίσκο. Και η ιδέα του μαγαζιού μου φέρνει αναμνήσεις από όνειρα του παρελθόντος και αρχίζει και μου καλαρέσει...
Ακούω τα τραγούδια της μπάντας... Δέκα χρόνια από τη δημιουργία της και είναι το ίδιο δημιουργικοί... Οι μήνες προχωρούν και ο γάμος γίνεται. Η μικρή γεννιέται και η Biggles για μια ακόμη φορά χωρίζει. Ο Έλληνας τελικά δεν άντεξε να αλλάζει πάνες. Καλή Καρδιά. Η φίλη μας αφού έμεινε μόνη της για ένα τρίμηνο, τα έφτιαξε με τον παραγωγό του δίσκου των παιδιών...
Το μαγαζί άνοιξε και είχε τρομερή επιτυχία και φυσικά τα παιδιά έδιναν τις συναυλίες τους στο μαγαζί...
Εγώ κάθομαι πάνω στην μπάρα του μαγαζιού, καπνίζω και πίνω, κανονίζοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες του live και ο Piter Pan κουρδίζει τη drum του. Χτυπάει το ένα από τα δύο κινητά του. Του το δίνω. Είναι από την εταιρεία στην οποία εργάζεται. Το τελευταίο αυτοκίνητο, τη μηχανή του οποίου σχεδίασε, είναι έτοιμο από την παραγωγή... Ένας ακόμη λόγος να γιορτάζουμε.
Τα παιδιά αρχίζουν και παίζουν τις μουσικές τους. Μια πανέμορφη κοπέλα με πράσινα μάτια, κόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα, με ρωτάει τι σχέση έχω με το μαγαζί και κυρίως με τον drummer. Για μια ακόμη φορά αρχίζω και φωνάζω "I'm with the fucking band...", αλλά αυτή τη φορά από ενθουσιασμό και όχι από νεύρα. Αυτή τη δουλειά λέω να την κρατήσω...

Αφιερωμένο στα παιδιά... Μακάρι η νέα χρονιά να είναι αρχή μιας δεκαετίας που θα μας φέρει ακόμη πιο κοντά στην πραγματοποίηση των ονείρων μας...
Φιλιά.

Υ.Σ.: Η ιστορία είναι ελαφρώς ηλίθια γραμμένη, αλλά δε γαμιέται...

Αυτά είναι τα καλά! Μπράβο παιδιά!!!

Λίγα λόγια, λόγω έλλειψης χρόνου.
Ακούω αυτή τη στιγμή το demo, αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, από τη μπάντα των παιδιών (Ian, Piter Pan και Andrew). Δεν έχουν όνομα, δεν έχουν σελίδα στο My space, δεν έχουν τίποτε από όλα αυτά. Αλλά κόλλησα.
Όχι δεν το λέω επειδή ο Piter Pan είναι κολλητός μου. Το λέω επειδή δεν παίζονται.
Αυτό απλά είναι ένα διαδικτυακό ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά και μια μεγάλη επιθυμία να τα καταφέρουν και να συνεχίσουν... Απλά γιατί αυτό το έχουν..
Πιστέψτε με, αν δεν τους φάει η μαλακία που τους δέρνει στον εγκέφαλο, στο μέλλον είμαι σίγουρη οτι θα τους ακούσουμε όλοι.
Αυτά τα ολίγα.
Σας αφήνω για να απολαύσω ξανά και ξανά τα τραγούδια.

Υ.Σ.: Ian, όταν διαβάσεις αυτές τις γραμμές μην φρικάρεις και ξεκόλλα. Το έχεις βρε παιδάκι μου. Αμάν πια!
Καλές πρόβες και περιμένω την πρώτη συναυλία που θα φοράμε μακό "I'm with the band".

Γιατρέ τι μου συμβαίνει;

Γιατρέ τι μου συμβαίνει;

Είχα καιρό τώρα αποφασίσει πως δεν θα γκρινιάζω για πολύ προσωπικά θέματα στο blog. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να σταματήσω να αναλώνομαι σε βλακείες και να αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Αλλά ως συνήθως αποδεικνύεται οτι αδυνατώ να κρατήσω ορισμένες υποσχέσεις. Περνάω πάλι κρίση και το χειρότερο είναι οτι ξεσπάω στα λάθος άτομα για τους λάθους λόγους. Πάντα αυτό κάνω. Ακόμα και όταν απομακρύνομαι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην τα κάνω όλα σκατά, έχω τύψεις γιατί οι άλλοι δε μου φταίνε σε κάτι.

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει. Ξέρω οτι τσαντίζομαι με το παραμικρό. Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Δεν δέχομαι αστεία ακόμα και από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους και βγάζω όλα μου τα νεύρα πάνω τους. Με άμεσο αποτέλεσμα, όχι μόνο να τους χαλάω τη διάθεση αλλά και να τσαντίζονται με τη σειρά τους μαζί μου, επειδή έχω τέτοια συμπεριφορά.

Ίσως φταίει η κούραση (το πρόγραμμά μου είναι απελπιστικό την τελευταία εβδομάδα και αναμένεται να συνεχίσει έτσι για 2 εβδομάδες ακόμη), ίσως φταίει η ανυπομονησία να τελειώσει η δουλειά (την επόμενη Παρασκευή φεύγω), ίσως να φταίει το οτι ξεκινάει η σχολή και εγώ θα πατήσω από Νοέμβριο και αγχώνομαι..

Όπως και να έχει κάτι δεν πάει καλά. Από τη μία χαίρομαι με την επικείμενη αλλαγή χώρου κατοικίας, από την άλλη δεν νιώθω τα πόδια μου και τη μέση μου από την κούραση. Πηγαίνω στις Νύχτες Πρεμιέρας και μετά δυσκολίας συγκεντρώνομαι στις ταινίες... Τσακώνομαι με το παραμικρό με τη μητέρα μου και στη συνέχεια (ως συνήθως) σαν βρεγμένη γάτα της ζητάω συγγνώμη που την έβρισα, ενώ ουσιαστικά δεν έχει φταίξει σε κάτι.

Ίσως να φταίει το οτι κοιμάμαι στον καναπέ εδώ και 3 μέρες, γιατί το κρεβάτι μου λύθηκε και πακεταρίστηκε για τη μετακόμιση. Ίσως να φταίει το γεγονός οτι κοιμάμαι μονάχα 4 - 5 ώρες κάθε βράδυ εδώ και μια εβδομάδα. Κάτι που δεν το αντέχω ιδιαίτερα. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που τους αρέσει ο ύπνος. Καλό κρεβάτι, ωραίο μαξιλάρι, καθαρά σεντόνια, καθαρές πυτζάμες, φρεσκολουσμένα μαλλιά και δροσερός χώρος. (Λες για αυτό να μου αρέσει ο Ντόναλντ Ντακ; Ταυτίζομαι;;;)

Θα μου περάσει, για αυτό ούτε λόγος.. Λίγη υπομονή χρειάζεται.

Μέχρι τότε όμως, (επειδή ξέρω οτι διαβάζετε και επειδή ξέρετε πως δεν είμαι πολύ καλή στο να αντιμετωπίζω κρίσεις)... Συγγνώμη._

Για τον φίλο μου..

Ξέρεις, κάνω πολλά πράγματα που δεν τα θέλω. Μη με ρωτήσεις γιατί. Δεν ξέρω. Αλήθεια σου λέω. Δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση που δεν έχω.

Μιλάω πολύ για πράγματα τα οποία θέλω να κάνω και δεν τα κάνω. Βλακεία. Χαζό παιδί που δεν ενεργώ για να πραγματοποιηθούν αυτά που θέλω. Λάθος μου μεγάλο. Όλο λέω λέω και ποτέ δεν κάνω. Ναι το ξέρω. Έχεις δίκιο. Έχεις δίκιο... Τι άλλο να πω; Τίποτε θα μου πεις. Το ξέρεις οτι έχεις δίκιο. Να κάνω θες και όχι να πω. Το ξέρω και αυτό.

Φοβάμαι. Ναι, φοβάμαι. Δεν θα πω οτι πολλές φορές δεν είναι στο χέρι μου γιατί και οι δύο ξέρουμε οτι αυτό δεν ισχύει... Αν θέλω πραγματικά κάτι το κυνηγάω. Φοβάμαι λοιπόν. Τρέμω στην πιθανότητα και στην ιδέα οτι θα αποτύχω. Φοβάμαι οτι αν δεν είμαι καλή σ' αυτό τότε δεν θα έχω άλλα όνειρα στη ζωή. Γιατί μέχρι τώρα αυτό είναι το όνειρό μου.. Αν το κυνηγήσω και αποτύχω; Αν είμαι άχρηστη; Τότε τι; Τι θα κάνω; Τι ζωή θα ζήσω;

Φοβάμαι...

Ξέρω οτι θα χαρείς. Ξέρω πως ότι λες είναι για το καλό μου. Ξέρω πως οτι λες είναι γιατί έχεις βαρεθεί να μ' ακούς και τσαντίζεσαι. Αλλά προσπάθησε έστω και λίγο να καταλάβεις...

Κάνοντας το αυτό, προχωρώντας σ' αυτό το όνειρο, θα αναγκαστώ να πάω κόντρα σε όλα. Θα πρέπει να αντιμετωπίσω την άρνηση και την απογοήτευση του Διονύση, τις προσδοκίες και τις ελπίδες της Μάνιας καθώς και τις δικές σας. Αν αποτύχω θα απογοητεύσω κόσμο (και πάνω από όλα εμένα) και θα πρέπει να αντιμετωπίσω την περιφρόνηση του άλλου...

Φοβάμαι...

Δεν υπάρχει μία.. Το ξέρεις αυτό. Ότι κάνω, θα το κάνω μόνη μου. Δεν υπάρχει η δυνατότητα υποστήριξης. Και αυτό δεν είναι εύκολο. Η σκέψη και μόνο, πως θα πρέπει να φύγω και να συντηρήσω μόνη μου τον εαυτό μου και να πληρώσω μόνη μου μία σχολή δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική... Ναι ρε είμαι αδύναμη. Κακό είναι; Θέλω χρόνο...

Χρειάζομαι χρόνο. Να καταλάβω. Να δεχτώ. Να προετοιμαστώ. Να σκεφτώ τρόπους. Να πάρω κουράγιο. Φοβάμαι να αλλάξω. Φοβάμαι τις αλλαγές...

Αν αλλάξω θα αλλάξουν και τα δεδομένα της ζωής μου. Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω αν θα είμαι ποτέ έτοιμη για κάτι τέτοιο. Θα το προσπαθήσω. Και όχι γιατί το θέλεις εσύ ή ο οποιοσδήποτε άλλος, αλλά γιατί αν δεν το κάνω θα είμαι δυστυχισμένη. όμως μη μου κολλάς..

Κανείς δεν είναι τέλειος Κανείς. Ξέρω πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Αλλά φοβάμαι. Όλοι έχουν ένα στόχο στο μυαλό τους. Είναι σε σχολές που τους αρέσουν. Αν μη τι άλλο έχουν ένα "πλάνο" για το μέλλον... Εγώ τι έχω; Τίποτα! Αυτό έχω... Ένα απόλυτο μηδενικό. Πληρώνω τα λάθη μου. Και τα λάθη των άλλων δύο. Έτσι ήταν... Έτσι είναι...

Θα πρέπει να ξεκινήσω κάτι από το μηδέν χωρίς βοήθεια. Γιατί απλά δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να με βοηθήσει κάποιος... Φοβάμαι...

Για το θέμα το εαυτού μου, τις αλλαγές που πρέπει να κάνω, καλέ μου φίλε τα ξέρω πριν μου τα πεις. Νομίζεις πως απολαμβάνω την παρούσα κατάσταση; Νομίζεις οτι πως όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη χαίρομαι; Νομίζεις πως έτσι θέλω να ζήσω τη ζωή μου; Ειλικρινά πιστεύεις οτι είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη; Δεν το λέω για κακό, αλλά αυτό είναι πλέον προσωπικό θέμα. Το πιο προσωπικό από όλα. Αφορά εμένα και μόνο εμένα. Δεν αντέχω άλλο την κριτική. Ακόμα και αν ξέρω πως η κριτική αυτή γίνεται για το καλό μου. Είναι δύσκολο. Δεν περιμένω να καταλάβεις, γιατί απλά δεν έχεις περάσει ποτέ από αυτό... Αν δεν το ζήσεις δεν καταλαβαίνεις. Τόσο απλά. Ισχύει για όλα. Το μόνο το οποίο περιμένω είναι να δεχτείς.

Πρέπει να κλείσω τον υπολογιστή, θα πέσει το ρεύμα λόγω της φωτιάς στην Πεντέλη.

θα τα πούμε στο τηλέφωνο... Φιλιά..

Barbeque Night...

Σάββατο, γύρω στις 18:30, ξαπλωμένη στον καναπέ βλέπω αμερικάνικες σειρές στην τηλεόραση. Η πίτα που υποσχέθηκα στην Biggles για το βράδυ ψήνεται στον φούρνο και θεωρητικά πρέπει να κάνω μπάνιο και να αρχίσω να ετοιμάζομαι γιατί θα έρθει ο πατέρας της να με πάρει με το αυτοκίνητο. Με έχει πιάσει μια απίστευτη νωθρότητα και δεν έχω όρεξη να κουνηθώ από τη θέση μου.

Την παίρνω τηλέφωνο για να μου πει τι cd θέλει να της πάω. Την έχει πιάσει ένα παραλήρημα και δεν καταλαβαίνω λέξη από όσα λέει. "Ωραία θα περάσουμε" σκέφτομαι. Το μόνο που καταφέρνει να συλλάβει το αυτί μου είναι "μισή ώρα πριν ξεκινήσει θα σε πάρει τηλέφωνο, μην ξεχάσεις την ψησταριά." Τέλεια! Έχω χρόνο. Κάνω μπάνιο και επιστρέφω στον καναπέ. Η ώρα είναι πλέον 19:30 και ο Μάνος (σ.σ. χαϊδευτικό της μάνας μου) αρχίζει και φωνάζει για να σηκωθώ να ετοιμαστώ. Αφού ρίχνει η μία στην άλλη μερικές χριστοπαναγίες (έτσι για να πάει καλά η βραδιά), με παίρνει η τρελή στο κινητό και μου λέει οτι ο πατέρας της είναι από κάτω. Ωχ! Την πατήσαμε! Κάνω σπριντ και κατορθώνω σε 5 λεπτά να είμαι με όλα τα συμπράγκαλα κάτω.

Ζητάω από τον καταπληκτικό μπαμπά της να σταματήσουμε σε ένα περίπτερο για να εφοδιαστώ με μερικά πακέτα τσιγάρα και συνεχίζουμε για το σπίτι τους. Στο γκαράζ συναντάμε τον νονό της Biggles. Λοιπόν με τέτοια μορφή για νονό και με τα γονίδια της Κάκιας, δεν απορώ που η φίλη μου είναι τέτοιο μουρλοκομείο... Έτσι εξηγούνται πολλά πράγματα!

Μπαίνω στην κουζίνα και τη βλέπω να καθαρίζει και να κόβει κρεμμύδια. Μπλιάχ! Αρχίζει και με κυνηγάει με το κρεμμύδι στο χέρι, σε μια προσπάθεια να με κάνει να αηδιάσω και να αρχίσω να τσιρίζω. Τα καταφέρνει!

Κάθομαι στο μπαλκόνι παρέα με τη γλυκύτατη μαμά της και πιάνουμε την κουβέντα...

Η ώρα έχει πάει 20:30 και βάζουμε την ψησταριά να ζεσταίνεται. Η τρελή τρελή οικογένεια με την οποία έχω την ευχαρίστηση να έχω μπλέξει έχει αγοράσει εξωπραγματικές ποσότητες κρέατος!

Μενού ημέρας:

- 10 σουβλάκια κοτόπουλου με μπέικον

- 10 χοιρινά σουβλάκια

- 15 λουκάνικα στο περίπου

- 2 τηγανιές πατάτες

- 1 σκάφη* τζατζίκι

- 1 σκάφη ρώσικη

- 1 σκάφη χωριάτικη σαλάτα

- 1 σκάφη κεφτεδάκια

- 1 πακέτο πίτες για σουβλάκια

- 2 πιατέλες με τυριά

- 15 μπύρες στο περίπου

- 2 μπουκάλια κρασί

- κόκα κόλες

- παγωτό καϊμάκι και βύσσινο

- μωσαϊκό

- και άλλα που πρέπει να ξεχνάω.

* όπου σκάφη μια γαβάθα με ποσότητες για 7-8 άτομα...

Όλα αυτά για 5 άτομα συνολικά! Τον Ian, τον Piter Pan, το Southpark boy, τη Biggles και εμένα! Μου βγήκε η πίστη να ψήνω σουβλάκια και λουκάνικα! Δεν είναι να πηγαίνει κανείς για φαγητό σ' αυτό το σπίτι! Είναι δεδομένο οτι θα πάρει το λιγότερο 3 κιλά. Περιττό να πω, ότι φύγαμε όλοι με ένα ταπεράκι στο χέρι...

Καθισμένοι στο μπαλκόνι, με μια απίστευτη θέα και ένα φοβερό αεράκι σαβουριάσαμε...

Λίγες φορές το έχω κάνει αυτό στη ζωή μου. Και πιστέψτε με, είμαι από τους ανθρώπους που εκτιμούν αφάνταστα το φαγητό και ειδικά το καλό φαγητό!

Ο Ian γύρω στις 23:00 πήρε την κιθάρα της Biggles και δεν την άφησε μέχρι τις 4:00 που φύγαμε! Για την ακρίβεια τον πήρε ο ύπνος αγκαλιά με την κιθάρα στο κρεββάτι της μουρλής. Είχε φέρει μαζί του και το ντοσιέ του με τους στίχους και καθόμουν και διάλεγα τραγούδια για να ερμηνεύσει... Είχαμε μείνει άφωνοι! Το Southpark boy μας είχε αφήσει από νωρίς γιατί είχε κανονίσει ραντεβού΄, οπότε είχαμε μείνει οι 4 μας.

Τραγουδούσαμε, πίναμε και τρώγαμε! Αυτά είναι...

Radiohead, David Bowie, Red Hot Chilli Peppers, Depeche Mode, Nirvana, BRMC, New Young Pony Club, The Clash, Iggie Pop και φυσικά κομμάτια που έχει γράψει ο ίδιος...

Γύρω στις 3:00 με έπιασε τάση καθαριότητας και μπήκα στην κουζίνα όπου άρχισα να πλένω την ψησταριά, με τακτικά διαλείμματα για έφοδο με ένα κουτάλι στο ψυγείο και στο μωσαϊκό που έφτιαξε η Πάστα Φλώρα (σ.σ. η μαμά της).

4:00 εξουθενωμένοι όλοι, ξαπλωμένοι στο δωμάτιό της... Ο Piter Pan διάβαζε ξένα περιοδικά έχοντας ενθουσιαστεί με τις φωτογραφίες, ο Ian αγκαλιά με την κιθάρα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, η Biggles σχολίαζε και εγώ ζαλισμένη από το μπουκάλι κρασί που κατέβασα έπαιζα με τον υπολογιστή, μέχρι που μου ήρθε η έμπνευση να ξαναβγώ στο μπαλκόνι, να ενώσω δύο καρέκλες και να ξαπλώσω εκεί με τον αέρα που έχει στον 4ο όροφο να με χτυπάει σε μια προσπάθεια να μαζέψω τα κομμάτια μου και να συνέλθω...

4:45 ο Piter Pan με είχε γυρίσει σπίτι μου. Η ψησταριά και τα πιρέξ έμειναν πίσω για να τα καθαρίσει η μουρλή, μιας και εγώ μάλλον έτρωγα το γλυκό αντί να καθαρίζω...

To the good old days, which we are having right now...

Τώρα περιμένω την επόμενη φορά...

I' m Bored! Part 2.

Από τη βαρεμάρα που με δέρνει (μονάχα 7 έγγραφα σήμερα στη δουλειά, από τα οποία έχω κάνει τα δύο), αποφάσισα να αλλάξω το blog. Χμ, μου αρέσει περισσότερο έτσι... Και όχι Biggles δε βγαίνει η Barbie από μέσα μου, όπως σχολίασες... Μη με προσβάλλεις! Τα έχουμε πει. Εγώ και η λέξη κοριτσάκι έχουμε πάρει διαζύγιο χρόνια τώρα! (Προς μεγάλη απογοήτευση της μαμάς μου.)
Απλά μου φτιάχνουν τη διάθεση αυτοί οι χρωματικοί συνδυασμοί...
Και για να σε δώσω στο Διαδίκτυο (στους 5 ανθρώπους δηλαδή που διαβάζουν αυτές τις αράδες), το θέμα με το τζακούζι, τη σαμπάνια, τα τσιγάρα και την απομόνωση στο σπίτι, δεν ταιριάζουν μια alternative highστρια... Αν καλέσεις άλλα 3 - 4 άτομα να μπουν μαζί σου στο τζακούζι τότε το συζητάμε...

Υ.Σ.: Εγώ μπορώ να τραβάω φωτοραφίες ή video? Θα σε κάνω διάσημη... Η Κάκια θα ήταν πολύ περήφανη για τη δισεγγονή της!!! Άσε που θα χαιρόταν και ο γιατρός σου που ακολούθησες τη συμβουλή του! ;)

Σας είπα ότι βαριέμαι..?

I' m Bored! Argh............................................

Α ρε Dread Astaire... Α ρε Bruce...

Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι!Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι!Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαριέμαι!

Σας είπα οτι βαριέμαι;

Χμ, Argh..., Γκρ...., Χμ, Γκρ..., Αααααααααααααααααααααααααα!!!!

Έχω πάθει ψύξη που έγινε μυϊκός σπασμός από το ηλίθια τα κλιματιστικά και την απέραντη βλακεία που με δέρνει... Πονάω. Κυκλοφορώ μέσα στη ζέστη με φουλάρια και μαντήλια για να κρατάω ζεστό το λαιμό μου. Πάω να φάω, πονάω. Πάω να πιώ κάτι, πονάω. Πάω να καπνίσω, πονάω.

Αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!

Τα χάπια μου, τα νεύρα μου και ένα ταξί να φύγω...

Δε μου φτάνουν όλα αυτά, έχω ξεκινήσει και διάβασμα για την επερχόμενη εξεταστική!

1η Σεπτέμβρη με 29 Σεπτέμβρη! Εμ πως! Χρωστάω και αρκετά μαθήματα (γύρω στα 30 θαρρώ). Πρέπει να πάρω και ένα πτυχίο κάποια στιγμή.

Τα περισσότερα μαγαζιά που πηγαίναμε τα βράδια έχουν κλείσει για καλοκαίρι...

Αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!

Το μόνο που περιμένω με αγωνία (εκτός από τον χειμώνα φυσικά!!!) είναι το "pool party - barbeque" στο σπίτι της Biggles το Σάββατο βράδυ, με ολοκληρωμένο greek τσιμπούσι! Θα φουσκώσουμε την πλαστική πισίνα που της έφερε δώρο η Dodo (θα βρέχουμε με τη σειρά τα ποδαράκια μας δηλαδή), θα της πάω μια πίτα και μια ψησταριά, θα ψήσουμε λουκάνικα, σουβλάκια κτλ, θα πιούμε κρασί (εγώ), μπύρες (οι άλλοι), κόκα κόλες (εγώ), σόδες (οι άλλοι), μαργαρίτες, θα φτιάξει τυρόπιτα, τζατζίκι με μπόλικο σκόρδο (γιαμ. γιαμ) και σαλάτα... Και θα έχουμε και παγωτό καϊμάκι. Και θα έχουμε και θέα στην Αθήνα το βράδυ από τον 5ο όροφο που μένει.

Τι καλά...

NOTHING'S IMPOSSIBLE.

6:40 χτυπάει ξυπνητήρι. Όχι τώρα, λίγο ακόμη.

6:45 κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο. Σκηνή Α: Ακούω μια φωνή "Ξύπνα ρε βλαμμένο, ξύπνα να πλυθείς, εγώ φεύγω, σήκω ηλίθιο... Σήκω θα σε βρέξω", Σκηνή Β: Κάποιος έριξε ένα ποτήρι κρύο νερό πάνω μου. Θα τον σκοτώσω!!!

Χμ, αυτός ήταν ο πατέρας μου...

6:55 ξυπνητήρι Νο 2. Η Ήρα μπαίνει τρέχοντας στο δωμάτιο και ανεβαίνει στο κρεβάτι. Λίγο ακόμη γαμώ το φελέκι μου. Λίγο ακόμη... Νυστάζω.

7:15 ξυπνητήρι Νο 3. Που είναι; Που είναι; Αρνούμαι να ανοίξω τα μάτια μου. Αν τα ανοίξω θα ξυπνήσω.

7:30 ξυπνητήρι Νο 4. Μια γυναικεία νυσταγμένη φωνή ακούγεται στο διάδρομο. "Σήκω ρε παιδί μου θ΄αργήσεις. Σήκω ρε μαλάκα. Εγώ πρέπει να φύγω. Έχω να πάω στην τράπεζα και μετά στο ΤΕΒΕ. Τι ώρα γύρισες χθές; Γιατί ξενυχτάς βρε βλαμμένο όταν δουλεύεις την επομένη;"

7:45 Ανοίγω σιγά σιγά τα μάτια μου. Ψάχνω στο πάτωμα το χειριστήριο του στερεοφωνικού. Το βρήκα. Καλά είμαστε. Βάζω ραδιόφωνο.

7:55 Σηκώνομαι και πάω προς το μπάνιο. Κοιτάζω το ρολόι μου. Τι ώρα είναι; Τρία εγκεφαλικά, δέκα καρδιακά και πέντε ανακοπές... Ουρλιαχτά πανικού και ένα σκυλί να με κοιτάει με σηκωμένα τα αυτιά. Τι κοιτάς ρε νυχτερίδα; Σε 5 λεπτά θα πρέπει να είμαι στο γραφείο. Εύκολο αν ήμουν ο Mr. Spoc, ή η Τζίνι. Δύσκολο για μια κοινή θνητή.

Απορία και οργή: "Μα καλά δεν μπορούσε κανείς να με ξυπνήσει; Αφού ήξεραν οτι πρέπει να πάω στη δουλειά!"

8:15 Έφτασα στο γραφείο. Νυστάζω, βαριέμαι ζεσταίνομαι. Οι δρόμοι ήταν άδειοι. Πλήρωσα στο ταξί μόνο 3,50€!!! Φαινόμενο, εξωπραγματικό! Παραγγέλνω καφέ. Ανοίγω τον υπολογιστή. Μπαίνω στο internet.

Μπαίνω στις γνωστές ιστοσελίδες και blog. Μια υπόθεση 10 λεπτών για να δω αυτά που με ενδιαφέρουν για αρχή. Ο πανικός του πρωινού ξυπνήματος έχει πλέον καταλαγιάσει. Μου έχει μείνει η γεύση του καφέ, η αίσθηση του καθαρού μυαλού και η αισιοδοξία άπό χθες το βράδυ. Μια ανέλπιστη και ελαφρώς ιδιόμορφη αισιοδοξία.

Τα ωραία είναι τα μη προγραμματισμένα. Έχει δίκιο ο Piter Pan. Το παραδέχομαι. Εγώ...!!! Η απόλυτη παρανοϊκή σε ότι αφορά τον προγραμματισμό. Αυτή που κανονίζει πράγματα από 2 εβδομάδες έως 2 μήνες πριν. (Ασχέτως του οτι σπάνια μου βγαίνουν τα σχέδια. Αφού καταλήγω ή να βαριέμαι, ή να τα παρατάω στη μέση δίοτι ενθουσιάστηκα με κάτι καινούργιο ή απλά βαριούνται να ασχοληθούν οι άλλοι, οπότε τζίφος..)

Από χθες το πρωί γκρινιάζαμε για το γεγονός οτι δεν κάνουμε τίποτε. Πως όλοι λείπουν και δεν υπάρχει ψυχή στο κέντρο από γνωστούς και φίλους. 21:15 με πήρε τηλέφωνο, στις 22:00 βρεθήκαμε στην Πανεπιστημίου. Πήγαμε για ποτό. Θέμα συζήτησης τα σχεδιά μας για τη νέα σεζόν.

Πάντα μέτραγα την αλλαγή του χρόνου το Σεπτέμβρη. Θες επειδή τότε ξεκινούσαν τα σχολεία, θες επειδή τότε τελείωναν οι άδειες ή επειδή τότε άρχιζε να πέφτει η θερμοκρασία; Για μένα ο χρόνος άλλαζε τον Σεπτέμβρη.

Και οι δύο θέλουμε να μπούμε σε μια "σειρά". Να κάνουμε πράγματα τα οποία μας γεμίζουν. Να πάμε σε νέα μέρη. Να γνωρίσουμε νέους ανθρώπους. Να δοκιμάσουμε τα όριά μας. Να πηγαίνουμε για φαγητό όλοι μαζί. Να διαβάσουμε, να ακούσουμε, να δούμε. Το τρίπτυχο αυτό, θεωρώ, είναι το πιο σημαντικό στη ζωή των ανθρώπων. Είναι αυτό χάρη στο οποίο αποκτάς εμπειρίες, γεμίζεις, ζεις...

Είναι όμορφη η σκέψη οτι κάνεις κάτι για σένα. Οτι χτίζεις σιγά σιγά τη ζωή σου. Είναι ακόμη πιο όμορφο να μοιράζεσαι αυτο συναίσθημα με τους πιο αγαπημένους και κοντινούς σου ανθρώπους. Να αποτελούν ζωντανό και αναπόσπαστο κομμάτι των ονείρων, σκέψεων και σχεδίων σου.

Είναι όμορφο να ακούς τον κολλητό σου να μιλάει για το σπίτι του. Να σου λέει πως θα περνάμε χρόνο εκεί. Να σου λέει πως θα το φτιάξει και να ζητά τη βοηθειά σου. Είναι γλυκό να σκέφτεσαι οτι ξεμένει από λεφτά και να λες πως δεν βαριέσαι; Και τι έγινε; Θα αρχίσω να του πηγαίνω ταψιά με φαγητό για να έχει να τρώει για μια εβδομάδα τη φορά και να το εννοείς.

Ανυπομονώ να ετοιμαστεί και να έρθει η ώρα που θα πίνουμε τα homemade ποτά μας στο μπαλκόνι ή στο σαλόνι του με αυτή την απίστευτη θέα να μας παίρνει τα μυαλά.

Νιώθω μια ευεξία και μια ευφορία. Έχω την πεποίθηση οτι όλα θα πάνε καλά.

Κράτα με να σε κρατώ. Αν ένας είναι καλά, τότε δίνει ώθηση, κουράγιο και δύναμη στους άλλους να συνεχίσουν, να προσπαθήσουν, να τα καταφέρουν.

Θα ήθελα να ερωτευτώ. Χμ, αυτό τώρα γιατί το έγραψα; Αλλά δεν πειράζει..'Εχω πει οτι θέλω να είμαι ειλικρινής. Πάντως ισχύει. Δεν ξέρω αν το έχω νιώσει ποτέ αυτό συναίσθημα. Δεν μπορώ να κρίνω. Αδυνατώ. Θα ήθελα πάντως να συμβεί και αυτό φέτος. Ξέρω οτι δεν γίνεται να τα προγραμματίζεις αυτά, αλλά δε θα με χάλαγε αν μου τύγχαινε...

Ακούω μέσα στο μυαλό μου τον Dave Gahan:

"Just give me a reason, some kind of sign

I'll need a miracle to help me this time

I heard what you said, I feel the same

I know in my heart that I'll have to change

Even the stars look brighter tonight, nothing's impossible

I still believe in love at first sight, nothing's impossible

Even the stars look brighter tonight, nothnig's impossible

If you believe in love at first sight, nothing's impossible. . ."

Χαίρομαι που είμαι μόνο 20. Ξαφνικά καταλαβαίνω οτι έχω μπροστά μου μια ολόκληρη ζωή για να τη ζήσω στο μέγιστο. Και θα ξεκινήσω από τώρα.. Γιατί έτσι... Γιατί μπορώ...

Υ.Σ.1: Η Αθήνα είναι πανέμορφη τη νύχτα. Όσο και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, ξέρω οτι όταν φύγω θα μου λείψει... Αυτή θα είναι ο μεγάλος μου έρωτας.

Υ.Σ.2: Όταν έχω καλή διάθεση, είναι αποδεδειγμένο οτι γίνομαι συναισθηματική, ρομαντική και πολύ καλός άνθρωπος. Αυτό εμένα όμως γιατί με φοβίζει;

Ένας Χρόνος...

27-7-2006 με 27-7-2007.

Σήμερα κλείνω ένα χρόνο στη δουλειά. Θεοί και δαίμονες, ένας χρόνος! Θυμάμαι σαν χτες την πρώτη μέρα στο γραφείο. Μετράω ανάποδα τις μέρες για να φύγω. 50 εργάσιμες και σήμερα. Αθάνατο Ελληνικό δημόσιο.! Πριν από ένα χρόνο υπέγραψα Σύμβαση Περιορισμένου χρόνου για 14 μήνες.

Επιχειρώ να κάνω έναν απολογισμό του τι συνέβη στη ζωή μου τους τελευταίους μήνες. Χμ, το απόλυτο κενό. Τίποτε. Ψάχνω, σκέφτομαι, κοιτάζω έξω από το παράθυρο, πίνω μια γουλιά καφέ και ανάβω ένα ακόμη τσιγάρο. Μα είναι δυνατόν; Να μην μπορώ να βρω κάτι που να αξίζει; Βγήκα, ήπια, ξενύχτησα, είδα και άκουσα καινούργια πράγματα. Γνώρισα νέους ανθρώπους, μίλησα με τους φίλους μου, ήρθα πιο κοντά με τους δικούς μου, δούλεψα, αγνόησα τις εξεταστικές μου. Αλλά δεν έκανα κάτι σημαντικό. Κάτι που να καθορίσει τη χρονιά. Κάτι που να επιθυμούσα βαθιά. Κάτι που να ονειρεύτηκα. Κάτι που να αλλάξει τη ρότα τη ζωής μου. Έκανα σχέδια, έκανα σκέψεις αλλά έχω μείνει εκεί. Περιμένω να τελειώσει η δουλειά για να τα βάλω μπρος Ένα χρόνο τώρα η ζωή μου περιστρεφόταν γύρω από τη δουλειά. Ξαφνικά νιώθω μεγάλη. Μεγαλύτερη από ότι είμαι και από ότι δείχνω. Μεγάλη και ανεπαρκής. Σαν να πρόδωσα τον εαυτό μου, τα θέλω μου και τα πιστεύω μου.

Όταν ήρθα εδώ, ήρθα γιατί είχα ανάγκη τη δουλειά. Από οικονομικής πλευράς δε μου έκανε κακό (ασχέτως του ότι ξόδευα όλα τα λεφτά σε εξόδους, στον ΟΤΕ, και σε cd/βιβλία). Ούτε από κοινωνικής. Έμαθα λίγο καλύτερα πως λειτουργεί ο κόσμος. Πράγμα θετικό, γιατί προσγειώθηκα και θέλω νομίζω ότι έβαλα λίγο μυαλό.

Έχω αρχίσει και τρομοκρατούμαι. Τι γίνεται; Πως και γιατί πέρασε έτσι ο καιρός; Ήθελα να τελειοποίησω τα Γαλλικά μου, να συνεχίσω τα Ιταλικά, να ξεκινήσω Ισπανικά, να περάσω μαθήματα, να μαζέψω λεφτά να βγάλω δίπλωμα οδήγησης, να ταξιδέψω, να πάω διακοπές. Δεν έκανα τίποτε από όλα αυτά. Τα Γαλλικά μόνο συνέχισα, αλλά και αυτά μετά από 5 μήνες τα άφησα. Πήγα σε ένα σκασμό συναυλίες, ξόδεψα μια περιουσία σε περιοδικά, σε ποτά που άφηνα πάντα στη μέση και έβαζα τους άλλους να τα τελειώνουν, σε dvd τα οποία καθ υστερούσα για εβδομάδες και πολλές φορές τα έχανα, κοιμόμουν ώρες ατελείωτες ή δεν κοιμόμουν καθόλου. Είχα την αίσθηση οτι δεν είχα αρκετό χρόνο ποτέ και για τίποτα. Κι όμως... Δεν έκανα τίποτα που να ήθελα βαθιά. Ήμουν αδρανής.

Βλέπω τους άλλους γύρω μου που βάζουν σε μια "τάξη" τη ζωή τους. Η ξανθιά δουλεύει και μαζεύει λεφτά και ότι της μένει τα ξοδεύει σε ρούχα που είναι η μεγαλύτερη αδυναμία της. Έβγαλε δίπλωμα, θα πάρει αμάξι, ερωτεύτηκε, πληγώθηκε, αρρώστησε, συνήλθε, υιοθέτησε έναν υγιεινό τρόπο ζωής, έκοψε το αλκοόλ, συνέχισε τις ξένες γλώσσες και παραμένει στον κόσμο της. Η Πέννυ, άρχισε τα μαθήματα οδήγησης, ερωτεύτηκε, πληγώθηκε, αποφάσισε να προχωρήσει, ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της, στη σχολή της, στη δουλειά της, στην οικογένειά της και προσπάθησε όσο μπορούσε να κάνει πράγματα που την ευχαριστούσαν. Η Biggles, δούλεψε, άλλαξε, διάβασε, άκουσε, ονειρεύτηκε, έπαθε κατάθλιψη, συνήλθε, ξανά έπαθε κατάθλιψη, μίλησε... Ακόμη άκρη δεν έβγαλε, αλλά είναι σε καλό δρόμο.. Τέλος ο Piter Pan, έπιασε σπίτι, άρχισε να ασχολείται μ' αυτό, κάνει πρόβες με το συγκρότημα και αποφάσισε να σοβαρέψει και να ασχοληθεί με τη σχολή του. Ήπιε, βγήκε, είδε, άκουσε, γνώρισε, πληγώθηκε, έμαθε, προχώρησε. Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον.

Εγώ; Τα ίδια και τα ίδια. Προσκολλημένη στους ίδιους ανθρώπους, στα ίδια πράγματα, στις ίδιες ταινίες, στα ίδια μαγαζιά. Καμία αλλαγή, τίποτε καινούργιο.

Ίσως (και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη), έμαθα λίγο καλύτερα τον εαυτό μου και τον σεβάστηκα λίγο περισσότερο. Ίσως έπαψα να είμαι τόσο αυτοκαταστροφική. Κατάλαβα πόσο άχρηστη είμαι στο να παρηγορώ τους άλλους και στο να δίνω συμβουλές. Κάτι είναι και αυτό από το να τους παίρνω στο λαιμό μου.

Α! και το σημαντικότερο; Άρχισα να εκτιμώ περισσότερο τη μητέρα μου. Και να την καταλαβαίνω. Έμαθα ότι η αλήθεια είναι προτιμότερη από το ψέμα, ακόμη και αν είναι άβολη ή τρομακτική.

Ψιθύρισα αλήθειες σε αυτιά που κατά πάσα πιθανότητα δεν ήθελαν να ακούσουν. Αλλά αισθάνθηκα καλύτερα. Πιο ήρεμη. Εκδηλώθηκα και απογυμνώθηκα σε ανθρώπους που δεν με ήξεραν όσο θα ήθελα. Έφυγα από παρέες και έδιωξα ανθρώπους από δίπλα μου.

50 εργάσιμες και σήμερα... Απέκτησα περισσότερη πίστη, τόλμη και εμπιστοσύνη. Δεν ξέρω αν αρκεί, δεν ξέρω τι θα κάνω, πως θα ζήσω τι ζωή μου. Ξέρω μονάχα τι θέλω. Προς το παρόν μου αρκεί.

Υ.Σ.: Σήμερα ήταν η τελευταία εκπομπή ενός φίλου μου στο ραδιόφωνο. Μελαγχόλησα. Μέσω της εκπομπής τον γνώρισα πριν από τρία χρόνια. Ξέρω ότι τέλος της εκπομπής δεν σηματοδοτεί το τέλος της φιλίας μας, αλλά ένα ακόμη πράγμα που ευχαριστιόμουν έφτασε στο τέλος του. Παρόλο που ξέρω ότι αγνοεί την ύπαρξη του blog (άλλωστε ελάχιστοι δικοί μου άνθρωποι τη γνωρίζουν), ήθελα να τον ευχαριστήσω για όσα έμαθα και έζησα δίπλα του. Όσο και αν τον ενοχλεί που του το λέω, αποτέλεσε την αφορμή για να ανακαλύψω λίγο καλύτερα τι επιθυμώ και ποια είμαι. Καλή συνέχεια φίλε μου!!!

Μια βραδιά στο Kinky...

Something that has a lot of curves or twist...

Odd, eccentric, peculiar, fanciful, offbeat, bizzare, curious...

Η καλύτερή μου φίλη έγινε 21. Οι φίλοι μου είναι οικογένειά μου. Χρόνια έχω αυτή την άποψη. Τους φίλους του διαλέγουμε και μας διαλέγουν. Μας αγαπούν, μας σέβονται, μας εκτιμούν για αυτό που είμαστε. Δεν έχουν απαιτήσεις. Το μόνο που περιμένουν είναι την αγάπη μας. Με δουλεύουν όταν τους το λέω. Με λένε χίπισσα Αλλά ξέρω ότι κατά βάθος συμφωνούν με αυτή την άποψη.

Προσπαθούσαμε να σκεφτούμε τι μπορεί να κάνει τώρα που έγινε 21. Τι επιτρέπεται να κάνει που πριν απαγορευόταν. Δεν καταφέραμε να καταλήξουμε κάπου. Μόνο το ότι μπορεί να πιει ελεύθερα αλκοόλ στην Αμερική. Αλλά δεν προγραμμάτιζε ποτέ να πάει εκεί για να την απασχολεί. Τελικά όλα στην Ελλάδα όλα είναι ελεύθερα. Με το που γίνεις 18 μπορείς (θεωρητικά τουλάχιστον) να κάνεις τα πάντα.

Κι όμως...

Καταλήγουμε να μην κάνουμε τίποτα. Απλά σκεφτόμαστε.

Χρησιμοποιώ πληθυντικό αριθμό γιατί σκέφτομαι την οικογένειά μου.

Αλλά ας μιλήσω μονάχα για εμένα.

Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια. Είναι πανούργο. Δυνατό. Τόσο δύσκολο να του ξεφύγεις. Αναμνήσεις, όνειρα, παρόν. Μπερδεύονται, συγχέονται Χάνομαι σε μια δίνη αδυσώπητων συναισθημάτων. Τα χάνω. Τι συμβαίνει αληθινά και τι μέσα στο μυαλό μου; Άραγε η αλήθεια θα λάμψει; Ή θα μείνω για πάντα στο σκοτάδι του μικρόκοσμου μου, δίχως αλλαγή και συγκινήσεις;

Αν ξέρουμε ότι η μπάνκα πάντα κερδίζει τότε γιατί να τζογάρουμε;

Μα για το ρίσκο και την αδρεναλίνη θα αναφωνήσουν κάποιοι...

Ουφ.! Γλυκανάλατοι συναισθηματισμοί που έλεγε ο αξιότιμος κ. Μπουκόφσκι.

Από την άλλη, αν δεν ρισκάρεις τι να την κάνεις την ζωή; Αν δεν σκέφτεσαι, δεν αναρωτιέσαι...

Ένας αγαπημένος μου άνθρωπος που ζει στην ξενιτιά δεκαετίες ολάκερες (με την πατροπαράδοτη έννοια της λέξης), μου έγραψε προσφάτως πως, με προτιμά δυστυχισμένη, παρά να φορώ το αιώνιο χαμόγελο του κατατονικού Ευρωπαίου. Με συμβούλεψε να κρατήσω τις άμυνες μου αυτούσιες. Να προσέχω όμως τις παγίδεςτων ονείρων: είναι αραχνοΰφαντες και ύπουλες, η δε δουλειά τους είναι να αποσπούν την προσοχή μου από την πραγματικότητα. Να δοκιμάζω πάντα το έδαφος που πατάω και να κρατώ μικρό καλάθι όπου ακούω πολλά κεράσια (τα τελευταία χρόνια ακούμε ΜΟΝΟ για πολλά κεράσια).

Ω! Πόσο δίκιο έχει...

Πόσο μου λείπει ο άνθρωπος αυτός. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ. Δίπλα μου. Να μοιραζόμουν ένα βλέμμα. Τόσο μακριά μου και τόσο κοντά μου την ίδια στιγμή.

Μια βραδιά στο Kinky. Με φίλους. Με ποτά. Με καλή μουσική (σημ.: Μπράβο Κώστα. Έβαλες ότι σου ζητήσαμε. Ευχαριστούμε!).

Όλα με οδηγούν, με ένα σχεδόν βίαιο τρόπο, στο να αναλογίζομαι τι συμβαίνει στις ζωές μας. Τι περιμένουμε. Τι θέλουμε. Τι ελπίζουμε. Τι ζήσαμε.

Στιγμές ηδονής. Στιγμές λατρείας. Ομορφιάς, ευχαρίστησης αλλά και λύπης, απαισιοδοξίας...

Όλοι κάτι θέλουμε, αλλά δεν κάνουμε κάτι για να το αποκτήσουμε. Στιγμές αδράνειας.

Μια βραδιά στο Kinky όλα τ' αλλάζει.

Αυτό θα αλλάξει τώρα που έγινε 21.

Φεύγουμε για Αγγλία.

Το Χρόνια Πολλά είναι γελοία ευχή. Τι να τα κάνεις τα πολλά αν είναι γάμησε τα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι.

Χρόνια Καλά λοιπόν, φίλη μου. Χρόνια καλά...

Υ.Σ.: Εσείς οι 4, οι πιο κοντινοί και αγαπημένοι μου άνθρωποι, αλλά και όλοι εκεί έξω, ελάτε.

Ελάτε, μέσα σε μια κούπα ζεστό καφέ. Ελάτε να μιλήσουμε για ώρες. Πιείτε λίγο εσείς, να πιω κι εγώ άλλο τόσο. Θα δείτε.. Θα σας αρέσει...

Καλή ζωή Biggles.