Τι ωραίο βράδυ... Αλήθεια λέω!

Η ώρα είναι 2 το πρωί. Κάθομαι οκλαδόν στον καναπέ με τον υπολογιστή στα πόδια μου, σκεπασμένη με μια παιδική μου κουβέρτα και στην τηλεόραση παίζει το Hard Cash με τον Βαλ Κίλμερ… Πίνω coca cola light (η δίαιτα δίαιτα αλλά και η γουρουνιά γουρουνιά…!) και καπνίζω. Αισθάνομαι τύψεις που είμαι φουγάρο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά η σκάλα στο καινούργιο σπίτι λειτουργεί σαν καμινάδα και ο καπνός ανεβαίνει πάνω και βρωμάνε τσιγαρίλα τα υπνοδωμάτια. Και καλά εγώ… Τη μυρωδιά του καπνού την έχω συνηθίσει (παρόλο που είμαι υστερική με το δωμάτιό μου και θέλω να μυρίζει μονάχα μανούλα – gasoline), οι γονείς μου οι άμοιροι τι φταίνε όμως; Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και ταυτόχρονα εισπνέουν τη δικιά μου νικοτίνη.
Για να ολοκληρωθεί το όλο –ελαφρώς αστείο- σκηνικό, το ποτήρι που περιέχει coca cola light (αγορασμένο από τα Village Cinemas στο Μαρούσι προτού αποφασιστεί να κλείσουν) απεικονίζει τον Μπομπ Σφουγγαράκη τον Τετραγωνοπαντελονή μαζί με τον Πάτρικ τον Αστερία να κυνηγούν τσούχτρες στο Βυθό του Μπικίνι, εγώ φοράω πυτζάμες (ο θεός να τις κάνει), 2 ζευγάρια κάλτσες, την παμπάλαια γκρι ζακέτα της μαμάς μου (την οποία πλέον φοράει μόνο όταν είναι να βάψει τα μαλλιά της, άρα έχει πάνω της μικρές καφέ κηλίδες), και ένα ζευγάρι πολύχρωμες ριγέ γκέτες στα χέρια… Α! Φοράω και τα γυαλιά μου (κάτι με έχει πιάσει τελευταία και έχω πάθει μια εξάρτηση από αυτά…)!
Η ταινία είναι σουρεάλ… Θαρρώ πως πρωταγωνιστής είναι ο Κρίστιαν Σλέιτερ… Χμ.. Τέλος πάντων. Δε κάτσω να σκάσω κιόλας. Α! Παίζει και η Ντάριλ Χάνα. Τώρα έχω αρχίσει και τα χάνω.. Τι ταινία είναι αυτή;
Ο Val Kilmer είναι ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς.. Δεν ξέρω γιατί. Από τον «Άγιο» είχα κολλήσει με την πάρτη του. Ιεροσυλία βέβαια για τον απόλυτο Άγγλο Ρότζερ Μούρ. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή έλεγα πως αυτός ήταν ο αγαπημένος μου James Bond, απλά γιατί άρεσε στον πατέρα μου. Και εγώ δε χάλαγα ποτέ (εντάξει σχεδόν ποτέ) χατίρι στον πατέρα μου. Μεγαλώνοντας εκτίμησα τον Σον Κόννερυ. Αλλά ποτέ δεν το παραδέχτηκα μπροστά στη μητέρα μου, που ήταν και είναι ο δικός της αγαπημένος. Αυτός και ο Χάρισον Φορντ.. Μεγαλεία. Ίσως η μόνη ταινία που βλέπω αγαπημένα με την μαμά μου είναι ο Indiana Jones με Χάρισον, Σον και τον (λατρεμένο) River Phoenix. Ναι, ναι πάσχω από μια μικρή νεκροφιλία… Ο River ήταν και είναι η λατρεία μου.
Για την ακρίβεια έχω ένα top 5. Ας όψεται το High Fidelity και η τρυφερή ηλικία στην οποία το είδα και επηρεάστηκα βαθύτατα… Βαλ Κίλμερ, River Phoenix, Τζόνι Ντεπ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζον Κιούσακ. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά! Έχω θέμα με αυτούς…
Η ταινία “Kiss Kiss Bang Bang” με Κιλμερ και Ντάουνι Τζούνιορ, αποτελεί απόλαυση για εμένα.. Και ο Κιούσακ. Θεωρώ πως η επιτομή του σωστού ανθρώπου για εμένα είναι ο Κιούσακ στο High Fidelity… (καλά μη βαράτε… σε οποιαδήποτε ταινία καλός είναι).
Βέβαια αγαπημένη ουδέτερη ταινία όλων των εποχών αποτελεί το «Φάντασμα της Όπερας». Και όχι η γνωστή που όλοι νομίζουν. Αλλά μια εκδοχή του 1990 που αν δεν απατώμαι είχε γυριστεί για την τηλεόραση με τον Μπάρτ Λάνκαστερ στο ρόλο του διευθυντή της Όπερας αλλά και πατέρα του Έρικ του Φαντάσματος. Την είχε πρωτοπαίξει το Star πριν από καμία δωδεκαριά χρόνια περίοδο Χριστουγέννων και είχα ξετρελαθεί. Την έπαιξε ξανά πριν από καμιά δεκαριά χρόνια (πάλι περίοδο Χριστουγέννων) και την έγραψα στο βίντεο (τους τίτλους δεν είχα προλάβει μόνο, για αυτό δε θυμάμαι ονόματα ηθοποιών). Την έχω δει τουλάχιστον 70 φορές και δεν αστειεύομαι (τι να κάνω, βαριέμαι, δε βλέπω την ταινία..).. Η ταινία έχει φθαρεί από το παίξε παίξε και πρόσφατα μας χάλασε και το βίντεο. Οπότε τώρα δεν μπορώ να τη δω. Αν δεν είχε χαλάσει, αυτή θα έβλεπα τώρα και θα έγραφα στα παλιά μου υποδήματα τον Βαλ Κίλμερ… Ψάχνω να τη βρω σε dvd (για την ακρίβεια παρακαλάω τον Piter Pan να μου τη βρει σε dvd). Την έψαξα και στο θαυμαστό κόσμο του google κάποτε (και τη βρήκα) αλλά δε θυμάμαι πολλά πράγματα.. Είναι και αργά… Άντε να σκεφτώ τώρα. Πρόσφατα ο μπαμπάς μου (έχοντας πλήρη επίγνωση της πώρωσής μου με την ιστορία του Φαντάσματος) μου έφερε το βιβλίο του Γκαστόν Λερού. Διότι όλως παραδόξως αυτό το βιβλίο δεν το είχαμε στη Βιβλιοθήκη… Άρχισα να το διαβάζω, αλλά με χάλασε. Αν έχεις μεγαλώσει και αγαπήσει μια εκδοχή της ιστορίας και χρόνια μετά διαβάζεις το αυθεντικό, όπως και να το κάνουμε σου τη δίνει. Στην ταινία έχουν ελαφρώς αλλάξει τα φώτα της ιστορίας.. Το κεντρικό θέμα φυσικά και το έχουν κρατήσει, καθώς και αρκετά από τα ονόματα, αλλά νομίζω πως κατά τα άλλα είναι χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι.. (με το μπαρδόν για τη φρασεολογία μου.). Ωραία και πιο dark εκδοχή και αυτή του Ντάριο Αρτζέντο. Λίγο αίμα, λίγος πόνος και το αγόρι μου. Αλλά δεν περίμενα κάτι άλλο από το βασιλιά του σπλάτερ… Με την (ομολογουμένως) κούκλα κόρη του Άσια στον ρόλο της Κριστίν..
Έχω μια απορία που ακόμη δεν έχω αξιωθεί να λύσω… Ο τύπος που κάνει τον κόμη Σανύ (τον οποίο στην ταινία μου η Κριστίν φωνάζει Φιλίπ, αλλά ουδεμία σχέση με το βιβλίο που ο Φιλίπ είναι ο μεγάλος αδελφός που πεθαίνει, και ο μικρός αδελφός ο Ραούλ είναι αυτός που αρχικά την ερωτεύεται) είναι ένας ξανθός το όνομα του οποίου αδυνατώ τούτη τη δεδομένη στιγμή να θυμηθώ.. Θεωρώ πως τον είδα σε μια σκηνή σε εκείνη την ταινία με την Μέριλ Στριπ, την Γκόλντυ Χόουν, τον Μπρούς Γουίλις και νομίζω την Ιζαμπέλ Ατζανί (για αυτήν όρκο δεν παίρνω). Όπου η Στριπ και Χόουν πλακώνονται για τα μάτια του «νεκροθάφτη» Γουίλις και η Ατζανί τους προμηθεύει με ένα ελιξίριο που της διατηρεί νέες και ωραίες (καλή πατέντα αυτή…) και σε κάποια φάση αρχίζουν και πλακώνονται αλλά λόγω ελιξιρίου δεν μπορούν να πεθάνουν και καταλήγουν στο τέλος της ταινίας με κάτι τρύπες στην κοιλιά και στην τελευταία σκηνή πέφτουν από κάτι σκάλες και παρόλο που είναι να τις μαζεύουν με φαράσι (αλλού το πόδι, αλλά το κεφάλι και άλλα όμορφα) αυτές μιλάνε ακόμη μεταξύ τους.. Και ο τύπος (ο ξανθός ντε) κάνει τον γκόμενο της Στριπ… Δεν το έχω αποσαφηνίσει αυτό μετά από τόσα χρόνια και θέλω να το ψάξω…
Είμαι τελείως ασυνάρτητη. Αμφιβάλλω αν ακόμη και εγώ θα μπορώ να διαβάσω το κείμενο αυτό αύριο το πρωί. Και είναι και περιττό να αναφέρω πως η ώρα έχει πάει 3 και δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσω αύριο για να πάω σχολή.
Στην οποία αισθάνομαι σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και μιλάνε και εγώ ξέρω ένα δυο άτομα. (Καλά στη φάτσα τους ξέρω σχεδόν όλους, αλλά άντε μετά από απουσία 1,5 χρόνου να πιάσεις πάλι κουβέντα…) Άσε που τα μικρότερα έτη (τα τσογλάνια) σε κοιτάζουν και με απαξιωτικό ύφος όταν μπαίνεις για μάθημα μαζί τους.. Ναι ρε βλαμμένο χρωστάω μαθηματικά πρώτου εξαμήνου. Τι να κάνουμε τώρα δηλαδή; Και έχεις και τον καθηγητή να λέει «έχω φοιτητές που χρωστάνε το μάθημά μου από το 1995» (καλός μαλάκας και αυτός..) και αυτά να απαντούν «μα καλά τόσο στόκοι είναι πια;»… Ε, ναι λοιπόν τόσο στόκος είμαι και δεν ντρέπομαι να βγω να το βροντοφωνάξω.. Δε γεννήθηκαν όλοι για να λύνουν παραγώγους (ακόμα και αν ήταν θετική κατεύθυνση και έπειτα τεχνολογική)… Δεν είμεθα όλοι Αϊνστάιν.. Αι στο διάολο πρωί πρωί… Που άλλη όρεξη δεν είχα εγώ στις 8 το πρωί που ήρθα για μάθημα (άρα ξύπνησα από τις 6.15 –το ξυπνητήρι χτυπούσε από τις 5.45- και έφυγα από το σπίτι στις 6.30 –ετοιμάζομαι αρκετά γρήγορα για κορίτσι-) να ακούω το κάθε βλαμμένο να με αποκαλεί στόκο…
Όχι τίποτε άλλο, αλλά τα νεύρα μου εκείνη την ώρα είναι ήδη τσιτωμένα. Μία το πρωινό ξύπνημα, μία το σπασμένο κινητό που λειτουργεί σαν ξυπνητήρι, μια η τούμπα στις σκάλες από τη βιασύνη μου, μια η σπασμένη κούπα (και τις κάνω και συλλογή γαμώτο), μια ο χάλια γαλλικός από το φαγάδικο δίπλα στη σχολή, ε, δε θέλω και πολλά…
Εμένα για αυτό μου άρεσαν τα Στρουμφάκια μικρή.. Προτού τα συνδέσουν με τους Μασόνους οι Αμερικάνοι (τι έξυπνοι, είπαν και τον Μπομπ gay τρομάρα τους.. Ας τους ενημερώσει κάποιος πως τα σφουγγάρια είναι ερμαφρόδιτα, άρα δεν έχουν σαφές φύλο…).. Είχαν ένα νόημα που λέτε τα Στρουμφάκια… Τραγουδούσαν «μη με ξυπνάς από τις 6 πριν ο ήλιος να φέξει… Ξυπνητήρι τρελό, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ…» Είχαν ιδανικά, πώς να το κάνουμε…;
Άλλη μια απορία: Πόσες φορές ο Alpha θα παίξει την ταινία εκείνη με τον Μπέν Άφλεκ και τη Λιβ Τάιλερ, όπου τη πεθαμένη γυναίκα του Άφλεκ κάνει η Λόπεζ και καταλήγει αυτός να μεγαλώνει την κόρη τους και ερωτεύεται την Τάιλερ και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…; Η υπόθεση έχει καταντήσει χειρότερη και από το «Κωνσταντίνου και Ελένης». Το οποίο σημειωτέον προβάλλεται ξανά σε επανάληψη. Αν οι ηθοποιοί παίρνουν ποσοστά από τις επαναλήψεις, τότε η Ράντου και ο Ρώμας πρέπει να έχουν λύσει το βιοποριστικό ακόμη και των δισέγγονών τους. (αν και από ότι ξέρω ο Ρώμας δεν έχει κάνει παιδιά…)
Λοιπόν, ζαλίστηκα, η ώρα έχει πάει 3.30, η τηλεόραση πλέον δείχνει μόνο τσόντες και σήμερα δεν έχω καμία όρεξη να κάτσω να αναλύσω την γερμανική αισθητική στις τσόντες, , ο Σκάι δείχνει μπάλα και όχι Όπρα για να λιώσω κι άλλο, ζεστάθηκα με τον υπολογιστή στα πόδια τόση ώρα και το κυριότερο νύσταξα και χασμουριέμαι… Βγάζω τις γκέτες, βγάζω τη ζακέτα και μένω με το κοντομάνικο, αδειάζω τασάκι, βάζω ποτήρι στο νεροχύτη (πάντα με λίγο νερό μέσα, μη μας κολλήσει και η coca cola light στον πάτο και τρίβουμε δέκα ώρες μετά), πετάω στην ανακύκλωση αφού το ξεπλύνω το κουτάκι της coca cola light, κάνω save για να το ανεβάσω αύριο το κείμενο (είπαμε τηλέφωνο ακόμη δεν έχουμε), κλείνω τηλεόραση και χαιρετώ…
Υ.Γ.: Γιατί τέτοια ώρα εγώ ακούω πουλιά να κελαηδούν; Και δεν είναι απλά η ιδέα μου…

Είμαι στα πρόθυρα παράνοιας και μ' αρέσει...!!!

Ούτε που θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Αλλά δε βαριέσαι… Ήταν τόσο έντονες οι τελευταίες εβδομάδες που αυτό το blog ήταν το τελευταίο πράγμα που είχα στο μυαλό μου.
Η μετακόμιση έγινε. Το σπίτι σχεδόν ετοιμάστηκε. (Κουρτίνες πρέπει να βάλω στο υπνοδωμάτιό μου, αλλιώς τα παιδάκια στο απέναντι γήπεδο θα μάθουν από μικρά να παίρνουν μάτι. Και η προσωπική ηθική μου, μου απαγορεύει να τα βάλω στο δρόμο της ακολασίας. Όταν αποφασίσουν να τον διανύσουν θα είμαι πλάι τους, αλλά όχι νωρίτερα!)
Τα έχω χάσει! Το ομολογώ! Τελείωσε η δουλειά, άλλαξα σπίτι, δεν έχω τηλέφωνο –ακόμη!-, πηγαίνω στη σχολή –ας όψεται το γαμωπτυχίο-, και βρήκα έναν άνθρωπο που μου αρέσει… Ομορφιές με λίγα λόγια.. Και δεν είμαι και άνθρωπος που τα πάει καλά με τις αλλαγές…
Σαν να έχω στερέψει.. Δεν είναι αναγκαστικά κακό αυτό, απλά δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω με τρομερή ευκολία..
Με πιάνουν παρακρούσεις που νόμιζα ότι τις είχα αφήσει στο ένδοξο παρελθόν. Και ξαφνικά καταλαβαίνω πως όχι, δεν έχω μεγαλώσει. Δεν έχω ωριμάσει. Και ενώ σκέφτομαι πως τελικά βρίσκομαι στα πρόθυρα της παράνοιας, σκάω ένα τεράστιο χαμόγελο και αρχίζω το παράφωνο τραγούδι. Απλά διότι κατά βάθος το ευχαριστιέμαι… Νιώθω λες και είμαι 15 χρονών και δεν με πειράζει καθόλου. Αντιμετωπίζω τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω μου με την ίδια καλοσύνη και αφέλεια (κυρίως αφέλεια) που με χαρακτήριζε τότε και νιώθω ελεύθερη..
Μεγάλο πράγμα να νιώθει κανείς ελεύθερος. Βέβαια αυτό είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Αλλιώς την ορίζω εγώ, αλλιώς κάποιος άλλος. Όμως σε τελική ανάλυση το μόνο που μετράει είναι η ευφορία που προκύπτει από αυτό το συναίσθημα.. Και ας το βιώνουμε όλοι μας διαφορετικά!
Το είπα.. Δεν το είπα; Είμαι στα πρόθυρα παράνοιας…!!!
Γράφω και ταυτόχρονα πίνω γάλα πράσινο Δέλτα ελαφρύ 1,5% λιπαρά! Ποτέ δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ το μπλε. Μου φαινότανε βαρύ. Βέβαια στην ανάγκη, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει…
Έδωσα όρκο ιερό στον εαυτό μου να σταματήσω τις σοκολάτες. Ακόμη δεν μπήκε ο χειμώνας και έχω δημιουργήσει πρόβλημα στην ΙΟΝ από την υπερκατανάλωση.. Για τους πικρόχολους, ναι ομολογώ ότι όταν είσαι μόνος σου, είναι γεγονός που τρως περισσότερες σοκολάτες από τον μέσο όρο… Οπότε γαλατάκι και άγιος ο Θεός.. Διότι από την πολύ Αμυγδάλου θα πάθω τίποτα στο τέλος και δε συμφέρει.
Μόνο το κάπνισμα δεν μπορώ να κόψω.. Κρίμα γιατί δεν θα ήταν καλό! Τέλος πάντων.. Μέσα σε αυτόν τον οργασμό αλλαγών στην μικρή μέχρι τώρα ζωή μου, αποφάσισα να κόψω μαχαίρι γενικά τις κακές διατροφικές συνήθειες.. Ελπίζω αυτή τη φορά να κρατήσω την υπόσχεσή μου.. Ειδεμή θα είναι το 4.598 επεισόδιο της ιδιαίτερα επιτυχημένης σειράς «Αρχίζω Δίαιτα Σήμερα Το Πρωί Και Τη Σταματάω Το Απόγευμα».
Κατ’ άλλα, όλα καλά!
Η νυχτερινή ζωή της Αθήνας μου προξενεί αφάνταστη πλήξη.. Αλλά συνεχίζω να πηγαίνω στα ίδια μέρη. Το μόνο ενθουσιώδες των τελευταίων εξόδων, είναι ανακάλυψη ενός σχετικά νέου restaurant (ok μη γελιόμαστε ταβέρνα είναι!), όπου ο Piter Pan έγινε φίλος με τα παιδιά που το «τρέχουν» και αφού μου τους γνώρισε το έκανα στέκι μου. Γιατί όχι άλλωστε; Καλή ατμόσφαιρά, απίστευτα παιδιά, εξαιρετικό φαγητό, πολύ κρασί και δεν τρώω και βλακείες απ’ έξω πλέον…
Εν τω μεταξύ κατάλαβα ένα ακόμη πράγμα για τον εαυτό μου… Μπορεί να είμαι κοινωνικό και καλό άτομο (έτσι λένε, το ορκίζομαι!), αλλά δεν γνωρίζω εύκολα κόσμο… Αν όμως μου γνωρίσει κόσμο ο Piter Pan, τότε δεν έχω κανένα πρόβλημα! Καημένε φίλε μου τι τραβάς και εσύ!

Ναι παράνοια… Παράνοια!
Θα έλεγα να γράψω για παρελάσεις κτλ.. Αλλά ειλικρινά βαριέμαι αφόρητα…
Θα επανέλθω όμως.
Για όσους ενδιαφέρονται το υπόσχομαι… Δεν θα κάνω πάλι ένα μήνα…
Φιλιά σε όλους και καλά να περνάτε!
Μου έλειψαν τα κείμενα όλων (Κλέαρχος, Σοφία, Lo-Li, Λακων, philos, industrial daisies και φυσικά Γκρινιάρη…. –σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αλλά η αποχή από το internet με κάνει και ξεχνάω!)…

Τέλος....

Είναι η τελευταία φορά που γράφω από τον υπολογιστή του γραφείου.

Μόλις πήγε 12 τελείωσε η σύμβαση μου με τη δουλειά..

Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια.

Αύριο είναι η μετακόμιση, άρα για αρκετές μέρες δεν θα έχω internet και στο σπίτι..

Προς το παρόν χαιρετώ όσους διαβάζουν και τους διαβάζω και εγώ αντίστοιχα, υπόσχομαι όμως να επιστρέψω το συντομότερο!

Σας φιλώ όλους και καλά να περνάτε!!!

Υ.Γ.: Θα προσπαθώ να μπαίνω από υπολογιστές φίλων για να κρατήσω μια επαφή για τις επόμενες 2 εβδομάδες περίπου!!!

Come on, sing along...

Terra Naomi - Say It's Possible Lyrics

I see the lights are turning

And i look outside the stars are burning

Through this changing time

It could have been anything we want

Its fine salvation was just a passing thought.

Dont wait act now

This amazing offer wont last long

Its only a chance to pave the path were on

I know there are more exciting things to talk about

And in time well sort it out

And though they say its possible to me

I dont see how its probable

I see the course were on

Spinning farther from what i know

Ill hold on

Tell me that you wont let go

Tell me that you wont let go

And truth is such a funny thing

With all these people

Keep on telling me

They know whats best

And what to be frightened of

And all the rest are wrong

They know nothing about us

And though they say its possible to me

I dont see how its probable

I see the course were on

Spinning farther from what i know

Ill hold on

Tell me that you wont let go

Tell me that you wont let go

Im not alright

This could be something beautiful

Combine our love into something wonderful

But times are tough i know

And the pull of what we cant give up takes hold

Βάφω και ακούω συνέχεια αυτό το τραγούδι.. Έχω μάθει τους στίχους απ' έξω..

Είμαι σίγουρη πλέον, πως όταν στο μέλλον θα ακούω αυτό το κομμάτι θα μου έρχεται στο μυαλό και η θύμιση της μυρωδιάς του πλαστικού χρώματος, του βερνικιού και η αίσθηση του να πλένεσαι με νέφτι...

Γιατρέ τι μου συμβαίνει;

Γιατρέ τι μου συμβαίνει;

Είχα καιρό τώρα αποφασίσει πως δεν θα γκρινιάζω για πολύ προσωπικά θέματα στο blog. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να σταματήσω να αναλώνομαι σε βλακείες και να αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Αλλά ως συνήθως αποδεικνύεται οτι αδυνατώ να κρατήσω ορισμένες υποσχέσεις. Περνάω πάλι κρίση και το χειρότερο είναι οτι ξεσπάω στα λάθος άτομα για τους λάθους λόγους. Πάντα αυτό κάνω. Ακόμα και όταν απομακρύνομαι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην τα κάνω όλα σκατά, έχω τύψεις γιατί οι άλλοι δε μου φταίνε σε κάτι.

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει. Ξέρω οτι τσαντίζομαι με το παραμικρό. Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Δεν δέχομαι αστεία ακόμα και από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους και βγάζω όλα μου τα νεύρα πάνω τους. Με άμεσο αποτέλεσμα, όχι μόνο να τους χαλάω τη διάθεση αλλά και να τσαντίζονται με τη σειρά τους μαζί μου, επειδή έχω τέτοια συμπεριφορά.

Ίσως φταίει η κούραση (το πρόγραμμά μου είναι απελπιστικό την τελευταία εβδομάδα και αναμένεται να συνεχίσει έτσι για 2 εβδομάδες ακόμη), ίσως φταίει η ανυπομονησία να τελειώσει η δουλειά (την επόμενη Παρασκευή φεύγω), ίσως να φταίει το οτι ξεκινάει η σχολή και εγώ θα πατήσω από Νοέμβριο και αγχώνομαι..

Όπως και να έχει κάτι δεν πάει καλά. Από τη μία χαίρομαι με την επικείμενη αλλαγή χώρου κατοικίας, από την άλλη δεν νιώθω τα πόδια μου και τη μέση μου από την κούραση. Πηγαίνω στις Νύχτες Πρεμιέρας και μετά δυσκολίας συγκεντρώνομαι στις ταινίες... Τσακώνομαι με το παραμικρό με τη μητέρα μου και στη συνέχεια (ως συνήθως) σαν βρεγμένη γάτα της ζητάω συγγνώμη που την έβρισα, ενώ ουσιαστικά δεν έχει φταίξει σε κάτι.

Ίσως να φταίει το οτι κοιμάμαι στον καναπέ εδώ και 3 μέρες, γιατί το κρεβάτι μου λύθηκε και πακεταρίστηκε για τη μετακόμιση. Ίσως να φταίει το γεγονός οτι κοιμάμαι μονάχα 4 - 5 ώρες κάθε βράδυ εδώ και μια εβδομάδα. Κάτι που δεν το αντέχω ιδιαίτερα. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που τους αρέσει ο ύπνος. Καλό κρεβάτι, ωραίο μαξιλάρι, καθαρά σεντόνια, καθαρές πυτζάμες, φρεσκολουσμένα μαλλιά και δροσερός χώρος. (Λες για αυτό να μου αρέσει ο Ντόναλντ Ντακ; Ταυτίζομαι;;;)

Θα μου περάσει, για αυτό ούτε λόγος.. Λίγη υπομονή χρειάζεται.

Μέχρι τότε όμως, (επειδή ξέρω οτι διαβάζετε και επειδή ξέρετε πως δεν είμαι πολύ καλή στο να αντιμετωπίζω κρίσεις)... Συγγνώμη._

Θα μου λείψεις...(;)

Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος... Έτσι δε λένε;

Σιχαίνομαι τα βαρετά κλισέ, αλλά η παραπάνω είναι μια σωστή φράση.

Περάσαμε μαζί σχεδόν 10 χρόνια. Δέκα σημαντικά χρόνια. Όλα όσα έχω ζήσει, ... τα ζήσαμε παρέα. Από την 1η Νοεμβρίου του 1997 ως τώρα. Ναι, από εκείνο το Σάββατο που έκανε party η Μαρία στην τάξη και δεν πήγα, γιατί έπρεπε να σε δω.. Ήταν το 2ο party της που έχανα. Την προηγούμενη χρονιά ήμουν άρρωστη με 40 πυρετό και δεν με είχε αφήσει η μαμά να πάω... Ήταν party μασκέ και είχα διαλέξει και στολή. Διαβολάκι θα ντυνόμουν.. Αλλά τελικά έμεινα σπίτι. Για να μου φύγει το άχτι με άφησε η μαμά να βάλω τη στολή και να περιφέρομαι στα δωμάτια του σπιτιού ντυμένη.. Όταν ο πυρετός έφτασε 41, με έβρισε που κυκλοφορούσα έτσι και με ανάγκασε να κάνω κρύο μπάνιο και να πέσω για ύπνο...

Περίμενα να στεναχωρηθώ που θα έχανα ένα ακόμη party της, αλλά τελικά ενθουσιάστηκα τόσο πολύ μαζί σου που δε με πείραξε καθόλου! Και ας με έπαιρνε τηλέφωνο στο κινητό της μαμάς (ναι είχε από τότε κινητό η μαμά) η Ναστάζια προσπαθώντας να με πείσει να φύγω και να πάω να τη βρω στο σπίτι της Μαρίας...

Δίπλα σου νόμιζα πως ερωτεύτηκα (ένας Θεός ξέρει πόσες φορές...), δίπλα σου έκλαψα, δίπλα σου διάβασα, δίπλα σου έπαθα 2 νευρικούς κλονισμούς από το άγχος για τις εξετάσεις, αρρώστησα, δίπλα σου περάσαμε και ξεπεράσαμε τις 2 αρρώστιες του μπαμπά.

Και τώρα φεύγω. Πάω σε άλλο σπίτι. Και θα έρθουν καινούργιοι άνθρωποι να μείνουν μαζί σου. Θα μου λείψεις; Ναι, όχι δεν ξέρω... Προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω οτι θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω αλλού. Έχω το κακό να δένομαι με πράγματα, πρόσωπα και μέρη για ασήμαντους (κατά πολλούς) λόγους. Μικρές αφορμές με κάνουν να συνδέω άσχετα πράγματα μεταξύ τους και αυτά με τη σειρά τους να μένουν χαραγμένα μέσα μου.

Ξέρω την κάθε σου γωνία. Κλείνω τα μάτια μου και ανάλογα με την ώρα ξέρω πως πέφτει το φως του ήλιου μέσα σου. Ξέρω τις μυρωδιές από τη βεράντα ανάλογα με την εποχή. Έχω μάθει να κοιμάμαι κάθε βράδυ κοιτώντας τα παιχνίδια που κάνουν οι σκιές που δημιουργούνται από τα φώτα που μπαίνουν στο δωμάτιο από το μικρό ξύλινο παράθυρο...

Θυμάμαι τους τσακωμούς μου με τον "αδερφό" μου για το ποιος θα κοιμηθεί στο κρεβάτι μου και ποιος στον καναπέ μετά από συνεχόμενο 24ωρο στη δουλειά στους Ολυμπιακούς του 2004.

Θυμάμαι το άγχος μου με το σεισμό του '99, για το αν είσαι ασφαλές και αν θα μπορώ να κοιμηθώ στο δωμάτιό μου.

Θυμάμαι τα παιχνίδια στον κήπο όσο η Ήρα ήταν κουτάβι και την άφηνα ελεύθερη να τρέξει μέχρι να ξαπλώσει κάτω από την κούραση και να την πάρω αγκαλιά για να την πάω πάνω...

Θυμάμαι τον Βαλεντίνο, το καναρίνι μας, το οποίο δεν το φροντίσαμε όσο έπρεπε και από το σοκ της μεταφοράς σε καινούργιο χώρο έπαψε να κελαηδά.

Θυμάμαι τον Πασχάλη, το χρυσόψαρο, που ο μπαμπάς το έσκασε από το πολύ φαγητό.

Θυμάμαι το αποτυχημένο party που κάναμε, όπου ήρθαν μόνο ο Κύρος, ο Δημήτρης, ο Piter Pan και κανά δυο αγόρια ακόμη και για να μη στεναχωρηθεί η μαμά που δεν εμφανίστηκε κανείς άλλος ήπιαμε μόνοι μας ποτά για 25 άτομα...

Θυμάμαι το party όταν ήμουν 1ο έτος στη σχολή, που ήρθαν όλοι και είχε αγώνα ο Ολυμπιακός.. Πρώτα είδαμε τον αγώνα και μετά βάλαμε μουσική.. Αλλά η ώρα είχα πάει ήδη δώδεκα και η από πάνω (σκύλα) άρχισε να βαράει το πάτωμα της με μια σκούπα για να χαμηλώσουμε τη μουσική (είχα αφήσει σημείωμα στο ασανσέρ ζητώντας συγγνώμη για τον θόρυβο εξαιτίας του επερχόμενου party, αλλά χαμπάρι αυτή). Στο τέλος κατέληξε να βρέχει τη βεράντας μας με το λάστιχο και τη μαμά μου να τη βρίζει, επειδή τόλμησε να με αποκαλέσει κακομαθημένο, αγενέστατο κωλόπαιδο... (Είμαι, αλλά αυτό είναι άσχετο! Το πρόβλημά της προέκυπτε από το γεγονός οτι δεν της έλεγα Καλημέρα το πρωί που έφευγα για το σχολείο και την πετύχαινα στην εξώπορτα! -Συγγνώμη δεν ήξερα το πρωί που δεν είχα προλάβει ούτε καφέ να πιώ και είχα Μαθηματικά Κατεύθυνσης την πρώτη ώρα να μπορώ να λέω και μια καλημέρα που στο κάτω κάτω της γραφής δεν θα την εννοούσα-)

Θυμάμαι όταν αρρώστησε ο μπαμπάς και έμεινε σπίτι για 6 μήνες. Ενώ όσο ήταν στο νοσοκομείο κοιμόμουν στο κρεβάτι των γονιών μου μαζί με τη μητέρα μου για να μπορώ να μυρίζω το άρωμα του στο σεντόνι και το μαξιλάρι. Και αρνιόμουν πεισματικά να αλλάξει σεντόνια η μαμά, μέχρι να γυρίσει σπίτι ο μπαμπάς για να μη χάσω τη μυρωδιά του. Γιατί στο νοσοκομείο μύριζε αρρώστια και όχι Old Spice ή Brut που βάζει αμέσως μετά το ξύρισμα...

Θυμάμαι που έκλεινα με δύναμη την πόρτα όποτε τσακωνόμουν με τη μαμά και μετά ένιωθα τύψεις που κόντευα να σου σπάσω την πόρτα.

Θυμάμαι το περσινό καλοκαίρι που έφυγαν για 10 μέρες οι δικοί μου και επειδή δεν ήθελα να μείνω μόνη μου, ήρθε η Biggles να κοιμηθεί μαζί μου μερικά βράδια, και μετά ήρθε και Piter Pan...

Θυμάμαι που πριν από κανά εξάμηνο αποφάσισα να σου βάψω τους τοίχους και απέκτησες μωβ και πράσινους τοίχους με πιτσιλιές χρωμάτων στο πάτωμα και στο ταβάνι γιατί έχανα την ισορροπία μου στη σκάλα...

Θυμάμαι τα γέλια που έκανα με την Ήρα όταν μαζεύαμε τα χαλιά και η καημένη δεν είχε καλή ισορροπία στο παρκέ και δυστυχώς το γέμισε με χαρακιές από τα νύχια της.

Θυμάμαι επίσης τη εντύπωση μου είχε κάνει όταν κατάλαβα οτι είχε βρει πως λειτουργεί το χερούλι της πόρτας στο διάδρομο και σηκωνόταν στα δυο πόδια για να το γυρίσει και να μπει στο δωμάτιο. Με άμεσο αποτέλεσμα να έχει γδάρει όλη την πόρτα...

Θυμάμαι το πρώτο μας βράδυ μαζί σου.. Είχα τακτοποιήσει το δωμάτιό μου μέσα σε 2 ώρες και όταν είδε ο μπαμπάς τα θεαματικά αποτελέσματα τον έπιασαν τα γέλια.. Τελικά μέχρι να "ξεπακεταριστεί" το σπίτι, το δωμάτιο μου έγινε χώρος εστίασης της οικογένειας και των φίλων των δικών μου και εγώ τσαντιζόμουν γιατί μύριζε τσιγαρίλα... Μερικά χρόνια αργότερα τσαντιζόταν η μαμά μου γιατί το "έκανα" εγώ να μυρίζει τσιγαρίλα..

Θυμάμαι τους καυγάδες με τη μαμά και την αμέριστη υποστήριξη του μπαμπά εξαιτίας της μανίας μου να μην πετάω τίποτα και να έχω ολόκληρες στοίβες με περιοδικά και εφημερίδες μέσα στο δωμάτιο, τη βιβλιοθήκη και το σαλόνι... Τη μυρωδιά του Soul, που εγώ λατρεύω και οι άλλοι σιχαίνονται...

Θυμάμαι τα ατελείωτα ξενύχτια μπροστά σε μια τηλεόραση που έπαιζε τηλεμάρκετινγκ όταν είχα αϋπνίες για μερικούς μήνες..

Θυμάμαι τα βράδια που ερχόταν η γιαγιά να μείνει μαζί μας και εγώ ένωνα τους 2 καναπέδες για να τους κάνω διπλό κρεβάτι και να κοιμηθώ εκεί...

Θυμάμαι πολλά... Και ίσως κάποια άλλα να έχω επιλέξει να ξεχάσω.

Αυτό το οποίο θα θυμάμαι όμως για πάντα, είναι οτι εσύ ήσουν το σπίτι στο οποίο ουσιαστικά μεγάλωσα...

Για αυτό το λόγο θα μου λείψεις...

Μακάρι να περάσουν ωραία αυτοί που θα έρθουν...

Θα περνάω που και που να σε βλέπω...

Προσωπική ηθική

Εμπνευσμένη από το σουρεάλ των εκλογών καθώς και από το post της industrialdaisies στις 16-9-2007 (με τα σχόλια τα οποία έγιναν), αποφάσισα να σας παραθέσω αυτά τα οποία εγώ σκέφτομαι.

Κάθε τέσσερα χρόνια έχουμε εκλογές. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπάρχουν τα ίδια κόμματα, τα ίδια πρόσωπα. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε και μετακινήσεις ανθρώπων από κόμμα σε κόμμα, οι οποίες προκαλούν ποικίλα σχόλια. Είμαι 21 κοντά και κάτι καινούργιο δεν έχω δει. Δεν θέλω να τα ισοπεδώσω όλα, απλά αυτή είναι η προσωπική μου άποψη.

Προτού συνεχίσω, οφείλω να ομολογήσω κάτι. Υπήρξα μέλος της ΔΑΠ για δύο χρόνια. Επίσης να αναφέρω οτι πτυχίο -θεωρητικά- παίρνω φέτος. Έφυγα από αυτή την παράταξη καθαρά για προσωπικούς λόγους. Αισθάνθηκα άσχημα τόσο με τον εαυτό μου, όσο και με τη φιλοσοφία των ανθρώπων που απαρτίζουν μια παράταξη, την οποιαδήποτε παράταξη. Έστω και αργά κατάλαβα πως ο φανατισμός δεν με εκφράζει. Η προσήλωση σε ένα και μόνο πράγμα, από το οποίο δεν λαμβάνεις κάτι το ουσιαστικό είναι ψυχικά και πνευματικά εξουθενωτική. Δεν θέλω να βάλω στο ίδιο καζάνι τα 1000 άτομα τα οποία ήταν και είναι μέλη της συγκεκριμένης παράταξης, αλλά δυστυχώς η πλειοψηφία ενδιαφέρεται μονάχα για τα μπουζούκια, τις "σχέσεις", την Αράχοβα, τη Μύκονο και τα parties στη σχολή.

Μια παρόμοια συμπεριφορά και τρόπο σκέψης είδα πως έχουν και παιδιά από την ΠΑΣΠ. Επαναλαμβάνω πως αυτή είναι αποκλειστικά και μόνο η δικιά μου οπτική γωνία των πραγμάτων. Οι Αριστερές παρατάξεις όσο περνούσε ο καιρός άρχισαν να μου φαίνονται πιο ελκυστικές. Όχι τόσο για αυτά που πρέσβευαν, αλλά για τα άτομα που τις αποτελούσαν. Νέα παιδιά, με οράματα, ιδέες, ορμή και θάρρος. Άτομα που αντιπροσώπευαν την ηλικία τους και ζούσαν.

Θα αναρωτιέστε ίσως γιατί γράφτηκα στη ΔΑΠ... Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση που δεν έχω. Έγινε. Όπως έγιναν και άλλα πράγματα πριν από 4 σχεδόν χρόνια, για τα οποία μπορεί να μην είμαι περήφανη αλλά δεν τα μετανιώνω κιόλας Έχω την πεποίθηση πως αν δεν είχα γραφτεί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα. Και η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι μια χαρά με τον εαυτό μου.

Νιώθω πολύ μικρή και ανώριμη για να κρίνω και να έχω μια ολοκληρωμένη πολιτική θέση για οτι συμβαίνει γύρω μου. Δεν επικεντρώνομαι σε ιδεολογίες, διότι απλά καμιά δεν με εκφράζει απόλυτα. Όλες κάπου χωλαίνουν. Επίσης συνειδητοποίησα πως το σκεπτικό του να ακολουθείς μια συγκεκριμένα ιδεολογία είναι "έξω" από εμένα, απλούστατα διότι θεωρώ πως ο άνθρωπος αλλάζει όσο περνούν τα χρόνια, ανάλογα με τα βιώματα που έχει. Προσωπική ηθική όλοι έχουν ή τουλάχιστον όλοι θα έπρεπε να έχουν. Αλλά αν αυτή δεν συνάδει με τα υπάρχοντα κόμματα, τότε γιατί πρέπει κάποιος να πιεστεί και να περιοριστεί;

Βάση του νέου εκλογικού νόμου, καλείται κάποιος να επιλέξει ένα κόμμα από τα "ισχυρά". Το λέω αυτό, επειδή αποδείχτηκε περίτρανα πως οι ψήφοι μικρών κομμάτων πήγαν στην πρώτη δύναμη σε αρκετές εκλογικές περιφέρειες. Είδαμε όλοι τη Ν.Δ. να έχει μικρότερο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ, αλλά περισσότερες έδρες.

Η ψήφος δεν είναι απλά δικαίωμα. Είναι έκφραση προσωπικής ηθικής και συνείδησης. Αν λοιπόν τίποτε δεν σε εκφράζει δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ψηφίσεις. Κανείς δεν είναι σε θέση να κρίνει κανένα για το θέμα της ψήφου. Είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. Το αν κάποιος έκανε σωστή επιλογή ή όχι ο χρόνος θα δείξει. Και μόνος του θα κρίνει τον εαυτό του. Αν μπορεί βεβαίως να παραδεχτεί τα λάθη του...

Δεν θα αλλάξουν τα κόμματα τον τόπο μας. Οι άνθρωποι θα τον αλλάξουν. Αντί λοιπόν όλοι να φαγώνονται και να χαρακτηρίζονται από χρώματα, ας προσπαθήσουν να συνεργαστούν για ένα καλύτερο αύριο. Ρομαντικό και ουτοπικό θα έλεγαν πολλοί, αλλά για μένα είναι ο μόνος τρόπος να πάει μπροστά αυτή η χώρα. Ο φανατισμός δεν οδηγεί πουθενά. Είτε είσαι δεξιός είτε αριστερός...

Μια χώρα που τρώγεται με τα ρούχα της. Πέφτει συνεχώς στα ίδια λάθη και έχει μείνει "κολλημένη" στα μεγαλεία του παρελθόντος. Ζούμε σε μια παρακμή, όπου ελάχιστες αχτίδες φωτός μας δίνουν την ελπίδα.

Δεν έχει σημασία αν θα βγει η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ ή το ΣΥΡΙΖΑ κτλ... Σημασία έχει να μάθουμε να απαιτούμε το καλύτερο για εμάς, τα παιδιά "μας". Το καλύτερο για τη ζωή μας. Κανέναν κόμμα δεν είναι τέλειο. Κανένα δεν έχει λύσεις για τα πάντα... Αλλά αν κάποια στιγμή μάθουμε να δουλεύουμε για το καλύτερο, χωρίς τη νοοτροπία του ρουσφετιού και χωρίς να κοιτάμε μονάχα την πάρτη μας ίσως τότε κάτι να γίνει.

Πάντως προσωπικά αρνούμαι να συμβιβαστώ. Αρνούμαι να διαλέξω τον λιγότερο κακό από τους 5, απλά για να μην βγουν οι "άλλοι". Διότι απλά, ακόμη και αυτός ο λιγότερος κακός, δεν παύει να είναι κακός. Και εγώ θέλω να έχω καθαρή τη συνείδησή μου... Και η συνείδηση είναι προσωπική, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Κανείς δεν είναι τέλειος...

Αλλαγές και το μυαλό στα κάγκελα...

Σκέφτομαι τι να γράψω.. Το απόλυτο κενό. Το μυαλό μου τρέχει σε άλλα ζητήματα που με απασχολούν και δείχνει να αδιαφορεί εντελώς για την επιθυμία μου να γράψω κάτι.. Κάτι με ουσία τουλάχιστον. Χμ. Μάλλον δεν είναι μια από αυτές τις μέρες..

Λογικό το βρίσκω. Μέσα στις τελευταίες δύο εβδομάδες ξεκίνησε η εξεταστική, δεν έχω internet στο σπίτι, μου έδωσαν μια εβδομάδα άδεια από τη δουλειά για να διαβάσω, διακόπηκε η εξεταστική λόγω εκλογών, γύρισα στη δουλειά λόγω των εκλογών, συναντήθηκα με κάποιον που θα με βοηθήσει να κάνω τη μεγάλη μου αγάπη επάγγελμα (ελπίζω τουλάχιστον, οπότε κάτι είναι και αυτό), έκλεισα κάρτα για τις Νύχτες Πρεμιέρας, βγήκα με τον κολλητό μου, είδα το Dans Paris -το οποίο μου άρεσε- στο cine Δεξαμενή και αποφασίστηκε έπειτα από οικογενειακό συμβούλιο ότι μετακομίζουμε μέσα στις επόμενες 3 εβδομάδες με 1 μήνα... Ανάμεσα σε αυτά προσπαθώ και να διαβάσω... Ε ρε γλέντια!

Αντί να διαβάζω marketing, οικονομική των μεταφορών ή ισότητα των 2 φύλων, εγώ παίρνω τη Χρυσή Ευκαιρία και ψάχνω για σπίτια, κλείνω ραντεβού και φαντάζομαι μοβ και γκρι τοίχους. Τα μυαλά στα κάγκελα που θα έλεγε και η γιαγιά μου δηλαδή...

Δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ ούτε με εκλογές, ούτε με τίποτα! Κουράστηκα για να είμαι ειλικρινής.. Ακούω από παντού τα ίδια και τα ίδια και έχω βαρεθεί. Τίποτε καινούργιο, τίποτε ενδιαφέρον.. Μονάχα τα παιδιά στην πλατεία Κοραή από τους "Πράσινους Οικολόγους"¨μου έχουν κεντρίσει τον ενδιαφέρον γιατί είναι έξυπνες και "όμορφες - καθαρές" φάτσες...

Παίρνω το λεωφορείο για να μετακινηθώ και βάζω τα ακουστικά στα αυτιά. Προσπαθώ να βρω ένα κομμάτι που να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Πέφτω πάνω στους Lost Bodies. Θυμάμαι τον Piter Pan - The Thief και ψάχνω τη Βροχή. Ακούω προσεχτικά τους στίχους...

"Όπου μένω εγώ, η βροχή σταματάει νωρίς,

οι λίμνες γίνονται γούρνες λάσπης

και τα ποτάμια ουλές στο φλοιό της γης.

Οι άνθρωποι χαίρονται προσωρινά τη καλοκαιρία

γρήγορα όμως επιζητούν μια συννεφιά που χρησιμεύει και ως σκιά.

Η απόσταση ως την επόμενη βροχή είναι άδικη,

άδικος και ο χρόνος που δε με λυπάται.

Και με ακολουθεί μια αμνησία σκόπιμη, λήθη.

Θέλω να μη θυμάμαι όσα δε θέλω,

η προσπάθεια όμως με κάνει να θυμάμαι περισσότερο.

Θέλω να θυμηθώ όσα ξέχασα,

η προσπάθεια όμως με κάνει να λυπάμαι που δεν μπορώ.

Και η βροχή πάντα σταματάει νωρίς. . . "

Ναι. Καταλαβαίνω γιατί μας ανέφερε το κομμάτι ένα βράδυ στο κέντρο...

Και συνεχίζω να σκέφτομαι φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα. Το μυαλό μου περνάει με γρήγορους ρυθμούς από το ένα θέμα στο άλλο... Και σε όποιον τα λέω μπερδεύται... Και όμως.. Για μένα οι συνειρμοί που κάνω φαντάζουν απόλυτα λογικοί.

Να τώρα ενώ γράφω, προσπαθώ να φανταστώ αν το ψυγείο πρέπει να το βάψω κόκκινο ή μοβ. Μάλλον κόκκινο...

Υ.Σ.: Ότι και να λένε όλοι, εγώ λατρεύω το χειμώνα... Για αυτό το λόγο θα συνεχίσω να εύχομαι σε όλους Καλό Χειμώνα!