Disfunctional Company...

Cheesy quotes or Random Thoughts. Take your pick.

2008-11-02T21:48:00.004+02:00

"Just like the seasons people have the ability to change. It doesn't happen very often, but when it does... It's almost always right. Sometimes it takes what's broken, becoming hole again. Sometimes it takes opening up to new people and letting them in. But most times it takes just one person who is truly afraid to show what they feel getting an opportunity they never thought possible.
...And some things never change... Let a new game begin..."

"Time waits for no man. Time heals all wounds. All any of us can want is more time. Time to stand up. Time to grow up. Time to let go. Time."

"At any given moment, the brain has 14 billion neurons firing at a speed of 450 miles per hour. We don’t have control over most of them. When we get a chill...goose bumps. When we get excited...adrenaline. The body naturally follows it’s impulses, which I think is part of what makes it so hard for us to control ours. Of course, sometimes we have impulses we would rather not control, that we later wish we had."

"The body is a slave to it's impulses. But the thing that makes us human is what we can control. After the storm, after the rush, after the heat of the moment has passed, we can cool off and clean up the messes we made. We can try to let go of what was. Then again..."

"I hate the bride thing. I hate the pictures in the magazines of the girl with the veil...and the flowers that she's sniffing. Like it never occurred to her to put her nose in there until there was a camera pointed at her. I hate the idea of bridesmaids...and the colors...and does the bustle make my ass look bigger or smaller. I hate the whole thing and I never wanted to be that girl. That girl is stupid... and shallow."

"The fantasy is simple. Pleasure is good, and twice as much pleasure is better. That pain is bad, and no pain is better. But the reality is different. The reality is that pain is there to tell us something, and there's only so much pleasure we can take without getting a stomach ache. And maybe that's okay. Maybe some fantasies are only supposed to live in our dreams."

"You know as well as I do it's not about what you look like, or your job, or how successful you are. It's about having people in your life that you love and who love you...that's all that matters."

"It turns out, sometimes you have to do the wrong thing. Sometimes you have to make a big mistake to figure out how to make things right. Mistakes are painful, but they're the only way to find out who you really are. I know who I am now. I know what I want."

"Guilt never goes anywhere on its own, it brings its friends - doubt and insecurity."

"One bad thing about making a deal with the devil is, he always comes to collect"

Cheesy but true. So there you have it my little ones... Sometimes you learn the truth from the most weird and unexpected places...

Δεν Θέλω.. Δεν Θέλω.. Δεν θέλω..

2008-09-13T15:12:00.006+03:00

Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Λάθοοοοος!!!!!! Απλά δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω...

Τι γίνεται όμως, όταν δεν θες αλλά πρέπει; Εκεί τι κάνεις; Αλλάζουν τα πράγματα σε αυτή την περίπτωση; Όταν το πρέπει μπαίνει πάνω από το θέλω...
Από πότε γίναμε ενήλικες; Και πως το κάνουμε να σταματήσει;

Δεν θέλω να μεγαλώσω. Δε μου ταιριάζει η ενηλικίωση όπως τη χρωματίζει η σημερινή κοινωνία. Μου είναι αδιάφορη, άνευρη, ανακυκλώσιμη και κυρίως ηλίθια. Θεσμοί, κανόνες, εφορία, ΙΚΑ, σύκα, δουλειά, πρωινό ξύπνημα, πρέπει... Γιατί; Γιατί οφείλω να θεωρούμαι ολοκληρωμένος άνθρωπος μονάχα αν έχω υποβάλλει τον εαυτό μου σε τέτοιου είδους μαρτύρια, τα οποία συγκρίνονται μόνο με μεσαιωνικά βασανιστήρια;
Δεν είναί θέμα ωριμότητας ή ανωριμότητας... Είναι μάλλον θέμα χαρακτήρα και επιλογών. Και όλο αυτό είναι μια επιλογή που δεν θελω να χρειαστεί να κάνω. Ποιό το νόημα άλλωστε; Να δουλεύω μια ζωή με ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα ήθελα να καρατομήσω ούτως ώστε να περιμένω να δω εαν και πότε θα πάρω μια πενιχρή συνταξούλα και να μετράω κάθε σεντ για να δω αν βγαίνει η εβδομάδα; Για να περιμένω να με συντηρούν τα παιδιά μου; Για να αισθάνομαι κυριάρχος του κόσμου εαν καταφέρνω να πηγαίνω διακοπές μια φορά το χρόνο για 4 μέρες.
Όχι ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω... Την έκανα την επιλογή μου... Χιλιές φορές να μετοικήσω στο Θιβετ και να γίνω βουδίστρια. (που πλάκα πλάκα είναι από τις ελάχιστες στάσεις ζωής που με συναρπάζουν...)
Δεν θέλω να μεγαλώσω. Δεν μου αρέσει αυτή η ενηλικίωση που μου προσφέρετε στο πιάτο κυρίες και κύριοι. Φάτε τη εσείς. Εμένα ο ουρανίσκος μου αναζητά άλλες γεύσεις.
Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας λοιπόν σε αυτή τη χώρα γεμάτη από σκατά που δημιουργήσατε. Εγώ δεν διατίθεμαι να σας ακολουθήσω. Δε μου αρέσουν τα μέτρα σας, δεν μου αρέσουν οι αποφάσεις σας. Εσείς τα φάγατε, εσείς να βρείτε τρόπο να επανορθώσετε... Δεν κατάλαβα.. Από πότε εγώ πρέπει να πληρώσω τις δικές σας μαλακίες; Αφήστε πληρώνω ήδη τις δικές μου. Δεν έχω ανάγκη και άλλων...
Μετακομίζω, βρίσκω σε άλλη χώρα δουλειά, παίρνω άλλη υπηκοότητα και άντε μου στο διάολο... Ντάξει; Έλαααα γειάάάά........

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2008-08-27T19:27:00.003+03:00

Μετά από μερικές μέρες ήρεμων, σχεδόν άνευρων διακοπών φτάνεις σε ορισμένα συμπεράσματα... Πρώτα από όλα κατάλαβα πως τους τελευταίους μήνες βάδιζα ανάμεσα στη σόλο χυδαιολογία και στους σπαραγμούς μιας ηθικολόγας αλκοολικής γριάς. Αυτό από μόνο του σε βάζει σκέψεις... Δεύτερον, οι διακοπές (όχι αναγκαστικά οι καλοκαιρινές, αλλά το γενικό πλαίσιο των διακοπών) είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της ηρεμίας μας. Τρίτον είμαι παιδί του χειμώνα. Τέρμα. Η ζέστη, ο ιδρώτας και παντός είδους παράγωγα του ελληνικού καλοκαιριού, όπως μαμάδες με κεφτεδάκια, πανάκριβες χωριάτικες, αγενείς σερβιτόροι, μεσήλικες κύριοι που αλλάζουν μαγιό τυλιγμένοι ταυτόχρονα με μια πετσέτα μπροστά σου και ανόητα παιδάκια που θες να τους κάνεις πατητή μέχρι να πνιγούν, απλά δεν είναι για μένα. Από την άλλη αν είχα τα λεφτά του μακαρίτη του Ωνάση και δικό μου νησί, μπορεί και να μην τα έλεγα όλα αυτά, διότι απλά δε θα με αφορούσαν. Αλλά αυτά έχω, με αυτά θα δουλέψω, άρα αυτά θα είναι τα παράπονά μου.

Επειδή ξέρω πως μερικοί μπορεί να αντιδράσουν απλά να πω πως δεν αντιπαθώ όλα τα παιδάκια. Μονάχα μερικά. Αυτά τα σπαστικά που κραυγάζουν συνεχώς, κλαίνε αν τους πουν όχι οι γονείς τους και γενικά συμπεριφέρονται όπως αυτά που δείχνει ο Σκάϊ στην εκπομπή με τις Αγγλίδες νταντάδες την Κυριακή. Ξέρετε, αυτά που θες να τα χτυπήσεις κάτω σαν χταπόδι που λέει και η μάνα μου...

Τέλος πάντων. Μια χαρά πέρασα, αυτό οφείλω να το ομολογήσω. Όπως οφείλω να ευχαριστήσω και την Αγγελική τόσο για τη φιλοξενία όσο και για την έλλειψη καταπίεσης. Η καθεμία το δωμάτιό της, το μπάνιο της και γενικά το πρόγραμμά της. Αλλά μετά από τόσα χρόνια είναι και λογικό να υπάρχει αυτή η άνεση μεταξύ μας...

Φυσικά και είμαι μια από αυτούς που σπάνε τα νεύρα των άλλων, ευχόμενη Καλό Χειμώνα... Αλλά δε πα να κουρεύεστε; Εγώ αυτό περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία. Το κρύο, τις βροχές, τον αέρα, τις Νύχτες Πρεμιέρας, τα θέατρα, τα μαγαζιά, τη σχολή, τη στιγμή που θα φοράω τα κασκόλ μου, τα καινούργια μου πανωφόρια, και φυσικά τα Χριστούγεννα. Ναι έχουμε 4 μήνες μέχρι τότε, αλλά τι να κάνουμε, ο καθείς έχει και την μούρλα του.. Εγώ θα αποτελούσα εξαίρεση; Αμ πως;

Φυσικά και αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Τέτοια ηρεμία, αισιοδοξία, καλή διάθεση και όρεξη για τη νέα χρονιά (διότι νέα χρονιά ξεκινά το Σεπτέμβρη ότι και να λέτε) δεν τα είχα νιώσει εδώ και πολύ πολύ καιρό. Οπότε τώρα τα απολαμβάνω. Ευχαριστιέμαι ακόμη και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο που έχει αποτυπωθεί στο πρόσωπό μου και δε λέει να εξαφανιστεί... Ναι, ναι, εγώ ο ξινός, δυσλειτουργικός άνθρωπος, η μεγάλη μαύρη κατάρα που λένε και οι φίλοι μου, είμαι σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν και μάλιστα σκοπεύω να παραμείνω σ' αυτή για όσο περισσότερο καιρό μπορώ...

Η διαύγεια που έχω, μάλλον οφείλεται στη μετά-χαλαρωτική περίοδο των διακοπών αλλά ποσώς με απασχολεί. Τούτη τη στιγμή αναγνωρίζω κάθε κακώς κείμενο στη μέχρι πρότινος μίζερη ύπαρξή μου και με μια δόση γενναιότητας, μια δόση μαλακίας και μια δόση αισιοδοξίας, λέω πως μπορώ να αλλάξω.

Έπειτα από μια μεγάλη αποχή από τη ζωή μου γενικότερα (οκ, δεν είχα και πολλές επιλογές εδώ που τα λέμε, αν και ανέκαθεν οι μελοδραματισμοί, η μιζέρια και γενικότερα οι καταθλιπτικές κρίσεις πανικού ήταν το φόρτε μου) λέω να αλλάξω ρότα. Λίγο μικρή δεν είμαι για να έχω ταχυκαρδίες και να δυσκολεύομαι να πάρω ανάσα (χμ, εδώ θα κατηγορήσω τα 2,5 πακέτα τσιγάρα τη μέρα);;
Μεταξύ μας βαρέθηκα να υποδύομαι συνεχώς το κακόμοιρο πλάσμα που όλα τα σκατά της ζωής έπεσαν πάνω του χωρίς να το θέλει. -εδώ με μουτζώνω-. Οκ. Δυσκολίες τυχαίνουν σε όλους, αλλά εγώ το γάμησα και ψόφησε... Και εδώ που τα λέμε τα θέλει και εμένα ο κωλαράκος μου... Μαζεμένες τις έκανα όλες τις μαλακίες και κάποια στιγμή έπρεπε να τις πληρώσω! Αλλά επειδή θέλω να πιστεύω πως αυτό πάει, πέρασε, λέω να δω τι θα κάνω από δω και μπρος...

Προς το παρόν περιμένω με ανυπομονησία να έρθουν τα βιβλία που μου έχει παραγγείλει ο Παναγιώτης από το Amazon (διότι αν δεν πάθαινα μια εμμονή με κάτι, δεν θα ήμουν ο εαυτός μου και θα άρχιζα να πιστεύω πως η Αγγελική στο Ναύπλιο μου έριχνε ματζούνια στο ποτό μου και στον καφέ με στόχο να μου αλλοιώσει την προσωπικότητα), ακούω Claude Debussy (τα βιβλία που περιμένω φταίνε και οι πρωταγωνιστές τους), καπνίζω, προσέχω τι τρώω, διαβάζω για τη σχολή, χαίρομαι τον υπολογιστή μου μετά από την απουσία του για servis (σημ.: μην αφήνεις ροφήματα κοντά στο πληκτρολόγιο), κοιτάζω τη θέα από το παράθυρο πάνω από το κρεβάτι μου και απλά περνάω καλά...

Καλό Χειμώνα λοιπόν σε όλους!!!

Μαθήματα συμπεριφοράς προς ναυτιλομένους

2008-07-22T19:40:00.010+03:00

Η συναισθηματική ανεπάρκεια του άλλου δεν θα έπρεπε να σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα. Κάθε άλλο. Επίσης η υπέρμετρη βλακεία και ηλιθιότητα δεν θα έπρεπε να σε ενοχλούν. Κανονικά οφείλεις να αναγνωρίζεις αυτά τα στοιχεία από την πρώτη ματιά, την πρώτη κουβέντα, να κάνεις μεταβολή και να απομακρύνεσαι ταχύτατα.
Δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες σε αυτά τα άτομα. Όχι. Μη φέρνεις αντιρρήσεις. Ή είσαι ή δεν είσαι. Τόσο απλό. Δε δύναται να είσαι τη μία στιγμή εύστοχος στις παρατηρήσεις σου, έξυπνος, με ευφράδεια λόγου και πολιτισμένος και την άλλη να συμπεριφέρεσαι σαν χουλιγκάνος ομάδος 3ης κατηγορίας με χρυσά δόντια, αμάνικο μπλουζάκι και αναπνοή που βρωμάει τζατζικίλα 4 ημερών.
Ναι. Ναι. Μη κουνάς το κεφάλι σου προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσεις. Είπαμε τα πράγματα είναι τόσο απλά, όσο η πράξη 1+1=2. Οκ. Ίσως, λέγω ίσως να δεχτώ αντιρρήσεις σε ότι αφορά τη συναισθηματική ανεπάρκεια. Εκεί υπάρχουν δικαιολογίες και συνήθως οι άνθρωποι που πάσχουν από τέτοια, θλιβερά ομολογουμένως, σύνδρομα επιδέχονται "διορθώσεις". Είναι μάλλον σαν τα σκυλιά. Τι; Γιατί συγκρίνω τα σκυλιά με τους ανθρώπους;
Αγάπη μου, τα σκυλιά είναι πολλές φορές καλύτερα από τους ανθρώπους. Άσε που οι αντιδράσεις τους μοιάζουν με τις δικές μας. Σκέψου το. Υπακούν σε ένα αφεντικό (μερικές φορές και σε 2 ή 3, ανάλογα τα μέλη της οικογένειας αν είναι σπιτίσια), τρώνε, κοιμούνται, χέζουν, πηδάνε. Οι αρσενικοί μυρίζουν τις θηλυκές και τις κυνηγούν συνεχώς. Οι θηλυκές, ενώ θέλουν κάνουν τις δύσκολες. Συνήθως οι θηλυκές έχουν το πάνω χέρι και τους κάνουν ότι θέλουν. Αν τα πειράξεις, δαγκώνουν. Αν πας να πειράξεις αυτούς που αγαπούν, επίσης δαγκώνουν. Πάντα φεύγουν, αλλά αν η μυρωδιά είναι δυνατή, πάντα επιστρέφουν πίσω. Προστατεύουν τα μικρά τους και δεν τα αποχωρίζονται εύκολα. Λειτουργούν αγελαία όταν είναι πολλά μαζί. Πάντα θέλουν χάδια και τους αρέσουν οι αγκαλιές. Τέλος αν τα δείρεις άνευ λόγου, θα φοβηθούν και δεν θα ξαναπλησιάσουν άνθρωπο.
Κατάλαβες τώρα γιατί συγκρίνω τα σκυλιά με τις αφεντομουτσουνάρες μας; Έτσι μπράβο. Τι έλεγα λοιπόν; Α ναι. Οι άνθρωποι που έχουν σύνδρομα όπως το προαναφερθέν συνήθως έχουν και άσχημο παρελθόν. Και κακά τα ψέμματα. Αυτό το κέρατο είναι που μας καθορίζει. Δε μπορούμε λοιπόν να τους κρίνουμε αρνητικά για τις κακουχίες του παρελθόντος. Μπορούμε όμως να κάνουμε ότι κάνουμε και με τα σκυλιά. Τάισμα, πότισμα, γλυκιά κουβέντα, να απλώσουμε το χέρι να μας μυρίσουν και πάνω από όλα να κάνουμε υπομονή και να επιμείνουμε. Γιατί ξέρεις, χρειάζεται χρόνος. Πολύς χρόνος. Και πρέπει να είσαι συνεπής απέναντι τους. Να φροντίσεις να μην τους απογοητεύσεις. Γιατί ακόμη και αν δεν στο δείχνουν, αυτά αρχίζουν και εξαρτώνται από σένα. Και κατά βάθος σε συμπαθούν. Οπότε εσύ πρέπει να είσαι εκεί. Να τα φροντίζεις κάθε μέρα και κάθε μέρα να απλώνεις το χέρι σου. Κάποια στιγμή θα πλησιάσουν. Και θα καθίσουν για χάδια. Και τότε θα ξέρεις. Θα ξέρεις πως όσο και αν πληγώθηκαν στο παρελθόν, δείχνουν και πάλι αγάπη και κυρίως εμπιστοσύνη. Ναι, ναι η εμπιστοσύνη είναι πιο σημαντική από την αγάπη. Γιατί; Μα γιατί η αγάπη υπάρχει. Απλά δεν ξέρουν αν κάνει να τη δείξουν. Αν μπορούν να εμπιστευθούν. Ο χρόνος λοιπόν και η υπομονή είναι η απάντηση. Οπότε τώρα ξέρεις...
Όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που δεν ξέρει, δεν μπορεί να σου δείξει συναίσθημα, αν μετράει για σένα, μη του γυρίσεις απογοητευμένος την πλάτη σου. Μείνε εκεί. Δούλεψε το. Δώσε χρόνο. Σε σένα. Στον άλλο. Πρόσεχε όμως. Κάθε κουβέντα, κάθε άγγιγμα, κάθε στιγμή, κάθε ματιά, όλα μετράνε... Μην ξεχνάς. Όλοι κάποια στιγμή γίναμε σκατά. Κάποιοι το ξεπέρασαν εν ευ θέτω χρόνο. Κάποιοι άλλοι, όχι.
Και όχι δεν πιστεύω στην ευθανασία. Τουλάχιστον όχι στην ευθανασία (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αυτού που έχει το πρόβλημα. Δεν φταίνε τα σκυλιά που φοβούνται ή αγριεύουν. Κάποιος μαλάκας άνθρωπος φταίει. Γιατί το παιδί και το σκυλί είναι όπως τα μάθεις να είναι. Οπότε αν θέλεις να ζητήσεις τα ρέστα από κάποιον, τράβα βρες τον παπάρα που έφτασε σε τέτοια σημεία τον άνθρωπο ή το ζωντανό που έχεις απέναντί σου.
Η βλακεία και ηλιθιότητα, είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο που αρνούμαι να τη συζητήσω για ένα και μόνο λόγο. Γεννιέσαι δε γίνεσαι. Τελεία και παύλα. Και καλά, η αγαθοσύνη που συγχέεται λανθασμένα με τη βλακεία, όχι μόνο συγχωρείται, αλλά είναι και γλυκιά και απαραίτητη στον κόσμο μας. Η ηλιθιότητα όμως, η αγένεια, η "έχω πολλά κιλά αρχίδια να ούμε, για αυτό γέρνω" συμπεριφορά, η "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" συμπεριφορά, κτλ..., η μαλακιά που λέμε κοινώς, είναι κάτι που κανονικά θα έπρεπε να τιμωρείται δια νόμου με ισόβια εξορία στο διάολο*. (*προσπαθούσα να βρω ένα υπαρκτό μέρος και δει ακατοίκητο που να μην κινδυνεύει και το περιβάλλον από την πληθώρα ατόμων με έφεση στις συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις, αλλά πραγματικά δεν βρήκα ούτε ένα...)
Οπότε τα πράγματα είναι απλά. Στοργή και προδέρμ.. Και αν δεις πως ο άλλος είναι πολλά κιλά μαλάκας, ε τότε ρίξε καμιά ξεγυρισμένη χριστοπαναγία. Χαμένη θα πάει, διότι τα είπαμε, γεννιέσαι δε γίνεσαι, αλλά αν μη τι άλλο, θα ξεσπάσεις και εσύ τα νεύρα σου...
Άντε και με τη νίκη...

Αντίο... (ελπίζω προσωρινά)

2008-06-23T18:38:00.003+03:00

"Σας παρακαλώ, ας σταματήσει η γη να γυρίζει έστω για λίγο να κατέβω και μετά ανεβαίνω και πάλι. Όχι για για πολύ... Μονάχα για λίγα λεπτά και μετά θα είμαι και πάλι στη διάθεσή σας."

Λίγο χρόνο και λίγη ηρεμία ζητώ μονάχα, ούτως ώστε να ανασυνταχθώ. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.
Έχετε παρατηρήσει πως τα πιο δύσκολα στη ζωή τυγχάνουν όλα μαζί; Πραγματικά, αν συνεχιστούν έτσι τα πράγματα θα αρχίσω να πιστεύω πως κάποιος παίζει με το νευρικό μου σύστημα. Θέλει να δει μέχρι που μπορώ να φτάσω, πόσο αντέχω. Όμως δεν θα του κάνω το χατίρι...

Έχω αρχίσει και πιάνω πάτο και πλέον δεν έχω πολλές επιλογές παρά μόνο να σκεφτώ ποιο θα είναι το επόμενο βήμα μου και παρά τον φόβο μου οφείλω να προ ετοιμάσω τον εαυτό μου για το χειρότερο. Η ελπίδα είναι ωραίο φάρμακο, αλλά προτιμώ τα lexotanil. Τουλάχιστον αυτά με αναισθητοποιούν ψυχικά και με κρατούν σωματικά σε λειτουργία. Η ελπίδα κάποια στιγμή τελειώνει. Και τότε πρέπει να αντιμετωπίσεις τους χειρότερους εφιάλτες σου. Η καρτέλα με τα ηρεμιστικά, είναι πάντα εκεί και ο φαρμακοποιός σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια. Δεν είμαι δειλή. Ούτε ψυχάκι. Απλά όλοι αντέχουν ως ένα βαθμό. Και εμένα η αντοχή μου εξαντλείται. Τουλάχιστον η ψυχική. Κατ' άλλα ως σωστός, πειθήνιος εργάτης συνεχίζω να ψάχνω τρόπους για οικονομική επιβίωση. Όμως αυτό δεν αρκεί. Σωστά;
Δεν έχω την πολυτέλεια ενός νευρικού κλονισμού. Τουλάχιστον όχι όπως στο παρελθόν. Τότε είχα τη μαμά μου και τον μπαμπά μου να με φροντίσουν και να με καθησυχάσουν. Να μου πουν πως όλα θα πάνω καλά. Πως οι πανελλαδικές δεν είναι το τέλος του κόσμου. Πως οι σχέσεις ωριμάζουν μετά τα 20.
Τώρα όμως, είμαι μεγάλο παιδί. Είμαι ενήλικας και καλούμαι να φροντίσω εγώ τους γύρω μου... Καλούμαι να καθησυχάσω, να φροντίσω, να τρέξω, να πω πως όλα θα πάνε καλά. Πως εγώ είμαι εδώ...
Τώρα εγώ πρέπει να κρατήσω τις ισορροπίες. Όμως εγώ ποτέ δεν το διάλεξα αυτό. Ποτέ δε ζήτησα τέτοια ευθύνη. Απλά προέκυψε. Και λόγω συναισθηματισμού και βαθιάς αγάπης, ξέρω πως αυτή είναι η μόνη μου επιλογή. Ακόμη και αν καταλήξω στα ηρεμιστικά...

Καλώς ήρθες στον κόσμο των ενηλίκων...

Μου μένουν άλλες 7 μέρες δίπλα στον άνθρωπο που αγαπώ πιο πολύ από όλους. 7 σίγουρες μέρες.. Ο φόβος είναι το μόνο που νιώθω εδώ και 4 μέρες. Η αγωνία είναι το μόνο συναίσθημα. Και η πικρία η μόνη γεύση στο στόμα. Πικρία γιατί έπρεπε να ταρακουνηθώ τόσο για να καταφέρω να εκφράσω με τον πιο απόλυτο τρόπο την αγάπη μου απέναντι στον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής μου. Αγωνία γιατί κανένα παιδί δεν θέλει να πάθει κάτι ο μπαμπάς του. Και φόβο... Αυτό τον φόβο που σε κάνει να κλαις ανά πάσα ώρα και στιγμή και να τρέμεις σε κάθε μαύρη σκέψη...
Παρακαλάω να είναι παραπάνω, πολύ παραπάνω οι μέρες που θα είναι εδώ. Αλλά το μυαλό μου γυρνάει συνεχώς σε αυτή τη Δευτέρα. 30 Ιουνίου...

Έχουν και επέτειο εκείνη τη μέρα. 25 χρόνια γάμου... Η ειρωνεία της υπόθεσης...

"Να ζήσετε μαμά και μπαμπά! Άντε και στα 50! Και μην ανησυχείτε! Εγώ είμαι εδώ. Αφήστε τα όλα πάνω μου! Αντέχω..."

Υ.Σ.: Δεν ξέρω πότε και αν θα ξαναγράψω. Όπως και να έχει, να είστε όλοι καλά! Να σκέφτεστε πως μόνο η υγεία είναι σημαντική σε αυτή τη ζωή και να δείχνετε κάθε μέρα σε όσους είναι σημαντικοί για εσάς πόσο τους αγαπάτε. Ποτέ δεν ξέρετε ποια θα είναι η τελευταία μέρα που θα τους έχετε δίπλα σας... Σας φιλώ.

I smoke, you smoke, he smokes... We all smoke!

2008-05-28T18:58:00.007+03:00

Από 1η-1ου 2010 θα απαγορευτεί το κάπνισμα... Γελάω και δε με ακούτε...

Ας ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα από την αρχή. Ναι, είμαι καπνίστρια και μάλιστα "φανατική". Ναι, έχω επίγνωση του πόσο κακό κάνω στην υγεία μου, το δέρμα μου, στις αντοχές μου. Όχι, δεν καπνίζω μπροστά σε μικρά παιδιά, όχι μόνο για λόγους υγείας αλλά και για λόγους προσωπικής ηθικής... Δε θέλω να παραδειγματίζονται από μένα... Επίσης να τονίσω πως το οικογενειακό κατάστημα μας είναι καπνοπωλείο...
Αφού λοιπόν γνωστοποίησα αυτές τις βασικές πληροφορίες ας προχωρήσω...
Το βρίσκω άκρως ρατσιστικό και ελαφρώς ηλίθιο όλο αυτό το "Αντικαπνιστικό Κίνημα". Δέχομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο καπνός.. Πρώτη και καλύτερη μια από τις πιο καλές μου φίλες. Αλλά δεν δέχομαι πως εγώ πρέπει να καταπιεστώ επειδή εκείνη την ενοχλεί. Επειδή τη σέβομαι και την καταλαβαίνω έχουμε βρει τη λύση και καθόμαστε έξω ή σε παράθυρο κοντά και πάντα προσέχω να μην έρχεται ο καπνός προς το μέρος της... Σέβομαι σαν άνθρωπος τους χώρους για καπνίζοντες και μη καπνίζοντες και φροντίζω να μην ενοχλώ τους γύρω μου. Αν κάποιος με παρακαλέσει να σβήσω το τσιγάρο θα το δεχτώ ή απλά θα απομακρυνθώ. Δεν πετάω τα απότσιγαρα μου στο δρόμο.. Συνήθως ψάχνω για ένα κάδο σκουπιδιών να τα πετάξω. Δε λερώνω χώρους πρασίνου και πλατείες. Οπότε το να με αναγκάσει κάποιος να μην καπνίσω μετά το φαγητό μου ή με τον καφέ μου, με ενοχλεί και μάλιστα πολύ. Είμαι πολίτης αυτής της χώρας, πληρώνω τους φόρους μου, έχω κάνει τις επιλογές μου και προσπαθώ να μην συμπεριφέρομαι σαν αναίσθητη γαϊδούρα. Οπότε όλο αυτό το παραλήρημα, ότι οι καπνιστές είμεθα έμμεσοι δολοφόνοι των συνανθρώπων μας και πως εξαιτίας μας όλοι θα πάθουν καρκίνο ή θα έχουν καρδιακά προβλήματα, το βρίσκω απλά άκυρο. Αν θέλουν οι αντικαπνιστές να κάνουμε ένα σοβαρό διάλογο για να βρεθούν ουσιαστικές λύσεις που θα ικανοποιήσουν και τις δύο πλευρές, παρακαλώ πολύ ας βρουν πιο βάσιμα και ουσιαστικά επιχειρήματα... Γιατί μεταξύ μας, δεν έμαθα να πέθανε κανείς από παθητικό κάπνισμα...
Και πριν αρχίσουν όλοι οι αντικαπνιστές να με καταριούνται, ας ρωτήσω το εξής: Αφού κάνει τόσο κακό το κάπνισμα (που κάνει, αλλά σε αυτόν που καπνίζει και στα μικρά παιδιά, όχι στους άλλους) γιατί δεν απαγορεύεται η πώληση τσιγάρων ή η καλλιέργεια καπνού; Πραγματικά απορώ! Σαν οικογένεια δηλώνουμε πως αν ισχύσει μια τέτοια απαγόρευση, ευχαρίστως να "υπακούσουμε"! Ούτως ή άλλως το κέρδος δεν είναι στα τσιγάρα, αλλά σε όλα τα άλλα εμπορεύματα.. Απλά το τσιγάρο είναι ο λεγόμενος "κράχτης" για τους πελάτες.. (αυτό για να μην ρωτήσουν μερικοί γιατί δε σταματάμε από τώρα να πουλάμε...)
Προφανώς η απάντηση στην παραπάνω απορία μου είναι πως δεν παίρνεται μια τέτοια απόφαση, γιατί είναι πρακτικά αδύνατη... Τα συμφέροντα είναι πάρα πολλά όπως και τα κέρδη από φόρους κτλ... Οπότε από τη στιγμή που δεν γίνεται να τα απαγορεύσουν παρά τον τρομακτικό κίνδυνο που έχουν, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει κέρδος, όλη η ιστορία μου φαίνεται υποκριτική...
μου..; Γιατί για τους καπνιστές το τσιγάρο είναι ευχαρίστηση, το καταλαβαίνετε δεν το καταλαβαίνετε... Και σας παρακαλώ μην κάνετε καραμέλα την ατάκα θεσμό "είστε εθισμένοι"... Χαίρω πολύ, το γνωρίζουμε.. Και ποιος δεν είναι;; Στην εποχή μας όλοι, είτε το παραδέχονται είτε όχι, είναι εθισμένοι σε κάτι... Στη δουλειά, στο φαγητό, στην έλλειψη φαγητού, στην κόκα κόλα, στις trash εκπομπές, στο sex, στους ανθρώπους, σε πρώην, νυν και επόμενους γκόμενους/ες...Έχω το δικαίωμα -όπως και κάθε άλλος- να διαλέξω το πως θα ζήσω... Αν θέλω να ζήσω μέσα στο βήχα και τους μαύρους πνεύμονες είναι δικό μου πρόβλημα και όχι των αντικαπνιστών.. Δε θέλω σωτήρες.. Κάνω τις επιλογές μου και δέχομαι τις συνέπειες.. Από τη στιγμή που σαν "σωστός" -κατά την άποψή μου- άνθρωπος δεν φυσάω τον καπνό μου πάνω σας ή στο πρόσωπό σας και σας σέβομαι, γιατί εσείς δεν σέβεστε την "αδυναμία" μου ή την ευχαρίστηση μου...;;; Ας είμεθα ρεαλιστές.. Και πάνω από όλα ειλικρινείς...
Σε τελική ανάλυση, θεωρώ πως χειρότερο κακό κάνει το junk food και το ορυκτέλαιο που μήνες τρώμε αλλά τώρα πήραμε χαμπάρι, η αγένεια, η κακοποίηση των ζώων, των γυναικών, των παιδιών, οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων και η νοοτροπία του Ελληνάρα "παίρνω το αμάξι για να παω στο περίπτερο που είναι 5 λεπτά με το πόδια από το σπίτι μου" ή "είμαστε 4 στην οικογένεια, όλοι χρειαζόμαστε από ένα αμάξι", η μη ανακύκλωση των σκουπιδιών μας, παρά το κάπνισμα... Ή θεωρείτε όλοι πως τα βιολογικά προϊόντα που χρυσοπληρώνουμε στις λαϊκές και στα super market είναι όντως βιολογικά...;;; Είπαμε, ας είμεθα ρεαλιστές και πάνω από όλα ειλικρινείς...

Α! Και κάτι ακόμα, έτσι για επιδόρπιο... Το κάπνισμα στην Ελλάδα έχει αυξητικές τάσεις.. Το βλέπω και στη δουλειά... Μπορεί οι άντρες να το κόβουν, αλλά οι γυναίκες είναι οι νέοι μερακλήδες αυτού του τόπου...
Και όπως πολύ σωστά είχε πει ένας καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, στην Ελλάδα μπορεί να μην έχουμε λεφτά ούτε για νοίκι στο μέλλον, αλλά ο Έλληνας τρία πράγματα δεν θα κόψει από την καθημερινότητά του.. 1. το φαΐ, 2. τα ποτά, 3. το τσιγάρο...
Να δω τον Έλληνα να πηγαίνει στο σκυλάδικο ή στα μπουζούκια να τραγουδά ο άλλος "κρίση, με πιάνει κρίση" και ενώ πίνει τη σπέσιαλ να ανάβει τσιγάρο και να έρχεται ο μετρ και να του λέει "κύριε απαγορεύεται, περάστε έξω να καπνίσετε ή σβήστε το..." και τι στον κόσμο.. Θα γελάω μέχρι δακρύων...

Υ.Σ.: 1. Προσφάτως διάβασα πως στη Νέα Υόρκη (το προπύργιο των αντικαπνιστών -Τεντ Τέρνερ, φίδι που σε έφαγε...-) υπάρχουν μαγαζιά που με κίνδυνο να χάσουν την άδεια τους, από κάποια ώρα και μετά αφήνουν τους πελάτες τους να καπνίζουν... Όχι τίποτε άλλο, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν αυτοί που λύσσαξαν θέλοντας να απαγορεύσουν το τσιγάρο;;;

2. Ο κολλητός μου γύρισε από Βερολίνο προ ημερών και μου ανέφερε δύο πράγματα.. Το ένα είναι πως αν μη τι άλλο, αν και καπνιστής του άρεσε αυτή η καθαρή ατμόσφαιρα και η αλληλεγγύη μεταξύ καπνιστών και το δεύτερο είναι πως Έλληνες έχουν ανοίξει "Envy" όπου για να μπεις πρέπει να έχεις κάρτα μέλους.. Η διαδικασία για να γίνεις μέλος, απλή.. Υπογράφεις σε ένα χαρτί οτι δέχεσαι κάποιους όρους. Ο ένας από αυτούς; "Δέχομαι πως μέσα στο χώρο αυτό υπάρχουν άνθρωποι που καπνίζουν".. Οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά... Διότι αφού υπογράφεις οτι το δέχεσαι, η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτε...

Τα σχόλια; 1ον: Μπορεί και εμένα να μου αρέσει η καθαρή ατμόσφαιρα. Αλλά αν δεν σταματήσει ο κόσμος να χρησιμοποιεί για ψύλλου πήδημα το αμάξι, πιστέψτε με, τα ίδια σκατά θα είναι ο αέρας.. Όπως επίσης και αν δεν έχουμε και λίγο πράσινο.. Διότι από όσο γνωρίζω, το Βερολίνο έχει περισσότερους χώρους πρασίνου από την Αθήνα...
2ον: όπως πολύ σωστά παρατήρησε χτες ο κολλητός μου, μας βλέπω να κυκλοφορούμε με τρια πορτοφόλια γεμάτα κάρτες για τα μαγαζιά που θα είμαστε μέλη...
Διότι δεχτείτε το.. Ο Έλληνας είναι χαρμάνης.. Και πάντα αυτοί που καπνίζουν θα είναι περισσότεροι από αυτούς που δεν καπνίζουν.. Αν δεν θέλετε να πω πάντα, τότε επιτρέψτε μου να πω για τα επόμενα δέκα χρόνια και βλέπουμε...
Αδυνατώ να ονειρευτώ τη στιγμή που θα μπαίνω σε ένα μπαρ και θα διαβάζω την πινακίδα "Το κάπνισμα απαγορεύται εντός του χώρου"... Όταν έρθει αυτή η στιγμή παρακαλώ τσιμπήστε με...

(κοίτα να δεις που έχει ο καιρός γυρίσματα, και πλέον έχω έναν άλλο σεβασμό για τη Λιάνα Κανέλη...)

Random thoughts

2008-05-23T20:37:00.002+03:00

1. Αυτό είναι αν όχι το ωραιότερο τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ, ένα από τα 5 ωραιότερα...
"The Kills, -I call it art-"

2. Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια. Τουλάχιστον το δικό μου...

3. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο... Απλά θέλω να μαθαίνω ποιος είναι αυτός ο λόγος.

4. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι απλά θέλεις να ακούς τη φωνή τους. Θέλεις να τους μιλάς... Το γιατί είναι άλλη υπόθεση που αρνούμαι να το ψάξω τώρα.

5. Όποιος θέλει βρίσκει.. Ας είναι καλά η τεχνολογία.

6. Πράγματα που στο παρελθόν μου φαίνονταν ουσιώδη, σημαντικά, ενδιαφέροντα, με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκαν σε ψυχαναγκαστικές καταστάσεις που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε.

7. Άνθρωποι που στο παρελθόν ζούσα για να τους βλέπω, πλέον με βάζουν σε σκέψεις και όσο και αν τρέφω αισθήματα αγάπης για αυτούς, τώρα δεν θέλω να είμαι καν στον ίδιο χώρο μαζί τους.

8. Όλοι υποστηρίζουν πως είμαι απόλυτη. Να τους πιστέψετε. Έχουν δίκιο...

9. Πολλοί υποστηρίζουν πως δεν κάνω τίποτε γιατί είμαι δειλή. Να μην τους πιστέψετε. Έχουν άδικο. Απλά σκέφτομαι χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα και στο τέλος νεκρώνω. Είμαι σαν τους υπολογιστές. Αν τους φορτώσεις με 100 πράγματα την ίδια στιγμή, θα κολλήσουν, δεν υπάρχει περίπτωση...

10. Never argue with an idiot. He will drag you to his level and then beat you with experience... Δεν γνωρίζω ποιος το είπε, αλλά όποιος και αν ήταν, να τον χαίρεται η μανούλα του...

11. Έχω εμμονές. Σε τέτοιο σημείο που και εγώ ακόμη προβληματίζομαι. Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί ο κολλητός μου λέει πως ζει για τη μέρα που θα γίνω άνθρωπος.. (μεταξύ μας, θα αργήσει να έρθει αυτή η μέρα...)

12. Πάσχω από το σύνδρομο της Ηλέκτρας... Κακό αυτό.

13. Γιατί ο κόσμος αγαπάει το καλοκαίρι..;

14. Έχω αλλεργία στη ζέστη. Επιστημονικά αποδεδειγμένο...!

15. Δεν μπορώ να κάθομαι και να μην κάνω απολύτως τίποτε. Είναι κουραστικό. Αντίθετα μπορώ να κοιμάμαι για ώρες ατελείωτες...

16. Μήπως είμαι emo και δεν το έχω ανακαλύψει; Από μικρό παιδί πιστεύω ακράδαντα πως θα πεθάνω νέα... Τι μαλακίες σκέφτομαι; Και μετά αναρωτιέμαι γιατί όλοι μου οι φίλοι θέλουν να με μουτζώσουν ακόμη και αν δεν το κάνουν...

17. Γιατί κανένας δεν θέλει να υιοθετήσει ανάπηρα σκυλιά; Στο www.stray.gr είναι σχεδόν όλα στα αζήτητα...

18. Που θα βρώ 3.000 ευρώ μέσα στον επόμενο μήνα;

19. Που θα βρω 3.500 ευρώ μέχρι το Σεπτέμβριο;

20. Γιατί ο κλήρος έχει πέσει σε μένα να τα βρω;

21. Διακοπές πότε θα πάω; Κλείνει ουσιαστικά ο 6ος χρόνος που δεν θα πάω διακοπές... Είχε δίκιο η Σοφία...

22. Πότε θα πάρω εισιτήρια για τις καλοκαιρινές συναυλίες; Και το κυριότερο, που θα βρω λεφτά;

23. Αν ήμουν στη θέση της Biggles, θα με είχα δείρει καιρό τώρα... Άγιος άνθρωπος αυτή η κοπέλα. Άγιος άνθρωπος..

24. Αν ήμουν στη θέση του κολλητού μου θα είχα βοηθήσει καιρό τώρα την Biggles να με δείρει...

25. Παραδόξως, παρά τα πολλά πολλά ελαττώματά μου, εγώ είμαι μια χαρά με μένα.. Ή έτσι νομίζω. Μια ή άλλη βολεύομαι...

Μου λείπεις και η Γερμανία πέφτει μακριά...

2008-05-20T15:04:00.003+03:00

Μου λείπεις. Δεν ξέρω τι άλλο να πω... Αν και η Γερμανία πέφτει μακριά, ελπίζω να διαβάζεις... Διστάζω να σε πάρω τηλέφωνο και το γράμμα θα αργήσει να φτάσει. Οπότε στο λέω μέσω διαδικτύου... Σε φιλώ.

Η ταχύτατη σήψη του εγκεφάλου μπορεί να ανατραπεί με το cabaret;;;

2008-05-09T18:41:00.008+03:00

Δεν έχω τίποτε ουσιαστικό να πω, πόσο μάλλον να γράψω. Βέβαια, από τη δική μου οπτική γωνία, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό ή αρνητικό. Κάθε άλλο... Μου έχει "προκύψει" μια ευφορία... Το γεγονός ότι τα περισσότερα πλέον μου φαίνονται αδιάφορα είναι σχεδόν λυτρωτικό και δημιουργεί μια πολύ καλή ψευδαίσθηση ελευθερίας. Κάτι που απ' ότι φαίνεται, το είχα μεγάλη ανάγκη. Βέβαια όλο αυτό συνδυάζεται και από μια έξαρση εγωισμού, ο οποίος πρέπει να μετριαστεί πάραυτα... Διότι με οδηγεί σε συμπεριφορές παρόμοιες με αυτές που έχουν κάτι υστερικά κακομαθημένα παιδάκια που οι γονείς τους δεν τους παίρνουν το παιχνίδι που είδαν στις διαφημίσεις το πρωί μεταξύ Μπάτμαν και Θάντερκατς... Γεγονός που έχει επιπτώσεις τόσο στις οικογενειακές όσο και στις φιλικές μου σχέσεις... (για τις υπόλοιπες, δείχνω μια διακριτική αδιαφορία...).
Αναλώνω τις ώρες μου κάνοντας μαθήματα Ισπανικών, γράφοντας, διαβάζοντας -κατάπτυστα για όσους θεωρούνται εξευγενισμένοι άνθρωποι- κείμενα "δημοσιογραφίσκων", αποβλακώνοντας τον εαυτό μου με παντός είδους αμερικάνικες σειρές και ακούγοντας μουσική.. Ουδεμία πρωτοτυπία στη συμπεριφορά μου με λίγα λόγια... Α! Επεχείρησα να ξεκινήσω και μαθήματα οδήγησης με τη γλυκύτατη μητέρα μου.. Κάτι το οποίο δεν συνιστώ να κάνετε... Διότι είναι σαν να έχεις ένα αναλυτικό και ιδιαίτερα φωνακλάδικο gps στη θέση του συνοδηγού... Δεν έχω ανάγκη κάποιον να μου φωνάζει στρίψε, όταν το ξέρω πως πρέπει να στρίψω, ούτε να μου λέει φρένο όταν πηγαίνω μετά βίας με 40.. Πόσο μάλλον, όταν το μόνο που με ενθουσιάζει στην ιδέα της οδήγησης ήταν είναι και θα είναι η ταχύτητα...
Τέλος πάντων... Έχει προκύψει και κάτι ιδιαιτέρως θετικό από όλη αυτή την κατάσταση στην οποία έχω επέλθει.. Αναδιοργάνωσα τη δισκοθήκη μου, έγραψα σε cd σχεδόν όλα τα "αρχεία" που είχα στον υπολογιστή, καθάρισα τη βρώμα από το σπίτι και κυρίως άρχισα να ψάχνω πληροφορίες για ένα θέμα που πάντα με συγκινούσε αλλά πάντα βαριόμουν αφόρητα να ασχοληθώ (επίσης ουδεμία πρωτοτυπία στη συμπεριφορά αυτή...)...
Cabaret!!!
Ναι, αξιότιμες κυρίες και φίλτατοι κύριοι... Το νέο μεγάλο μου πάθος είναι το cabaret... Σε οποιαδήποτε μορφή του... Το διαδίκτυο φυσικά μου έλυσε τα χέρια και κυρίως όλες τις απορίες μου... Ή καλύτερα σχεδόν όλες, μιας και δεν έχω πάει σε κάποιο "show" ή σε κάποιο μαγαζί ακόμη που να έχει τουλάχιστον κάποια στοιχεία cabaret... Και είναι λίγο δύσκολο να καταφέρω να βρω κάτι τέτοιο στην Αθήνα. Ή έτσι νομίζω...
Τουλάχιστον εμπλούτισα τη δισκοθήκη μου με τη δισκογραφία των Tiger Lillies και των Dresden Dolls καθώς και με τους δίσκους αρκετών άλλων εκπροσώπων του circus, punk, dark cabaret... Και έθρεψα το βλέμμα μου με πολλά videoclip, show και live ανθρώπων που ασχολούνται με το συγκεκριμένο είδος... Και ναι, έμεινα εντυπωσιασμένη και αρκούντως ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που βρήκα κάτι "καινούργιο" που με συναρπάζει και του αφιερώνω το χρόνο μου δίχως τύψεις... (το γεγονός ότι έχω εξεταστική σε λιγότερο από μήνα ενώ είμαι επί πτυχίο ή το ότι έχω ένα σωρό άλλα θέματα να φροντίσω, βλέπετε πως δεν με πτοεί καθόλου...)
Επίσης η "ανακάλυψη" του lastfm -αργώ να τα πιάσω, είναι γνωστό- μου έχει προκαλέσει ρίγη συγκίνησης διότι επί 12 ώρες το 24ωρο ακούω αυτό ακριβώς που θέλω, μαθαίνοντας πράγματα για τα οποία μέχρι πρότινος είχα πλήρη άγνοια...
Οπότε μπορεί να οδεύω σε μια ταχύτατη σήψη του εγκεφάλου μου από τα πολλά κουτσομπολιά που διαβάζω στον perez hilton αλλά τουλάχιστον, λόγω του cabaret, έχω ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη και μια ανεξήγητη αγάπη για το κόκκινο κραγιόν μου (πράγμα που έκανε ευτυχισμένη τη μαμά μου, η οποία βαρέθηκε να με βλέπει να βγαίνω από το σπίτι με τις φόρμες και τις πυτζάμες -ναι το έχω κάνει και αυτό...-)...
Άρα τέλος καλό όλα καλά... Για τώρα...

Άνθρωποι Μόνοι...

2008-04-24T17:38:00.006+03:00

Λατρεύω τα Χριστούγεννα, ανέχομαι το Πάσχα. Όμως όπως και να έχει, κατά βάθος οι γιορτές ανέκαθεν μου προκαλούσαν μια μεγάλη μελαγχολία. Πείτε το οξύ μαζοχισμό, αν θέλετε, αλλά αυτό ακριβώς είναι που πάντα λάτρευα σε αυτές τις μέρες... Είχα ένα άλλοθι για να αισθάνομαι άσχημα.. Δεν με ένοιαζε αν το έδειχνα, απλά γιατί αυτές τις μέρες ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που εκδηλώνουν αυτή τους την αμηχανία - μελαγχολία... Ήξερα πως απλά δεν ήμουν η μόνη...
Ομολογώ, έχοντας τη σιγουριά της ανωνυμίας του υπολογιστή, πως δεν είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου... Για την ακρίβεια τόσο απογοητευμένη και μόνη δεν έχω νιώσει ποτέ.. Και φυσικά αυτή η ανωνυμία μου επιτρέπει να ξεδίνω...
Έτσι, όπως σε κάθε κομβικό σημείο της μέχρι τώρα, σύντομης, ζωής μου, υπάρχει ένα τραγούδι με το οποίο κοιμάμαι και ξυπνάω... Ένα τραγούδι που απλά περικλείει όλες μου τις σκέψεις...

"Monitor: Άνθρωποι Μόνοι"

Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά
είναι άνθρωποι μόνοι
θα σου πουν πως είναι καλά
μα είναι άνθρωποι μόνοι

Συχνά θα βρίσκουν χαρά
μόνο στη δουλειά τους
Θα αγαπούν πολύ τα παιδιά
μα δεν θα έχουν δικά τους

Μην τους μοιάσω
πόσο φοβόμουν
να σ' είχα για πάντα
ευχόμουν και εγώ

Κι εγώ που μπορεί
να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή
τώρα και εγώ
τον κόσμο μου εδώ
με μόνους ανθρώπους
τον φτιάχνω και ζω

Προτιμούν να μένουν μισοί
να μην δοκιμάζουν
πως θα ήταν απ' την αρχή
το εγώ να μοιράζουν

Κρατούν μια θέση κρυφή
για τον άνθρωπό τους
για όποιον έφυγε μακριά
και ζει στ' όνειρό τους

Μην τους μοιάσω
πόσο φοβόμουν
να σ' είχα για πάντα
ευχόμουν και εγώ

Και εγώ που μπορεί
να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή
τώρα και εγώ
τον κόσμο μου εδώ
με μόνους ανθρώπους
τον φτιάχνω και ζω

Κανονικά, θα έπρεπε να λέω στον εαυτό μου να αφήσεις τους γλυκανάλατους συναισθηματισμούς στην άκρη και απλά να λειτουργεί, δίχως να σκέφτεται ή τουλάχιστον να λειτουργεί χωρίς να αφήνει τους άλλους να καταλάβουν τι σκέφτεται... Αλλά δε γαμιέται... Είπαμε είναι "γιορτές", έχω άλλοθι... Από Δευτέρα θα προσέχω...

Οτι πρέπει να γίνει, θα γίνει...

2008-04-22T15:25:00.003+03:00

Ποτέ δεν είχα σαν στόχο να ακολουθήσω το επάγγελμα των γονιών μου. Δεν είναι ότι με ενοχλεί. Ακριβώς το αντίθετο. Ήμουν και είμαι περήφανη για το ένα από τα δυο μαγαζιά μας και για το γεγονός ότι παρά τις σπουδές τους, ακολούθησαν ένα εντελώς και συνάμα δύσκολο δρόμο. Στο κάτω κάτω, αυτό το μαγαζί με έστειλε σε καλό σχολείο, μου πρόσφερε ότι ζήτησα και το κυριότερο με έκανε άνθρωπο... Απλά ξέρω από πρώτο χέρι πως είναι σκλαβιά. Όταν έχεις μια δική σου επιχείρηση -όποια και αν είναι αυτή- είσαι δεμένος... Τα ρίσκα είναι μεγάλα, τα ποσά είναι ακόμη μεγαλύτερα και οι ελευθερίες που έχεις αντιστρόφως ανάλογες.. Οπότε ποτέ δεν ήθελα να μπλεχτώ με κάτι τέτοιο. Εκτιμώ και αναζητώ την ελευθερία μου. Άρα το να μπορώ να πηγαίνω διακοπές μόνο 10 μέρες το καλοκαίρι ή να αναγκάζομαι να πηγαίνω δουλειά στις 7 το πρωί και να φεύγω στις 10 το βράδυ, δεν είναι αυτό ακριβώς που φανταζόμουν για τη ζωή μου...

Βέβαια, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις. Γιατί ναι, ο λαός τελικά έχει δίκιο και τα ρητά είναι σοφά. Ως γνωστόν όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο "Θεός" γελάει..
Γιατί εγώ πριν από ένα μήνα κλήθηκα να πάρω μια απόφαση. Και επειδή η αδυναμία που έχω στους δικούς μου είναι γνωστή, έκανα αυτό που πρέπει...

(Είμαι ειλικρινής. Δεν είναι το καλύτερό μου αυτό που συμβαίνει, αλλά από τη στιγμή που οι επιλογές είναι περιορισμένες, δεν είμαι διατεθειμένη να τους αφήσω ξεκρέμαστους. Όποιο και αν είναι το κόστος για το δικό μου μέλλον... )

Ούτε οι γονείς μου ήθελαν να φτάσουν εδώ τα πράγματα. Είμαι βέβαιη για αυτό. Δεν φαντάζονταν ποτέ ότι θα "ανάγκαζαν" το κοριτσάκι τους να αναλάβει τέτοιες ευθύνες... Δεν ήταν αυτό το όνειρό τους όταν πλήρωναν περιουσίες σε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, εξωσχολικές δραστηριότητες, βιβλία, δίσκους, περιοδικά και σχολείο.. Αλλά τελικά θέλοντας και μη, όλα κατέληξαν σε δυο επιλογές. Ή το μαγαζί κλείνει (με συνέπεια την ψυχολογική, ηθική και συναισθηματική κατάπτωση όλης της οικογένειας) ή ανοίγω εγώ καινούργιο, έχοντας την εικοσαετή γνώση και πείρα των δικών μου... Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό, επέλεξα το δεύτερο...
Βασικές συνέπειες αυτής της απόφασης είναι να έχω χάσει τον ύπνο μου, να απαγορεύω στον εαυτό μου οποιαδήποτε μη αναγκαία έξοδα, το στομάχι μου να έχει γίνει κόμπος και γενικά παλεύω να μην καταφύγω σε παντός είδους ηρεμιστικές ουσίες...

Ο καινούργιος χώρος είχε βρεθεί, το χρηματικό κεφάλαιο επίσης, οι εργασίες είχαν γίνει και ήμουν έτοιμη για το μεγάλο βήμα... Την υπογραφή του μισθωτηρίου... Όμως υπολόγιζα χωρίς την "¨Οικογένεια του Διαβόλου". Θα μου πείτε, τι φταίνε αυτοί; Σε τίποτε... Οι ευθυνόφοβοι, άσχετοι παρατρεχάμενοι φταίνε... Και φυσικά το ξερό μου το κεφάλι που αρνείται να αποδεχτεί ότι είναι σοφότερο να περιμένει κανείς μέχρι να έχουν πέσει οι υπογραφές για να κάνει σχέδια και όνειρα.
Και η αλήθεια είναι πως είχα κάνει πολλά. Όταν πλέον είχα αποδεχτεί το γεγονός πως επόμενη φορολογική μου δήλωση θα ήταν εξωπραγματική (γιατί είναι πολλά τα λεφτά Άρη...), είχα αρχίσει να σχεδιάζω ένα κουκλίστικο μαγαζί... Για την ακρίβεια το πιο "Pop - indie "ψιλικατζίδικο" μαγαζί στην Αθήνα" όπως έλεγε και ο Piter Pan... Αλλά σχεδίαζα χωρίς τον ξενοδόχο..
Χτες διαλύθηκαν όλα... Προσωρινά βέβαια θέλω πλέον να πιστεύω.. Διότι αν έχω κληρονομήσει ένα στοιχείο από τον πάτερ φαμίλια, αυτό είναι ο εγωισμός και το πείσμα.. Την ξεροκεφαλιά αν θέλετε να πείτε και αλλιώς...
Φυσικά και η οργή μου είναι τεράστια.. Και δεν πρόκειται να το αφήσω να περάσει έτσι... Αλλά προς το παρόν δεν έχω άλλη επιλογή από το να περιμένω. Όμως δε χαλιέμαι... Όλα θα γίνουν έτσι όπως πρέπει να γίνουν.. Και το μαγαζί θα γίνει.
Ποτέ μη μου λες πως δεν μπορώ να κάνω κάτι.. Γιατί το λαμβάνω σαν πρόκληση και είμαι διατεθειμένη να φέρω τον κόσμο ανάποδα για να το καταφέρω... Και ποτέ μα ποτέ μη τα βάζεις με την οικογένειά μου και τους φίλους μου... Γιατί τότε το μάτι αρχίζει και γυαλίζει... Και αυτό δεν βγαίνει σε καλό... Ούτε σε μένα, ούτε στους άλλους... Είπαμε, είναι χαρακτηριστικό που τρέχει μέσα στην οικογένεια...

Οπότε αναμείνατε... Θα έχουμε νεώτερα από το "μέτωπο"... Και την ημέρα των εγκαινίων όλοι θα είναι καλεσμένοι! Με ρακές και τσίπουρα και πίτες της μαμάς θα γιορτάσουμε την αρχή μιας καινούργιας εποχής σε μια επαγγελματική ιστορία 21 ετών... Και δε βαριέσαι, μικρή είμαι, θα βρω τρόπο για να φέρω εις πέρας και ότι άλλο θέλω να κάνω στη ζωή μου...

Γειά σας!!!

2008-04-09T14:58:00.002+03:00

Ε, ναι... Δεν έχω ακόμη πρόσβαση στο διαδίκτυο.. Αλλά δε γαμιέται...

Γίνομαι επιχειρηματίας και τρέχω σαν την παλαβή να προλάβω... Ελπίζω να έχω κατορθώσει να ξεμπλέξω μέχρι το Πάσχα.... Έχω χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό και είμαι σε μια κατάσταση σοκ..

Και πάλι εύχομαι να περνάτε καλά! Φιλιά...

Θα επιστρέψω...

2008-03-12T14:22:00.003+02:00

Έχω εξαφανιστεί... Δεν έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο εδώ και μέρες... Διάβασα τις απόψεις σας και συμφωνώ λίγο πολύ με όλους... Ευελπιστώ σε καμιά δεκαριά μέρες να είμαι πίσω... Έως τότε, απλά να περνάτε καλά!!! Χαιρετώ..

Link Whores... ??? WTF...?

2008-02-19T15:56:00.006+02:00

Είδα στην αγαπημένη μου lo-li το παρακάτω link: άρθρο Δέσποινας Παυλάκη.

Μετά από μήνες ανάγνωσης του blog της lo-li έχω φτάσει σε ένα σημείο που πραγματικά την εμπιστεύομαι σε θέματα κινηματογράφου και θεάτρου. Με αποτέλεσμα να τη διαβάζω ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα και να λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου όσα γράφει και παρουσιάζει... Για αυτό το λόγο όταν είδα το παραπάνω link καθώς και τα σχόλια τα οποία είχε κάνει (*Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες, να στερείς την ελευθερία λόγου κι ειδικά στο ίντερνετ που η λογοκρισία δεν χωράει πουθενά ούτε γι’ αστείο. Δε μπορείς να είσαι τόσο κακοπροαίρετος, να μιλάς για ένα τέτοιο θέμα χωρίς να αναφέρεις τα θετικά του και να βγάζεις τόσο κομπλεξισμό..) για το άρθρο της κυρίας Παυλάκη, αποφάσισα να το διαβάσω και εγώ για να καταλάβω τι ήταν αυτό που την ενόχλησε και την οδήγησε σε τέτοια κριτική... Μιας και από ότι έχω συνειδητοποιήσει, δεν πρόκειται για μια μισότρελη κομπλεξική που συνηθίζει να εκφράζεται αρνητικά για ανθρώπους και άρθρα...
Οφείλω να ομολογήσω πως δεν γνωρίζω την κυρία Παυλάκη ή τη δουλειά της.. Και μετά από όσα διάβασα, δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να μάθω κάτι για εκείνη...
Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψε η lo-li και επαυξάνω... Μόνο που εγώ δεν θα μείνω μόνo σε αυτό... Πριν από μερικές μέρες διάβασα στο blog της industrial daisies ένα κείμενο όπου παραθέτει link στο blog της Nienmandsrose το οποίο σε οδηγεί σε άρθρο της κυρίας Κουναλάκη στην Καθημερινή (το οποίο από ότι διαβάζω είναι καθαρή αντιγραφή του άρθρου της κ. Sara Boxer)... Η εν λόγω κυρία κάνει μια άριστη μετάφραση του κειμένου της κ. Boxer και εν ολίγοις θάβει τον θεσμό των blogs και τους bloggers...
Για την ακρίβεια καταλήγουν να μας χαρακτηρίζουν "ιερόδουλοι του κυβερνοχώρου" ή στην Αγγλική "link whores"... Ωραίο ε;

Σκοπός μου δεν είναι να υπερασπιστώ τους απανταχού bloggers (είμαι πεπεισμένη πως είναι ο καθένας από εμάς σε θέση να το κάνει μόνος του αυτό...!), αλλά να εκφράσω τα δικά μου αρνητικά συναισθήματα απέναντι σε όλους όσους κατακρίνουν καθώς και τις απορίες μου...
Από πότε υπάρχουν όρια στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γράφεται στο διαδίκτυο...; Καταλαβαίνω πως υπάρχουν περιπτώσεις (βία, παιδεραστία, όπλα, site που προωθούν εγκλήματα, ναρκωτικά...) όπου ο έλεγχος πρέπει να είναι αυστηρός, αλλά και πάλι υπάρχει ο όρος "ελεύθερη βούληση" που οφείλουμε να μην ξεχνάμε.. Είναι σημαντικό να προφυλάσσονται οι ανήλικοι, αλλά βάση του νομικού πλαισίου όσοι έχουν κλείσει το 18ο έτος της ηλικίας τους, είναι ελεύθεροι να πράξουν όπως θελήσουν, έχοντας πάντα στο νου τους ότι για κάθε απόφαση - επιλογή υπάρχουν και συνέπειες που πρέπει να υποστούν...
Αν κάποιος θέλει να γράψει κάτι, πρέπει να μπορεί να είναι ελεύθερος να το κάνει. Σε περίπτωση που θίγει κάποιον ή μια ομάδα ατόμων, τότε πρέπει και να μπορεί να υπερασπιστεί τα λεγόμενά του και να είναι έτοιμος/η να δεχτεί τις συνέπειες... Από πότε μπήκαν κυβερνοφύλακες που ορίζουν τι κάνει και τι δεν κάνει; Ευχαριστώ πολύ, αλλά έχω μαμά, δεν χρειάζομαι άλλη...
Από πότε η κυρία Παυλάκη ή η κάθε κυρία Παυλάκη δίνει οδηγίες προς ναυτιλόμένους; Με ποιο κριτήριο; Δεν υπάρχει πολυλογία στο διαδίκτυο, αλλά πολυφωνία και μόνο πολυφωνία. Προσωπικά αυτό που με τράβηξε στην ιδέα ενός blog ήταν η ελευθερία του λόγου. Το γεγονός πως ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να γράφει ότι θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει και να κρίνεται αναλόγως... Αν κάτι δεν αρέσει, απλά μη το διαβάζετε... Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν... Κανείς δεν έβαλε ένα μαχαίρι στο λαιμό κάποιου άλλου και τον ανάγκασε να διαβάσει ή να δει κάτι που δεν του άρεσε...
Απ' όσο γνωρίζω υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που αναδείχτηκαν στον τομέα τους μέσω του blogging και άλλοι που ήταν ήδη γνωστοί στον κύκλο τους και απλά έγιναν ακόμη πιο γνωστοί... Αυτό βέβαια από ότι φαίνεται, απειλεί όλους αυτούς που "καταξιώθηκαν" πολύ πριν την διάδοση του φαινομένου που ονομάζεται "blog". Ίσως γιατί καταλαβαίνουν πως είναι ανεπαρκείς και μέσω ενός blog ένας άλλος άνθρωπος (ίσως και ηλικιακά πιο νέος) μπορεί να τους καταβαραθρώσει... Δεν εξηγείται αλλιώς ούτε το άρθρο της κυρίας Παυλάκη, ούτε το προτελευταίο editorial στο περιοδικό "ΣΙΝΕΜΑ" του κ. Ορέστη Ανδρεαδάκη...
-Και είναι γνωστό πως το περιοδικό μετά από πολλές αλλαγές έχει χάσει μεγάλη μερίδα αναγνωστών... Το τιράζ τους έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία 2-3 χρόνια.. Για να μη σχολιάσω το γεγονός πως κοστίζει 9 ευρώ.. (αν και πάντα συνοδεύεται από πολύ καλές ταινίες!)-
Σίγουρα υπάρχουν και αρνητικά στο blogging... Αλλά πείτε ένα πράγμα που δεν έχει έστω ένα αρνητικό στοιχείο... Το θέμα είναι να μην μένει κάνείς μόνο σε αυτά. Και όταν έρχεται η στιγμή να γράψει/ εκφράσει την άποψη του καλό είναι να παραθέτει και τα δύο.. Αλλιώς σκόπιμο είναι να τονίζει εξ' αρχής πως θα μιλήσει μονάχα για τα άσχημα...

Δεν έχω κανένα λόγο να ασχοληθώ παραπάνω με τους προαναφερθέντες... Απλά λυπάμαι, γιατί μπορεί κατ' άλλα να είναι αξιόλογοι στη δουλειά τους. Ειδικά για τον κ. Ανδρεαδάκη (όντως και "fan" του θεσμού "Νύχτες Πρεμιέρας") δεν είχα ποτέ κάτι το ιδιαίτερα αρνητικό να πω.. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού βρίσκω τις ταινίες που επιλέγονται άκρως ενδιαφέρουσες... Όμως τώρα έχει αρχίσει και με βάζει σε σκέψεις...

Ο καθένας είναι ελεύθερος. Κανείς δεν περιορίζει κανέναν. Κανείς δεν αναγκάζει κανέναν. Αν κάποιος ενοχλείται από κάτι, σίγουρα μπορεί να το εκφράσει. Αλλά σκόπιμο είναι να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του με συγκεκριμένα στοιχεία και παραδείγματα. Οι γενικολογίες δεν οδήγησαν ποτέ πουθενά, παρά σε καυγάδες... Από εκεί και πέρα για περιπτώσεις όπως ένας τηλεβιβλιοπώλης π.χ. που έκανε άνω κάτω την κοινότητα των bloggers ή άλλους που προσπαθούν να φιμώσουν / περιορίσουν blogs τύπου prezatv, ειλικρινά σηκώνω τα χέρια ψηλά και ελπίζω πως 1) σε συνεργασία όλοι οι bloggers μπορούν να τους αντιμετωπίσουν, 2) η ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι τόσο σκάρτη όσο φαίνεται...

Υ.Σ.: Ελπίζω ειλικρινά όλοι οι bloggers, των οποίων τα ονόματα χρησιμοποίησα να μην έχουν πρόβλημα με την κίνηση μου αυτή...

Χίονια στο καμπαναριό... *

2008-02-17T20:30:00.001+02:00

* το πρωί με παίρνει τηλέφωνο ο κολλητός μου και η πρώτη ατάκα ήταν: "χιόνια στο καμπαναριό... ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας, οι οροφές των αυτοκινήτων είναι λευκές..."

Από εχθές χιονίζει ασταμάτητα!!! Και ομολογώ πως λατρεύω το χιόνι!
Η ησυχία που επικρατεί, η θέα από τα παράθυρα του δωματίου μου, το απόλυτο λευκό, τα δέντρα και οι κεραμοσκεπές, το αναμμένο τζάκι, ο ζεστός καφές, η κουβέρτα που περιφέρεται μαζί μου από δωμάτιο σε δωμάτιο, το χουζούρεμα αγκαλιά με το σκυλί...
Είναι το πρώτο τρίμηνο στο καινούργιο σπίτι και το χιόνι του ταιριάζει πάρα πολύ!
Δεν είμαι εντελώς τρελή, απλά το σπίτι χτίστηκε τη δεκαετία του 1960 ως εξοχική κατοικία, οπότε αντιλαμβάνεστε -λόγω της έντονης (παραδόξως) παρουσίας πρασίνου- πως το τοπίο είναι συναρπαστικό και απόλυτα ειδυλλιακό...

Ότι και να λένε όλοι περί ψύχους, πάγου κτλ... αδιαφορώ... Η καλύτερή μου εποχή ήταν, είναι και θα παραμείνει ο χειμώνας... Και χειμώνας χωρίς έντονη χιονόπτωση δε λέει...

Ellen Degeneres "The Beginning"

2008-02-14T21:50:00.007+02:00

Ellen Degeneres "The Beginning"

To show της Ellen Degeneres, σε 7 κομμάτια...

Απλά μοναδική. Respect._

Γέλιο...

2008-02-14T21:41:00.004+02:00

Οφείλω να ομολογήσω πως η διάθεση μου τον τελευταίο καιρό δεν είναι και η καλύτερη... Ένας από τους τρόπους για να την καλυτερεύσω (μιας και περνάω περίοδο πλήρους απομόνωσης από τους πάντες) είναι το internet... Οπότε σας παρουσιάζω μερικά βίντεο που με έχουν κάνει να κλαίω από τα γέλια...

Art Brut - Jasper and Eddie. Karaoke. "BOOM BOOM BOOM"

(όσο σκέφτομαι τις συναυλίες τους στο gagarin 205, δε μπορώ παρά αυτόματα να το θεωρώ ξεκαρδιστικό...)

Blackadder III, MacBeth

(καταπληκτική σειρά...)

South Parh. Eric Cartman and Mr. Garrison

(μεγαλεία...!)

American History. South Park

Kristi Lee's Dirty Mouth - 2007 celeb recap

(εγώ την πάω αυτή την κοπέλα...)

Λίγο πριν τελειώσει η μέρα...

2008-02-10T00:41:00.000+02:00

Κλισέ κουλαμάρες και ένας μανιασμένος αέρας. Μια αποτυχημένη ταινία με τον John Cusack, αλλά ως είθισται με εκείνον στον πρωταγωνιστικό ρόλο λίγη σημασία δίνεις στην πλοκή. 'Ένα πάρτυ που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στο κέντρο της Αθήνας.
Μια απόλυτα συνηθισμένη μέρα και ένα εξίσου συνηθισμένο βράδυ...
Θλιβερές επαναλήψεις ημι-επιτυχημένων σειρών "μεγάλων" καναλιών αμέσως μετά τα κωμικοτραγικά δελτία ειδήσεων... Ένα επαναλαμβανόμενο θρόισμα των κουρτινών εξαιτίας του αέρα και τζάμια που τρίζουν.
Μια χαλασμένη βρύση στο μπάνιο με ένα επίμονο πλιτς να ακούγεται κάθε τρια δευτερόλεπτα. Ένα μπουκάλι νερό και μια κουβέρτα περιφέρονται από δωμάτιο σε δωμάτιο. Ένα ενοχλητικό βουητό από τον υπολογιστή και μια απέλπιδα προσπάθεια να σταματήσει...
Κλεφτές ματιές στην τηλεόραση όπου μια σαγηνευτική γυναικεία φιγούρα χορεύει υπό τους ήχους της Bjork (και ένας ανομολόγητος θαυμασμός για το ταλέντο της και τις αιθέριες κινήσεις της).
Ένα σκυλί που φοβάται τον αέρα, με αποτέλεσμα να με ακολουθεί όπου πηγαίνω και να ξαπλώνει στα πόδια μου... Και μια ατελείωτη συζήτηση για το αν θα "υιοθετήσει" ένα κουτάβι που λέμε να πάρουμε μέσα στο καλοκαίρι... Φυσικά πάλι θηλυκό. Τα αρσενικά σηκώνουν συνέχεια πόδι για να σημαδέψουν την περιοχή τους και μέχρι να εκπαιδευτεί θα μετράμε μεγάλες απώλειες στα έπιπλα...
Μετράω τα τσιγάρα στο πακέτο. 8. Έχω ήδη κάνει 12 συν άλλα 5 από το προηγούμενο. Καλά έκανα και κλάφτηκα στη Μάνια να μου φέρει δυο πακέτα γυρνώντας σπίτι...
"Γονείς που φέρνουν τσιγάρα στο παιδί τους...", ε ρε και να το ήξερε αυτό η νονά μου. Θα μας είχε αποκληρώσει όλους... Οκ. Επισήμως κάτι δεν πάει καλά στο μυαλό μου. Πως κατέληξα Σαββατιάτικα να σκέφτομαι την 85χρονη άγαμη αριστερή νονά μου; Μάλλον γιατί έχω ξεμείνει πάλι από λεφτά και έχει καιρό να με χρηματοδοτήσει...
Αύριο πρέπει να σηκωθώ από τις 7 και για πρώτη φορά ανυπομονώ. Κοιμάμαι νωρίς (για τα δεδομένα της οξείας βρικολακίασης από την οποία πάσχω), ξυπνάω νωρίς...
Από Δευτέρα ξεκινώ δουλειά. Έχω ήδη δύο παραγγελίες για πίνακες και από αύριο πρέπει να ξεκινήσω την προετοιμασία τους.
Κακό συνήθεια να βαριέμαι εύκολα με ότι καταπιάνομαι ακόμη και αν στην αρχή το απολαμβάνω. Τουλάχιστον θα βγάλω λεφτά... Κάτι είναι και αυτό..
Από 21 του μήνα θα είμαι τουλάχιστον 3 με 4 μέρες το μήνα με ένα σακίδιο στο χέρι και θα επισκέπτομαι την Βόρεια Ελλάδα. Δε με πειράζει. Ας όψεται η φίλη μου και η αποχώρησή της από την Αθήνα... Αν μη τι άλλο θα επισκεφτώ μέρη που δεν έχω ξαναδεί... Λατρεύω και το χειμώνα. Μια χαρά...
Ο καπνός του τσιγάρου κάνει παιχνίδια στο φως της οθόνης του υπολογιστή και το τασάκι έχει ξεχειλίσει...
Οι δρόμοι της πόλης τώρα θα είναι μποτιλιαρισμένοι από Αθηναίους που διασκεδάζουν μονάχα τα Σάββατα αγκαζέ με τα αμάξια τους. Ντυμένοι στην τρίχα θα τρέχουν στα μπουζούκια για να βρουν μια θέση κύρους και στα πιο "in" κλαμπάκια για να χτυπήσουν το τρέντι γκομενάκι και εγώ απλά θα πάω για ύπνο...

Εκείνο το party σκέφτομαι που δεν πήγα... Δε βαριέσαι.. (θεωρητικά πάντα) θα ακολουθήσουν άλλα στο μέλλον...

4η Μέρα και πάμε για την 5η...

2008-02-06T00:02:00.000+02:00

Λίγες κουβέντες και απλές...

Η εξεταστική την Παρασκευή τελειώνει.
Την Δευτέρα μάλλον ξεκινώ μια δουλειά που μου αρέσει πάρα πολύ σαν ιδέα με ικανοποιητικότατα χρήματα σε σχέση με τις ώρες.
Η διάθεση μου είναι καταπληκτικά ήρεμη.
Και οι αλλαγές συνεχίζονται... 4η στην 5η μέρα, με πλήρη υποστήριξη των φίλων μου και των δικών μου!

Όλα μια χαρά...!!!

REBELLIOUS JUKEBOX!!! 9/2/2008 @ YOGA BALA...

2008-02-04T23:05:00.000+02:00

Τα παιδιά επέστρεψαν και το πρώτο party των Rebellious Jukebox για την νέα χρονιά είναι γεγονός...
Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Διαβάστε τι λένε οι ίδιοι στη σελίδα τους στο Myspace www.myspace.com/rebelliousjukebox:

REBELLIOUS JUKEBOX! 9/2 @ YOGA BALA!

Yes its true ladies and gents.

We are officially back with our first shindig of the year. We thought we'd give the ol' Meteorit a rest (have no fear...we'll be back in the dungeon towards the end of the month...) and head for pastures new.

So, when the Outro ladies came and offered us their Yoga Bala watering pit for an evening...well...we couldn't say no now could we?

Of course we fucking couldn't. Any excuse to embarass ourselves in front of new people.

So. Mark the date.

REBELLIOUS JUKEBOX

@ YOGA BALA

(Riga Palamidiou 5-7. Psyrri)

Saturday 9/2/08

Doors open at 2300

Καθημερινά...

2008-02-04T17:29:00.000+02:00

Διαβάζω κάθε μέρα το ΠρέζαTv και δεν ξέρω τι να πω...

1η Μέρα.

2008-02-03T02:50:00.000+02:00

Έρχονται στιγμές που δεν έχεις επιλογές. Απλά πρέπει να κάνεις κάτι. Ίσως να μην κατανοείς τους λόγους, αλλά ξέρεις πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά ο δρόμος της αλλαγής.
Συνήθειες, αντιδράσεις και φιλοσοφίες μια ζωής πρέπει να αλλάξουν. Τρομακτικό. Όπως είναι εξίσου τρομακτικό να μην ξέρεις τον τρόπο. Απλά να κάνεις ένα βήμα τη φορά. Και όπου σε βγάλει…
Όμως όσο και να θες να το βάλεις στα πόδια. Όσο και να θες να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, πρέπει να το αντιμετωπίσεις…
Απλά πρέπει. Είναι η υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου.
Οφείλεις να αναλάβεις την ευθύνη για τα λάθη σου. Οφείλεις να διορθώσεις τα κακώς κείμενα. Οφείλεις να γίνει κάτι καλύτερο.
Όχι γιατί σου το λένε οι άλλοι. Όχι απαραίτητα τουλάχιστον. Αλλά γιατί απλά δεν αντέχεις πλέον το πετσί σου. Και αυτό σε κρατάει στάσιμο. Και φαίνεται… Και σε κρίνουν ακόμη αυστηρότερα οι άλλοι.
Ακόμη και αν δεν θέλεις να το δεχτείς και να το παραδεχτείς, σε κρίνουν όλοι καθημερινά. Οι περισσότεροι πιο σκληρά από ότι νομίζεις ή αντέχεις. Όμως πονάει ακόμη πιο πολύ όταν οι κριτικές αυτές είναι σωστές. Όταν έχουν δίκιο.
Η μόνη λύση τότε είναι να κάτσεις μπροστά από τον καθρέφτη σου και να προσπαθήσεις να χωνέψεις το γεγονός πως δεν μπορείς άλλο να αναβάλεις το αναπόφευκτο. Διότι ας είμεθα ειλικρινής. Δεν περιμένεις τους άλλους να σου πουν τι πάει λάθος. Το ξέρεις καλύτερα από όλους και νωρίτερα από όλους τι πρέπει να διορθώσεις. Να βελτιώσεις…
Απλά δεν το δέχεσαι. Πόσο μάλλον όταν φύση θέση είσαι εγωιστής άνθρωπος. Δεν διανοείσαι πως υπάρχει έστω και το παραμικρό ενδεχόμενο να ασκήσουν κριτική οι άλλοι για τις επιλογές σου και τις συνήθειές σου. Το θεωρείς απαράδεκτο και το λιγότερο προσβλητικό.
Ναι...

Τι γίνεται όμως, όταν κοιτάζοντας τον καθρέφτη καταλαβαίνεις πως πλέον έχεις φτάσει στα όριά σου; Πως έφτασε η στιγμή… Τώρα ή ποτέ. Και αν αυτό το τώρα φαντάζει εφιαλτικό, το ποτέ φαντάζει σαν ταινία του Dario Argentο στην οποία εσύ ακούσια πρωταγωνιστείς…
Ανασκουμπώνεσαι, σηκώνεις τα μανίκια και πέφτεις στο λάκκο με τα γαμημένα τα λιοντάρια. Ή θα βγεις νικητής ή απλά θα έχεις χάσει το στοίχημα για τη ζωή σου. Διότι έτσι είναι… Άνθρωπος που δεν τόλμησε, δε φοβήθηκε, δεν έπεσε,… δεν έζησε…

{Ανθυποφιλοσοφικές αναλύσεις του κώλου θα πουν μερικοί, αλλά δικό μου είναι το blog, ότι θέλω γράφω…}

Και εγώ τώρα έχω την αίσθηση πως καλούμαι να κάνω κάτι. Το σκέφτομαι μήνες. Το επεξεργάζομαι μέρα με τη μέρα. Δεν αφορά μόνο απολύτως πρακτικά θέματα της καθημερινότητάς μου, αλλά αφορά το μέλλον μου. Από όλες τις πλευρές.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου (πλην του χρόνου) είναι να φτάσω στην ηλικία στα πενήντα μου και το βλέμμα μου να είναι κενό. Να έχω αναλωθεί μια ολάκερη ζωή σε πράγματα που δε μου έλεγαν ουσιαστικά τίποτε. Να μην κάνω ποτέ αυτά που θέλω, όπως τα θέλω. Να μην είμαι ελεύθερη.
Έχω έναν περίεργο ορισμό για το τι σημαίνει ελευθερία.
«Να μπορείς να κάνεις ότι θες, όπως το θες, όποτε το θες, με τους ανθρώπους που θες»
{Στην ευρύτερη έννοια του, αυτό είναι απολύτως αδύνατο. Αλλά στο δικό μου σύμπαν, θεωρείται εφικτό. Διότι αυτά που θέλω, θεωρητικώς πάντα, είναι κατά κάποιο τρόπο πραγματοποιήσιμα. Τα χρονικά πλαίσια άμεσα καθορισμένα από μένα και οι άνθρωποι που θέλω δίπλα μου είναι πολύ λίγοι…}
Βέβαια, για να επιτευχθεί αυτό, καλείσαι να πας κόντρα όχι μόνο στο περιβάλλον σου πολλές φορές αλλά στην ίδια τη δομή τη ζωής σου. Πρέπει να αφορίσεις πολλά και πολλούς. Να ξεχάσεις ότι πίστευες και να αναθεωρήσεις σχεδόν τα πάντα.
Καλείσαι να αλλάξεις. Όμως οι άνθρωποι φοβούνται τις αλλαγές. Η ιστορία το αποδεικνύει. Ίσως είναι στο γενετικό μας κώδικα χαραγμένο… Τι να πω;
Κάτι που φαίνεται εύκολο για κάποιους και ίσως δεδομένο σαν κίνηση, για κάποιους άλλους μπορεί να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στο κόσμο. Και η σκέψη και μόνο του να κάνουν «το βήμα» να τους ανακατεύει τα σωθικά.
Όμως πρέπει. Αλλιώς για μια ζωή θα μετανιώνεις. Θα λες πως δεν έκανες αυτό που έπρεπε τη στιγμή που είχες την δυνατότητα. Πως δεν κυνήγησες τις όποιες ευκαιρίες σου δόθηκαν. Και από ότι έχω αντιληφθεί, αυτό είναι αρκετά άσχημο συναίσθημα. Είναι κάτι που δεν το ξεπερνάς εύκολα.
Δεν θα ήθελα να βρεθώ σε αυτή τη θέση.

Τα έχω πει αυτά και τα έχω σκεφτεί τόσες φορές που έχει γίνει βαρετό. Μην πω και ανέκδοτο.. Το «θα» το έχω πιο εύκολο και από πολιτικό σε προεκλογική εκστρατεία.
Το θέμα είναι πως σήμερα μετράω την πρώτη μέρα, σε κάτι που ελπίζω να είναι μια αρχή… Το ερώτημα είναι για πόσο θα αντέξω αυτή τη φορά… Θα φτάσω ως το τέρμα ή θα τα παρατήσω; Υποθέτω πως σε μερικούς μήνες θα έχω την απάντηση…

{Και να επαναλάβω κάτι: Δικό μου το blog, ότι θέλω γράφω (δεν έθιξα ποτέ κάποιον προσωπικά...). Οκ?}

Ρόδα είναι και γυρίζει...

2008-01-31T17:54:00.000+02:00

Η ζωή δε σταματάει. Ποτέ. Ότι και αν πεις, ότι και αν κάνεις, εκείνη θα συνεχίσει να προχωρά με αμείωτους ρυθμούς. Όσο και αν προσπαθήσεις να κοιτάξεις αλλού, όσο και αν επιχειρήσεις να ξεφύγεις, δεν θα τα καταφέρεις... Είτε σ' αρέσει, είτε δε σ' αρέσει.
Οτι και αν γίνει πρέπει να μάθεις να προχωράς. Το παρελθόν σου σου ανήκει και οφείλεις να το σέβεσαι και να το εκτιμάς. Αλλά μόνο κακό μπορεί να βγει από το να μένεις κολλημένος σε καταστάσεις, ανθρώπους και πράγματα που η θέση τους ανήκει στο παρελθόν. Ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει πολλά πράγματα. Απλά δε μπορεί να τα ξεχάσει. Και μην πιστεύετε αυτό που λένε για το χρόνο και πως γιατρεύει τις πληγές. Είναι ψέματα. Όσο περνά ο καιρός ο πόνος του παρελθόντος μόνο υποχωρεί. Όμως πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να επιστρέψει και μάλιστα πιο δυνατός. Το θέμα είναι να μπορείς να προχωράς. Μπροστά.
Η ζωή μας είναι γεμάτη δυσκολίες και καταστροφές. Άλλοτε μικρές και άλλοτε μεγάλες. Το θέμα είναι να μη το βάζεις κάτω... Ίσως το νόημα της ζωής να είναι αυτό. Να ξέρεις να προσπαθείς και να προχωράς.
Δεν ξέρω αν μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα αρκεί να το θέλουμε. Μου ακούγεται πολύ αισιόδοξο. Ξέρω όμως πως η προσπάθεια και μόνο αξίζει τον κόπο. Η ηρεμία και η πληρότητα που επέρχεται της προσπάθειας είναι τέτοια που την κάνει να αξίζει.
Το να κυνηγάς το αδύνατο ίσως φαντάζει ουτοπικό και ελαφρώς ηλίθιο για τους περισσότερους. Αλλά η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει. Έρχεται μια στιγμή που με κάποιο τρόπο δικαιώνεσαι. Είτε επιτυγχάνοντας αυτό που θες, είτε με το να σου έρθει η επιβεβαίωση αργότερα από εκεί που δεν το περιμένεις.
Είναι αυτό που λένε... "Η ζωή είναι σαν το τάβλι. Άλλες φορές έχεις ρέντα και άλλες γκίνια. Αλλά ακόμη και όταν χάνεις 4-0, αν είσαι καλός παίκτης, όσο δύσκολες και αν είναι οι ζαριές, πάντα βρίσκεις ένα τρόπο να γυρίσεις το παιχνίδι...".
Απλά μη το βάζεις κάτω. Η μητέρα μου συνηθίζει να μου λέει πως "δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω...". Και ο μόνος τρόπος για να δεις αν μπορείς να κάνεις κάτι, είναι να δοκιμάσεις. Και αν δεν τα καταφέρνεις, δεν πειράζει. Τουλάχιστον πάντα θα ξέρεις οτι προσπάθησες. Και αυτό μπροστά στην οποιαδήποτε αποτυχία είναι πολύ καλύτερο.
Στη ζωή δεν έρχεσαι με ένα εγχειρίδιο για το πως να μην πληγωθείς. Κανείς δε σου δίνει εγγυήσεις. Όλα είναι πιθανά. Όσες φορές και αν πέσεις δεν έχει σημασία. Όλοι πληγώθηκαν και όλοι θα συνεχίσουν να πληγώνονται. Όμως αν δεν το περάσεις αυτό, πως θα μάθεις την αξία της επιτυχίας και της ευτυχίας; Αν νομίζει κανείς πως η ευτυχία είναι μια αέναη κατάσταση που ένα ηλιόλουστο πρωινό θα σου χτυπήσει την πόρτα, γελιέται οικτρά. Η ευτυχία είναι απλά στιγμές. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μπορείς να τις διακρίνεις... Και να μάθεις να τις μοιράζεσαι..
Δημιουργούμε το μικρόκοσμο μας. Με τα προβλήματα μας και τη γκρίνια μας. Χωρίς διάθεση, χωρίς χρόνο. Και βυθιζόμαστε σε αυτόν. Αλλά αν το καλοσκεφτείς αυτό δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο ίσως στον αλκοολισμό ή στην αυτοκτονία. Αν όμως καταφέρεις να δεις λίγο παραπέρα, θα συνειδητοποιήσεις πόσο ανώφελο είναι όλο αυτό. Χάνεις κομμάτια από μια σύντομη ζωή. Χάνεις ανθρώπους, χάνεις στιγμές, μπορεί να χάσεις μέχρι και την ψυχή σου... Είναι σκόπιμο όλο αυτό λοιπόν;

Η μοναξιά μπορεί να είναι εποικοδομητική μερικές φορές. Να σε βοηθά να βάλεις σε τάξη τις σκέψεις σου. Να πάρεις αποφάσεις. Ίσως και να ξεκουραστείς. Αλλά ο άνθρωπος δε φτιάχτηκε για να μένει μόνος. Κανείς δεν το αντέχει αυτό. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας. Να μας κρατήσει το χέρι. Να μας πάρει αγκαλιά. Ή απλά να μας ακούσει. Είναι μεγαλύτερη η χαρά και μικρότερη η λύπη όταν τις μοιράζεσαι...
Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπάμε ακόμη και αν δεν το καταλαβαίνουν. Πάντα θα πληγώνουμε και θα μας πληγώνουν. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μένουμε μόνοι. Γιατί ανάμεσα σε όλους αυτούς υπάρχουν και κάποιοι όπου τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Και αυτοί με μια τους κουβέντα, με ένα τους χαμόγελο μπορούν να αλλάξουν όλοι μας τη ζωή. Είτε τους αποκαλούμε έρωτες είτε φίλους...

Και να σας πω και κάτι; Όσο και αν έχω φάει τα μούτρα μου, όσα λάθη και αν έχω κάνει, όσα και αν έχω πει, όσες απογοητεύσεις και είχα δε μετανιώνω.. Γιατί έχω κερδίσει περισσότερα από ότι νομίζω. Γιατί ρόδα είναι και γυρίζει.. Και η επιβεβαίωση όντως έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις... Όπως σε ένα μπαράκι μετά το 5ο ποτό και το 10ο σφηνάκι από έναν άνθρωπο που δεν το περιμένεις.. Και όταν γυρνάς κομμάτια σπίτι σου, υπάρχει κάποιος που περιμένει τηλεφώνημά σου για να βεβαιωθεί πως έφτασες σώος και είσαι καλά, καθαρός και έτοιμος για ύπνο...
Και να σας πω και κάτι ακόμη; Η αξία ενός ανθρώπου πάντα φαίνεται στο τέλος. Και όσοι είναι αληθινοί, τόσο με τον εαυτό τους, όσο και με τους άλλους, στο τέλος δικαιώνονται...

Κι όμως γίνονται και θαύματα...

2008-01-30T14:20:00.000+02:00

Μωρέ λες; Μήπως να αναθεωρήσω πλήρως τις απόψεις μου; Μήπως να βγω έξω στους δρόμους να βροντοφωνάξω με πάθος και λατρεία; Μήπως τελικά τα έχω δει τα πράγματα τελείως λάθος; Μήπως κάποιος παίζει παιχνίδια με τον ευαίσθητο (και καλά) ψυχισμό μου και μου περνάει λάθος μηνύματα σε ότι αφορά τις ικανότητές μου;

Πέρασα ένα μάθημα! Ναι, ναι τα κατάφερα! Και όχι ότι και ότι παρακαλώ... Αλλά τη "Ναυπηγική"! Φυσικά και δεν αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό... Αλλά ένα άτομο το οποίο αποτελεί το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, τη ντροπή του μπαμπά σε ότι αφορά τη Φυσική, τα Μαθηματικά και τις αναλύσεις διαγραμμάτων, κατάφερε να περάσει ένα τέτοιο μάθημα!!!
Ζω μεγάλες στιγμές και δεν το κρύβω!!!
Θα βγω να το γιορτάσω απόψε! Δεν είναι λίγο πράγμα να περνώ μάθημα 7ου εξαμήνου με την αξία μου και να κάνω ένα μικρό βήμα που με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο ρημαδοπτυχιό και ένα βήμα πιο μακριά από την γκρίνια της πολυαγαπημένης μου μανούλας...

Βέβαια περιττό να πω πως στο δεύτερο πήγα, είδα και απήλθα... Παρά το διάβασμα ήξερα μόνο μία απάντηση και η επιτηρήτρια ήταν μια σκύλα (άρα ούτε το σκονάκι χρησίμευε)...Όχι τίποτε άλλο, αλλά ο φαλλοκράτης μισογύνης καθηγητής που θεωρητικώς παίρνει σύνταξη υποσχέθηκε πως όλα εμάς τα άχρηστα κακόμοιρα που χρωστάνε εδώ και πέντε εξεταστικές τα μαθήματά του, θα μας περάσει...

(Να τονίσω πως ο λόγος που δεν πέρασα σε τρεις εξεταστικές τα μαθήματά του, ήταν το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του μαθήματος του στο 1ο έτος, είπε στις γυναίκες της αίθουσας -οι οποίες αποτελούσαν την πλειοψηφία της- να πάνε να πλύνουν κανα πιάτο και να μη σπουδάσουν οικονομικά, με αποτέλεσμα να σηκωθώ όρθια να τον αποκαλέσω μισογύνη, φαλλοκράτη και ανεγκέφαλο γέρο στα πρόθυρα αλτζχάιμερ... Το χειροκρότημα το πήρα από τις υπόλοιπες, αλλά αυτός κράτησε τα στοιχεία μου και εκτός της απειλής του πειθαρχικού, δε με περνούσε με τίποτα! Μέχρι που το Σεπτέμβριο με πέτυχε στις σκάλες και μου είπε πως αποφάσισε να αφήσει κατά μέρος την εκδίκηση ελπίζοντας πως πήρα το "μάθημά" μου και να με περάσει... Το τραγικό στην υπόθεση είναι πως δηλώνει πως με σέβεται γιατί "υποστήριξα" το φύλο μου, κάτι που καμιά δεν το είχε κάνει μέχρι τότε.. Έτσι του απέδειξα πως έχω τα κότσια για αυτό το άκρως ανδροκρατούμενο (σε υψηλές θέσεις) επάγγελμα... Τι να πεις;)

Έμειναν άλλα τέσσερα για αυτή την περίοδο... Πάλι τον Ιούνιο...

Μωρέ λες να το πάρω τελικά;

The Pierces "Thirteen Tales Of Love And Revenge"

2008-01-28T23:27:00.001+02:00

Οι Pierces αποτελούνται από τις αδερφές Allison και Catherine Pierce. Μεγαλωμένες στην Αλαμπάμα, οι οποίες ζουν πλέον στη Νέα Υόρκη.

(Catherine στα δεξιά και Allison στα αριστερά)

Το ντεμπούτο άλμπουμ "Thirteen Tales Of Love And Revenge" τους κυκλοφόρησε από την Lizard King Records, την ίδια εταιρεία που είχε στο δυναμικό της τους Killers στην Αγγλιά και ήταν υπεύθυνη για την εκεί κυκλοφορία του άλμπουμ τους "Hot Fuss".
Το track list είναι το εξής:
1. Secret
2. Boring
3. Sticks And Stones
4. Lights On
5. Lies
6. Turn On Billie
7. Ruin
8. Three Wishes
9. Power Of...
10. Kill! Kill! Kill!
11. It Was You
12. Boy In A Rock And Roll Band
13. Go To Heaven

Τι γράφουν τα περιοδικά για τις δύο αδελφές:

"Forget Paris and Nicky. In a sane world, paparazzi would spend their nights tampeding after a different pair of sisters: Alabama-bred, New York-based Allison and Catherine Pierce. Thirteen Tales showcases the Pierces' genius for high harmonies, taut songcraft and noirish comedy."
4 Stars, Blender

"On {Thirteen Tales Of Love and Revenge}, these Alabama-bred sisters harmonize like sassy angels on songs that run from glockenspiel-tinted folk to clubby electro-pop."
3 1/2 stars, Rolling Stone

"Thirteen Tales of Love and Revenge unveils a nwe and vastly improved sister act, one that should earn the Pierces a place alongside fellow Big Apple eccentrics like Nellie McKay and Regina Spektor."
4 Stars, Spin

"Boring"

"Kill! Kill! Kill!"

"Secret"

"Three Wishes"

www.myspace.com/thepierces

www.thepiercesmusic.com/

www.youtube.com/user/thepierces

Τις συστήνω ανεπιφύλακτα... Για μένα αποτελούν το ιδανικό "soundtrack" για τα πρωινά των Κυριακών... και όχι μόνο...

Άχρηστη.

2008-01-28T19:45:00.000+02:00

Α! Δεν το έχω. Σοβαρά μιλάω. Δεν το έχω...
Όπου να 'ναι θα αυτοκτονήσω δημοσίως με έναν άκρως αριστοτεχνικό τρόπο. Έτσι για να κάνουμε και ντόρο...
Βαριέμαι τη ζωή μου. Βαριέμαι τις ειδήσεις. Βαριέμαι τη δουλειά. Βαριέμαι το διάβασμα. Κυρίως το διάβασμα. Δε θέλει να ξέρει κανείς πόσα μαθήματα χρωστάω... Μεταξύ μας ούτε εγώ ξέρω με απόλυτη σιγουριά... Αλλά δεν παλεύται η κατάσταση. Ή είμαι απελπιστικά ηλίθια ή η σχολή μου είναι εκνευριστικά βαρετή. Ή απλά όπως οι περισσότεροι εκεί έξω, ακολούθησα το λάθος δρόμο.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ισχύουν και τα 3. Ομορφιές.
Και εκεί που περιμένω ώρες ολόκληρες να μας πιάσει το τετραήμερο πένθος στη σχολή και να το κλείσουμε το ρημάδι, δεν έχει εμφανιστεί καμία ανακοίνωση στην ιστοσελίδα..
Οπότε εγώ αύριο δίνω δυο μαθήματα.. Γαμώ το φελέκι μου.
Άμα τα περάσω...
Υποτίθεται ότι ανάμεσα στην παρέα, εγώ είμαι αυτή (λόγω σχολής και περιόδου εισαγωγής) που θα πρέπει να πάρει πτυχίο φέτος. Ναι καλά.. Περιμένετε..
Άχρηστη σας λέω. Άχρηστη...

Έλαβα ένα φάκελο...

2008-01-28T16:23:00.000+02:00

Έλαβα ένα φάκελο από την αγαπημένη μου lo-li. Μέσα έγραφε πως καλούμαι να πω ποιο είναι το αγαπημένο μου ποίημα...
Το τραγελαφικό στην υπόθεση είναι πως το δικό της αγαπημένο είναι και δικό μου.
Ομολογώ πως το συγκεκριμένο πόνημα του Κ. Π. Καβάφη, είναι κάτι σαν παραμύθι για μένα, μιας και μου το διάβαζε η μητέρα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου...

“Κι αν δε μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντας την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.”

"ΌΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ (1913)"

Επειδή λοιπόν ταυτιζόμαστε για μια ακόμη φορά, θα σας παραθέσω ένα ακόμη...

"Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ' επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στη φωτισμένη νύχτα.
Κ' ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής."

"ΕΠΗΓΑ (1913)"

Η αδυναμία στον Καβάφη νομίζω είναι εμφανέστατη...

Θα ήθελα να περάσω το φάκελο αυτό στους:
Σοφία
Γκρινιάρη
Λακων
Philo
Κλέαρχο
Δανάη...

Διαβάζω...

2008-01-28T00:51:00.000+02:00

Διαβάζω... Ναι ναι διαβάζω. Δίνω ένα μάθημα αύριο και δύο την Τρίτη.
Οπότε επιστρέφω μάλλον από Τετάρτη... Ήδη έχω στο μυαλό μου δυο πράγματα για τα οποία θέλω να γράψω...
Έως τότε...

Any thoughts...?

2008-01-19T23:26:00.000+02:00

Είναι ένα από αυτά τα βράδια. Τα περίεργα. Που το μυαλό θολώνει. Δε σκέφτεσαι. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Μάλλον σκέφτεσαι περισσότερα από όσα προλαβαίνει να επεξεργαστεί.
Η τηλεόραση είναι κολλημένη στο Σκάι. Το Μέγκα παίζει το Τούρκικο σίριαλ, το οποίο βλέπει μόνο η γιαγιά μου από όσο ξέρω... Σας είπα ότι είναι Σάββατο βράδυ; Το Σταρ παίζει Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ντέμι Μουρ.. Αυτή η ταινία που ο Ρέντφορντ της δίνει ένα εκατομμύριο δολάρια αν αφήσει τον άντρα της για να κοιμηθεί μαζί του για ένα βράδυ. Μεγάλες Στιγμές! Αναρωτιέμαι αν μια γυναίκα, ερωτευμένη γυναίκα, θα άφηνε ποτέ τον άντρα της για ένα εκατομμύριο δολάρια Έστω και αν ήταν μόνο για μια νύχτα. Μπορεί και να τον άφηνε. Δεν ξέρω. Δε μου έχει τύχει ποτέ. Και αμφιβάλλω αν θα μου τύχει. Αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες. Έτσι δε λένε;
Βαριέμαι μια ταινία των 90'ς που έχω ξαναδεί, ασχέτως του Ρέντφορντ!, και βλέπω CSI Miami στο Σκάι. Έχω ένα θέμα με τις αμερικάνικες σειρές. Κολλάω με τις ώρες. Μεγάλες παραγωγές, όχι αστεία... Οι δικές μας φαντάζουν ερασιτεχνικές μπροστά τους. Τελικά είναι γεγονός. Οι Αμερικάνοι ξέρουν τι πάει να πει entertainment! Γιατί δεν τις βλέπεις αυτές τις σειρές για τα κοινωνικά τους μηνύματα ή το θανατηφόρο χιούμορ. Τις βλέπεις για την εικόνα, τη δράση, το γρήγορο και σχετικά έξυπνο σενάριο και για το συνολικό αποτέλεσμα.. Απλά πράγματα και όμορφα. Αν ήθελες ποιότητα ας έβλεπες τη "Μαύρη Οχιά". Οι αμερικάνικες σειρές είναι η χρυσή τομή στο εμπορικό και το ποιοτικό. Νομίζω τουλάχιστον...
Μεγάλη συζήτηση αυτή. Εμπορικό και Ποιοτικό. Τι είναι τι; Και σε τελική ποιος το ορίζει; Τελικά τα πράγματα είναι υποκειμενικά. Σε κάποιους ανθρώπους αρέσει ένα Χ και σε κάποιους ένα Υ. Ίσως για αυτό απεχθάνομαι τις βαρυσήμαντες κριτικές. Όπως είπε και ο κολλητός μου, απλά βρίσκεις τους κριτικούς που το γούστο τους με το δικό σου και το ψάχνεις λίγο παραπάνω. Σε αυτόν αρέσει ο Δανίκας, σε μένα ο Κουτσογιαννόπουλος. Ή ο Τιμογιαννάκης; Δεν έχω καταλήξει.. Ο πρώτος (ασχέτως εμφάνισης!) μου τραβάει την προσοχή με τις περιγραφές του και το στυλ του. Ο δεύτερος έχει κερδίσει την εκτίμησή μου εξαιτίας της ειλικρίνειας του και της ωμότητάς - ευθύτητας του. Απλά. Βέβαια το ωραίο στον κινηματογράφο, όπως και στη μουσική ή τα βιβλία, είναι η ποικιλία. Αν κάτι είναι καλό θα το εκτιμήσεις.
Ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα την "κατακραυγή" για τις αμερικάνικες χαζοκομεντί ή για τα τραγούδια τσιχλόφουσκες ή για τα ατελείωτα πλάνα του Αγγελόπουλου. Όλα έχουν την ώρα τους και όλα ταιριάζουν σε κάποιες στιγμές. Άλλοτε θες να ακούσεις γαλλική ποπ και να χαλαρώνεις και άλλοτε να electro pop και να χορεύεις μέχρι το πρώτο φως της μέρας. Άλλοτε θες να δεις μια κοινωνικοπολιτική ταινία και να σκεφτείς και άλλοτε μια χαζοκομεντί για να ονειροπολήσεις και να γελάσεις. Άλλες φορές ακούς σόλο από κιθάρες και άλλες τραγουδάς "έλα μου είναι ακτύπητη η τρέλα μου, σ' αγαπώ" μέσα σε ένα αυτοκίνητο παρέα με φίλους και ξελιγώνεσαι στα γέλια κάνοντας χαβαλέ. Γιατί λοιπόν κανείς να κρίνει ή ακόμη χειρότερα να κατακρίνει;
Το να είσαι απόλυτος δεν είναι πολύ καλό πράγμα τελικά...
Μου αρέσει να βλέπω Όπρα. Μου αρέσει να βλέπω ντοκιμαντέρ Μου αρέσει να βλέπω και τις ιστορίες για τα "Σκανταλιάρικα Κορίτσια" στη 1.15 μετά τα μεσάνυχτα. Όλα στο Σκάι. Λέει κάτι για μένα σαν προσωπικότητα αυτό; Δεν το νομίζω. Απλά μου αρέσει να βλέπω πράγματα που από τη δική μου οπτική γωνία μου φαίνονται ενδιαφέροντα.
Όπως έχω πάει σε strip shows και έχω ζητήσει χορό για φίλους μου, έτσι έχω πάει και στη Λυρική Σκηνή. Και χάρηκα και τα δύο εξίσου. Απλά γιατί η στιγμή ήταν διαφορετική.
Βέβαια πρέπει να είμαι ειλικρινής. Όσο και αν θέλω να ακολουθώ πάγιες "χριστιανικές" αντιλήψεις του τύπου: "Μην κρίνεις για να μην κριθείς", "Μην κάνεις στους άλλους όσα δε θέλεις να σου κάνουν" και τα γνωστά, πέφτω αρκετά συχνά στην παγίδα της κρίσης. Γεγονός πολύ άσχημο. Με λίγα λόγια, "άλλα λέω, άλλα κάνω και άλλα εννοώ..." -αν κάποιος μπορεί να μου διευκρινίσει αν αυτό είναι στίχος από τον Χατζηγιάννη ή τη Βίσση, θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα!-.
Οπότε λέω πως τα πράγματα είναι απλά. Όλοι έχουμε τη βάση μας. Ξέρουμε τι απολαμβάνουμε και εκτιμούμε και τι όχι. Και πάντα κάτι αρνητικό θα έχουμε να πούμε για κάτι. Αλλά αυτό δε μας απαγορεύει να χαζολογούμε και να κάνουμε χαβαλέ με τα πιο ηλίθια ή άτεχνα πράγματα... Νομίζω.

Υ.Σ.1.: Τα Σαββατόβραδα δεν είναι για να βγαίνει κανείς...
Υ.Σ.2.: Αν η Όλγα Φαρμάκη (δείχνει ΟΛΑ8 ο ΑΝΤ1) τραγουδούσε στα μπουζούκια (και ήμουν άντρας!, το τονίζω αυτό) θα πήγαινα να τη δω...
Υ.Σ.3.: Τα σκυλιά βλέπουν όνειρα και μάλιστα πολύ ζωντανά. Το ξέρατε αυτό;
Υ.Σ.4.: Ναι, είναι ένα από αυτά τα βράδια που απλά γράφω στον υπολογιστή ότι μου έρχεται στο μυαλό. Ας είναι καλά τα Μ&Μ'ς, το γάλα και τα τσιγάρα...

Μοναδικά Video!

2008-01-19T21:06:00.000+02:00

Βρήκα το παρακάτω (ομολογουμένως συγκλονιστικό!) video από το prezatv... Και θεωρώ πως άξιζε τον "κόπο" να το αναρτήσω.

Μια βραβευμένη ταινία μικρού μήκους από τον Mark Osborne με μουσική των New Order.

Το επόμενο video είναι απλά πανέξυπνο. Ανθρώπινο tetris "παιγμένο" από ανθρώπους. Σκηνοθέτης ο Σουηδός Guillaume Reymond.

Και το τελευταίο video, είναι ένα δείγμα από τα αγαπημένα μου Happy Tree Friends! Αν και πολλοί τα θεωρούν αηδιαστικά (αναρωτιέμαι γιατί...;) -και σίγουρα δεν είναι κινούμενο σκίτσο για παιδιά-, εγώ συνεχίζω να τα παρακολουθώ μετά μανίας!

Αν το αίμα δεν σας αρέσει σαν θέαμα σε κινούμενο σκίτσο, προτείνω να μην τα δείτε!

Part 1

Part 2

Αυτά για να μένει κανείς μέσα στο σπίτι Σάββατο βράδυ... Βαρεμάρα όχι αστεία!

For 1 reader...

2008-01-19T16:19:00.000+02:00

Έχω τα περισσότερα ελαττώματα από όσους ανθρώπους έχω γνωρίσει.. Το θέμα δεν είναι ποτέ το πως σε βλέπουν οι άλλοι, αλλά πως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου...
Δεν είναι ποτέ ο στόχος και ο σκοπός να ξεσπάς σε έναν άνθρωπο. Αλλά δυστυχώς πολλές φορές συμβαίνει. Αν ο άλλος ξέρει τους λόγους του ξεσπάσματος, μπορεί και να σε κατανοήσει. Αν όμως δεν έχει ιδέα τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις τον άλλο στην καλύτερη να σε αντιπαθήσει και να σε αγνοεί και στη χειρότερη να σε μισήσει...
Το βλακώδες μέρος στην υπόθεση είναι ότι επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη συνεχώς με διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτό είναι ανωριμότητα..
Επίσης τα πράγματα δυσκολεύουν όταν δεν μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη. Απλά γιατί δε σου βγαίνει. Ο υπέρμετρος εγωισμός σε οδηγεί στην επανάληψη της ίδιας αφόρητης συμπεριφοράς. Με αποτέλεσμα τα πράγματα να γίνονται χειρότερα...
Ίσως για αυτό να έχουμε λίγους φίλους. Γιατί λίγοι μπαίνουν στη διαδικασία να μάθουν και να κάνουν υπομονή...
Δεν είναι πως πάω να ζητήσω συγγνώμη. Δεν μου βγαίνει. Αλλά κατανοώ τι είπα και γιατί. Και δεν είναι και το καλύτερο συναίσθημα να ξέρεις πως απλά... τα σκάτωσες.

Στη ζωή τα πάντα είναι θέμα ........................;

2008-01-17T02:10:00.000+02:00

Αν στη ζωή τα πάντα είναι θέμα επιλογών, ποιες είναι οι κατάλληλες επιλογές για να είσαι ευτυχισμένος;
Και πως ορίζεται η ευτυχία;
Είναι μονάχα ένα πράγμα;
Ή είναι η συνάρτηση πολλών παραγόντων σε διαφορετικά μεγέθη μεταξύ τους, όπου δημιουργούν την τέλεια αναλογία και οδηγούν στην ευτυχία;
Και αν είναι πολλοί παράγοντες οι οποίοι δημιουργούν συνθήκες πλήρης ευδαιμονίας, ποιοι είναι αυτοί; Ποιος και πως τους ορίζει;
Είναι το χρήμα; Είναι οι φίλοι; Είναι η οικογένεια; Είναι η υγεία; Είναι η επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση; Είναι ο έρωτας; Ή μήπως η αγάπη;
Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στο να επιλέξουμε κάποια , αν όχι όλα, από τα παραπάνω -και ίσως ακόμη περισσότερα-;
Η ανατροφή μας; Οι εμπειρίες μας; Τα απωθημένα μας; Η κοινωνία στην οποία ο καθένας μας ζει και τα μηνύματα που μας περνάει;
Ίσως όλα αυτά μαζί...
Αν κανείς θέσει το ερώτημα "τι είναι ευτυχία;" σε δύο νέους από διαφορετικές χώρες, όπου μεγάλωσαν σε διαφορετικές συνθήκες, θα πάρει δύο εντελώς διαφορετικές απαντήσεις...
Αν ο ένας είναι από μια ευημερή χώρα, πιθανώς να απαντήσει πως ευτυχία είναι η επαγγελματική καταξίωση, το χρήμα, ο έρωτας...
Αν ο άλλος είναι από μια χώρα που έχει πληγεί από πολέμους και παντός είδους καταστροφές, πιθανώς να απαντήσει πως ευτυχία είναι η υγεία, η ειρήνη, η οικογένεια, η αγάπη, η δυνατότητα να έχεις δικό σου σπίτι...
Βέβαια όλα είναι σχετικά. Και κάλλιστα μπορεί κανείς να βρεθεί προ εκπλήξεως...
Σκεπτόμενη τι είναι ευτυχία για μένα, μόνο μια απάντηση μου ήρθε στο μυαλό...
"Ευτυχία είναι η απόλυτη ελευθερία..."
Όπου ελευθερία = η δυνατότητα να μπορείς να κάνεις ότι θες, όπως θες, όποτε το θες, με όποιον το θες...
Βέβαια αυτό εκτός από εντελώς γενικό, είναι και το πιο δύσκολο. Για τον απλό λόγο πως είτε το επιδιώκεις, είτε όχι, οι ζωές μας είναι εξαρτημένες από τις ζωές άλλων ανθρώπων. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε διαπροσωπικό επίπεδο, αλλά και σε κοινωνικό. Κανείς δεν μπορεί να πορευτεί μόνος του. Απλά διότι είμαστε μέλη μιας κοινωνίας που διέπεται από κανόνες... Άρα αυτόματα κάνουμε συμβιβασμούς.
Οπότε ακόμη και οι συμβιβασμοί που κάνουμε είναι στη διακριτική μας ευχέρεια. Άρα μια επιλογή.
Σε αυτό το σημείο οφείλω να παραδεχτώ πως αρχίζω και μπερδεύομαι...
Ανέκαθεν πίστευα πως στη ζωή τα πάντα είναι θέμα επιλογών και ο καθένας καλείται να δεχτεί και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες...
Πως όμως ξέρεις ότι η επιλογή που έκανες είναι η σωστή;
Πως η επιλογή αυτή θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην κατάκτηση της ευτυχίας;

Μήπως τελικά τα πάντα στη ζωή είναι θέμα προετοιμασίας, τύχης και πάνω από όλα ΡΊΣΚΟΥ;

Random Thoughts...

2008-01-08T01:19:00.000+02:00

Βρίσκω τον εαυτό μου να μπερδεύται. Οι σκέψεις μου δεν έχουν καμία συνοχή. Όχι πως είχαν ποτέ. Απλά τώρα έχω αρχίσει και χάνω τον έλεγχο. Επίσης μπερδεύω τα όνειρα με την πραγματικότητα. Έχουν δίκιο και με λένε φαντασιόπληκτη. Όμως το ωραίο και εντυπωσιακό στην υπόθεση είναι πως έχει πάψει να με απασχολεί με αρνητικό τρόπο όλο αυτό. Το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα συμβαίνει. Είμαι στην ευχάριστη θέση να κάνω τον εαυτό μου χαρούμενο. Είναι τελικά μεγάλο προτέρημα για έναν άνθρωπο, να μπορεί να εφευρίσκει τρόπους που τον κάνουν να αισθάνεται καλύτερα. Ακόμη και αν αυτές οι μέθοδοι δε γίνονται αποδεκτοί από την ευρύτερη κοινωνία. Άλλωστε η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή αν κάναμε πάντα αυτό που πρέπει και αυτό που μας όριζαν οι άλλοι...

Αναμένω με αγωνία τους επόμενους μήνες. Παρόλο που ουσιαστικά δεν έχω κάτι καινούργιο να περιμένω. Απλά έχω την κρυφή ελπίδα πως ο καινούργιος χρόνος θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο. Όχι οτι θα αλλάξει κάτι στην κοινωνία και στους ανθρώπους. Αλλά την ελπίδα πως θα αλλάξω εγώ. Περισσότερο κουράγιο. Περισσότερη πίστη. Περισσότερη υπομονή. Περισσότερη αγάπη. Περισσότερος σεβασμός. Αν αλλάξω εγώ, θα αλλάξει και η ζωή μου. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τους άλλους ν' αλλάξουν, αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι...

Δεν έχω προσδιορίσει σε τι πιστεύω και αν πιστεύω. Γράψτε λάθος. Πιστεύω. Σε τι δεν ξέρω. Ίσως στη ζωή. Και στην αξία της ζωής. Όμως υπάρχουν φορές που λιποτακτώ. Και τότε μένω μετέωρη. Το ηθικό μου όμως βρίσκει τρόπους και ανακάμπτει. Όσο μεγάλες και αν είναι νύκτες. Όσο και αν το σκοτάδι προσπαθεί να με δελεάσει με τα θέλγητρά του. Εγώ κρατιέμαι. Γιατί υπάρχουν στιγμές γέλιου και χαράς και αναζήτησης με ανθρώπους που γεμίζουν τη ζωή μου. Να σε τι πιστεύω λοιπόν. Πιστεύω στους ανθρώπους. Και πόσο μάλλον στους δικούς μου ανθρώπους.

Οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου. Ας με λένε χίπισσα για αυτές μου τις αντιλήψεις. Αυτή την άποψη δεν μου την αλλάζει κανείς. Μας διαλέγουν και τους διαλέγουμε για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για αυτό που θα θέλαμε να είναι. Και οι χειρότερες στιγμές μου είναι αυτές που συνειδητοποιώ πως βρέθηκα στη θέση όπου προσπαθώ να φέρω τους φίλους μου με τα νερά μου. Να τους αλλάξω...

Δεν ξέρω να ζητώ συγγνώμη. Κληρονομικό νομίζω από τον πατέρα μου. Δεν μου βγαίνει τόσο εύκολα. Αν το πω, το εννοώ. Αλλά σε λίγους και πολύ λίγες φορές το λέω. Συνήθως το δείχνω. Έχει χάσει την αξία της πλέον η λέξη Συγγνώμη. Τη χρησιμοποιούν πολλοί άνθρωποι για πολλούς και λάθος λόγους, χωρίς να την εννοούν... Δεν το δέχομαι και τόσο εύκολα. Προτιμώ επίσης να μου δείχνει κάποιος τη μεταμέλειά του για κάτι. Αν το κάνει, με σκλαβώνει...

Δεν υπάρχει ουσία σε πολλά από όσα κάνουμε και λέμε. Και γιατί να υπάρχει; Είναι απόλαυση απλά να μιλάς και να πράτεις, μόνο και μόνο για να το κάνεις...

Τα παιδιά δεν θέλουν να ξέρουν την αλήθεια για τους γονείς τους. Θέλουν να είναι αυτοί που εκείνα θέλουν. Δεν είναι θέμα αλήθειας ή ψέματος. Απλά μερικές φορές η αλήθεια πληγώνει. Και ίσως τότε το ψέμα είναι προτιμότερο... Αυτό βέβαια δικαιολογείται μόνο για τους γονείς και φίλους. Όλοι οι υπόλοιποι αποκλείονται από αυτή τη συνθήκη!

Μερικές φορές τα τυχαία βράδια οδηγούν σε τυχαίες γνωριμίες. Και αυτές οι γνωριμίες μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή.
Στη ζωή σου μπορεί να μιλήσεις με έναν άνθρωπο μόνο για 5 λεπτά και να σου αλλάξει τον τρόπο σκέψης σου, λειτουργίας σου καθώς και τη φιλοσοφία. Ενώ μπορεί να μιλάς με κάποιον για 5 χρόνια και να μην έχει καμία επίδραση πάνω σου.

Η ζωή είναι θέμα προετοιμασίας και επιλογών. Τη χρυσή τομή σε αυτά τα δύο δε νομίζω να την ανακάλυψε κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Και αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω, νομίζω πως είναι είτε ο πιο έξυπνος είτε ο πιο ικανός.
Η Όπρα είχε πει πως τύχη είναι όταν η προετοιμασία συναντά την ευκαιρία Και τότε κάνεις την επιλογή. Θα συμφωνήσω μαζί της.

Τι ξέρω από τη ζωή; Πολλά και τίποτε. Άλλωστε είμαι μόνο 21. Αν είμαι τυχερή μπορεί και να μάθω...

Τοξότης με ωροσκόπο Καρκίνο!

2008-01-07T22:54:00.002+02:00

Δεν το συνηθίζω αυτό που πάω να κάνω στις επόμενες γραμμές, αλλά εξαιτίας της Έφης και το σχόλιο για το γούρι, αποφάσισα να κάνω copy - paste από το site του stardome και σας παρουσιάζω τι λέει για τους Τοξότες με ωροσκόπο Καρκίνο...

Ετήσια Πρόβλεψη Για Τοξότες:

ΤΟΞΟΤΗΣ

(22/11 - 21/12)

Το ανθρώπινο μυαλό είναι ικανό για τα πάντα επειδή περιέχει τα πάντα- δηλαδή περιέχει όλο το παρελθόν όπως και όλο το μέλλον (Joseph Conrand, συγγραφέας, Τοξότης)

Α΄ Προβολή- Η υπόθεση του έργου

Η έξοδος του Πλούτωνα- γέννηση/ θάνατος/ αναγέννηση- από το ζώδιό σου είναι το μεγάλο νέο αυτής της χρονιάς. Μετά από 12 χρόνια ( το 1995 ξεκίνησε τη διέλευσή του στο ζώδιό σου) που δάγκωσες τα χείλη σου μέχρι να ματώσουν, που περπάτησες στο βασίλειο των Σκιών απελπισμένος/η ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ στον κόσμο των ζωντανών, που αναγκάστηκες να υπομείνεις αλλαγές που δεν ήθελες και προκλήσεις που δεν επέλεξες, που αντιμετώπισες ανήθικα παιχνίδια εξουσίας, που έζησες την ερωτική κόλαση ή το επαγγελματικό ολοκαύτωμα που είπες Παραδίνομαι και Δεν αντέχω δεκάδες φορές και αισθάνθηκες θύμα των περιστάσεων αυτή τη χρονιά μπαίνει τέλος σε ένα ολόκληρο κύκλο ζωής. Ναι ποτέ η ζωή σου δεν θα είναι ίδια μετά από αυτή τη δωδεκαετία- μπορείς πια να διηγηθείς το μύθο του Φοίνικα που ξαναγεννιέται από τη στάχτη του από πρώτο χέρι. Μπαίνοντας στον Αιγόκερω στις 25 Ιανουαρίου θα γυρίσει ανάδρομος στον Τοξότη (από 2/4/08-9/9/ 08) για να εγκατασταθεί οριστικά στον Αιγόκερω στις 24 Νοεμβρίου- οι γεννημένοι των τελευταίων ημερών του Τοξότη θα αισθανθούν την ένταση αλλά να θυμούνται ότι πρόκειται για το τελευταίο δυνατό κύμα. Ο Πλούτωνας από τη καινούργια του θέση θα σε μεταμορφώσει σε άλλους τομείς- χρήμα/ οικονομική ασφάλεια/ προσωπικές αξίες- της ζωής και ειδικά αν έχεις πλανήτες στον Αιγόκερω ή αν βρίσκεσαι γεννημένος στα τέλη του ζωδίου σου. Η ένταση πάντως που θα δημιουργήσει η δύσκολη όψη Πλούτωνα-Άρη μέσα στον Ιανουάριο μπορεί να εκτονωθεί δραματικά στις διαπροσωπικές σου σχέσεις ή να σε πιέσει να αλλάξεις δραστικά κάποιο κομμάτι της ζωής σου που δεν είναι λειτουργικό πλέον. Στη δεύτερη δύσκολη όψη που δημιουργείται μέσα στον Μάρτιο προκαλεί οικονομικούς τριγμούς- που σημαίνει ότι αν υπάρχουν οικονομικές συνεργασίες, ή συνεταίροι με τους οποίους έχεις κοινές επιχειρήσεις θα πρέπει να ξαναορίσετε το είδος της συνεργασίας σας ή υπάρχει πιθανότητα να συγκρουστείς με τον/την σύντροφό σου για οικονομικά ζητήματα.

Ο Ποσειδώνας ο πλανήτης του θαύματος και της απογοήτευσης, της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης συνεχίζει την πορεία του στον Υδροχόο δίνοντάς σου έμπνευση κυρίως αν είσαι γεννημένος στο τρίτο δεκαήμερο.

Με τον Ποσειδώνα στον ηλιακό 3^ο σου οίκο αν θέλεις να γίνεις διάσημος και επιτυχημένος θα πρέπει να αποδείξεις ότι έχεις Ταλέντο και ότι επί πλέον μπορείς και να το αξιοποιήσεις. Κάνε τα «προϊόντα» σου χρήσιμα, οικονομικά δελεαστικά και προσιτά στο πολύ κόσμο. Αν και η επικοινωνία δεν είναι το φόρτε σου ο Ποσειδώνας σε βοηθάει να χρησιμοποιήσεις οποιοδήποτε επικοινωνιακό μέσο για να προωθήσεις τη δουλειά σου. Είτε αυτό λέγεται πόρτα πόρτα διαφήμιση είτε στόμα με στόμα ή τηλεόραση και μίντια η δουλειά σου έχει ανάγκη την Επικοινωνία. Και μην ξεχνάς ότι όσο μεγαλεπήβολα κι αν είναι τα σχέδιά σου χρειάζεται να δείξεις ταπεινότητα. Τουλάχιστον υποδύσου τον ταπεινό.

Κι ένας Ουρανός στη βάση του ωροσκοπίου σου δημιουργεί αναστάτωση στην οικογένεια- επειδή φεύγεις απροειδοποίητα και ξαφνικά στο δικό σου σπίτι, ή επειδή ανακοινώνεις ότι θα σπουδάσεις στο εξωτερικό; Ίσως γιατί ο ιδιοκτήτης θέλει το σπίτι για ιδιοκατοίκηση; Μήπως αλλάζει έδρα η δουλειά σου και εσύ αναγκάζεσαι να αλλάξεις σπίτι για να είσαι πιο κοντά; Μια ήρεμη οικογενειακή ζωή μπορεί να απειληθεί από ένα ξαφνικό διαζύγιο, ή από ένα ξαφνικό ατύχημα (όχι κάτι σοβαρό). Ίσως είναι η ανάγκη σου για καινούργια πράγματα που ενεργοποιείται και θεωρείς ότι θα πρέπει να απελευθερωθείς από παλιές δεσμεύσεις, κανόνες και υποχρεώσεις. Αν οι σχέσεις με τους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους δεν είναι ικανοποιητικές έχεις την διάθεση ή μάλλον παίρνεις την απόφαση να τις αλλάξεις ριζικά είτε κόβοντας τις είτε αλλάζοντας τις παντελώς. Να θυμάσαι ότι κάθε επανάστασή σου κατά τη διάρκεια του Ουρανού δεν είναι προσχεδιασμένη. Η έκρηξη έρχεται όταν τα πράγματα κυλάνε πολύ ήρεμα- ίσως αυτή η θανάσιμη ηρεμία είναι που κινητοποιεί την ανάγκη σου για αλλαγές.

Όλοι οι ισορροπημένοι ενήλικες που ζουν στο Δυτικό κόσμο αναγκάζονται να κάνουν ταχυδακτυλουργίες για να τα καταφέρουν στην προσωπική και στην επαγγελματική ζωή τους και αυτό αφορά και εσάς τους Τοξότες. Να είσαι ευχαριστημένος που έχεις αρκετή ενέργεια για να σηκώσεις το επαγγελματικό φορτίο και τόσο υγιής που να εργάζεσαι υπερωρίες χωρίς πρόβλημα. Ειδικότερα με την άφιξη του Κρόνου από τον περασμένο Σεπτέμβριο στην Παρθένο δηλαδή στο τομέα του ηλιακού σου ωροσκοπίου που συμβολίζει την καριέρα σου σε κάνει να αισθάνεσαι διχασμένος ανάμεσα στην προσωπική σου ζωή και στην εικόνα που θέλεις να περάσεις προς τα έξω μέσω της δουλειάς σου. Από τη μια έχεις ανάγκη τη θέση και την αναγνώριση που φέρνει μαζί του ο Κρόνος –δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ- αλλά από την άλλη σού αφήνει μια πικρή γεύση όταν πρέπει να πεις αντίο στον ήλιο, στη θάλασσα, στις διακοπές, στους φίλους για να περνάς ατέλειωτες ώρες σε ένα γραφείο με ανθρώπους που δεν συμπαθείς και αφεντικά που επειδή είσαι έξυπνος δεν ζηλεύεις αλλά μισείς.

Ηλιακή έκλειψη (6 Φεβρουαρίου-στις 17^ο του Υδροχόου)

Αυτή η ηλιακή έκλειψη ως Ήλιο μόνο χωρίς να υπολογίσουμε πιθανούς πλανήτες στα σταθερά ζώδια σε αφορά εμμέσως. Μπορεί να είναι μια περίοδος που θα σε οδηγήσει σε καινούργιους τρόπους επικοινωνίας ή που θα επιταχύνει οτιδήποτε σχετίζεται με επικοινωνία, σπουδές, μετακινήσεις, πωλήσεις, διαφήμιση, μίντια, συμφωνίες. Ταυτόχρονα έχεις την ανάγκη να μιλήσεις στους άλλους καθαρά, από καρδιάς και αληθινά. Αυτό είναι ok αν έχεις κατά νου ότι ο ανάδρομος Ερμής και ο Ποσειδώνας δίπλα στην Σελήνη μπορούν να λειτουργήσουν παραπλανητικά καλύπτοντας πράγματα, δημιουργώντας διπλές αναγνώσεις στις συζητήσεις και πολλές παρανοήσεις που δεν είναι φταίξιμο κανενός. Άρα συμφωνίες, χαρτιά και αποφάσεις διπλοτσεκάρονται πριν καταλήξουν σε πράξη. Και δεν είναι κακό όταν κάτι δεν είναι ευκρινές να ξαναρωτάς. Α και μην μαλώνεις με τον αδελφό σου ή την αδελφή σου επειδή η συνεννόηση σας μοιάζει με κουφό τηλέφωνο.

Ηλιακή έκλειψη (1 Αυγούστου- στις 9^ο Λέοντα)

Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν σε ευχαριστεί καθόλου να συμπεριλαμβάνεις τον εαυτό σου μεταξύ των χαριτωμένων, μονίμως αισιόδοξων και ζαχαρένιων Τοξοτών που υποκρίνονται ότι όλα είναι υπέροχα και μετά την πέφτουν σε ανύποπτους αθώους ή ξεσπάνε στην ταμία του σουπερμάρκετ πρέπει να ξέρεις τα εξής: 1) Ότι γίνεται έκλειψη Ηλίου στον Λέοντα δηλαδή στον τομέα του ηλιακού σου ωροσκοπίου που περικλείει σπουδές, αντιλήψεις, πιστεύω, νόημα, ταξίδια, προώθηση του εαυτού σου ή των ταλέντων σου, εκπαίδευση, δικαστήρια, διαφήμιση και 2) ότι είναι η εποχή να συγκεντρώσεις όλη την διανοητική δύναμη που διαθέτεις για να καταλάβεις ότι είναι άσκοπο να αρνιέσαι ότι όπως όλα τα παιδιά μεγάλωσες κι εσύ με τραύματα και ότι είναι χάσιμο χρόνου να επιμένεις σε αυτά. Πάρε το απόφαση ότι όλοι κάπου πονάμε και συνέχισε.

Ανάδρομος Ερμής

Κάθε χρόνο υπάρχουν τρεις περίοδοι στις οποίες γυρίζει ανάδρομος ο Ερμής, ο πλανήτης που συμβολίζει την επικοινωνία και τα ταξίδια. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων καλόν είναι να μην υπογράφεις συμβόλαια, να μην ταξιδεύεις, να μην αγοράζεις κάτι σημαντικό, να αποφεύγεις τη γραφειοκρατία, να μην μετακομίζεις, να μην ξεκινάς κάτι, να μη κλείνεις σοβαρά ραντεβού, να μην εγκαινιάζεις ο,τιδήποτε και να μην παίρνεις σοβαρές αποφάσεις που θα επηρεάσουν για μεγάλο διάστημα την ζωή σου. Ο ανάδρομος Ερμής είναι απολύτως χρήσιμος για να ανα-θεωρήσουμε, για να επι-διορθώσουμε, για να επα-τοποθετηθούμε, για να ανα-σκευάσουμε, για να ξανα-κοιτάξουμε, για να επι-βεβαιωθούμε. Θα έχεις παρατηρήσει ότι όταν περπατάς γρήγορα δεν σκέπτεσαι σε διάρκεια, ότι απλά οι σκέψεις σου είναι εντυπώσεις και δεν έχουν ειρμό. Κάθε φορά όμως που περπατώντας γρήγορα σκέπτεσαι κάτι σοβαρό ασυνείδητα αρχίζεις να μειώνεις ταχύτητα, αρχίζεις να περπατάς πιο αργά. Η σοβαρή σκέψη επιβάλλει τη βραδύτητα. Στη διάρκεια του ανάδρομου επαν-εξετάζεις τη πορεία σου και παίρνεις απόσταση από τη ζωή σου ώστε με καθαρότερο μάτι και μετά τις κατάλληλες διορθωτικές κινήσεις να επανακινηθείς.

Υ.Γ. Κάνε back-up στα αρχεία του κομπιούτερ σου πριν γυρίσει ο Ερμής ανάδρομος αφού είναι γνωστό ότι ο Ερμής βραχυκυκλώνει οποιαδήποτε επικοινωνία- από αυτοκίνητο μέχρι καφετιέρα.

Οι περίοδοι της ανάδρομης κίνησης του Ερμή το 2008 είναι:

-28 Ιανουαρίου (22:32) - 19 Φεβρουαρίου(04:58)

-26 Μαΐου (18:49) -19 Ιουνίου (17:32)

-24 Σεπτεμβρίου (10:18) -15 Οκτωβρίου (23:07).

Time for Love

Τι είναι η αγάπη; Μεγαλώνοντας μαθαίνεις τι δεν είναι: δεν είναι κάτι «μπαμ και κάτω», δεν είναι η ψυχαναγκαστική ανάγκη να σε θαυμάζουν και να λατρεύεσαι από όλους τους ανθρώπους. Τι μένει; Αυτό που πιστεύεις πραγματικά: ότι η αληθινή αγάπη διαθέτει εμπιστοσύνη και επιτρέπει στους δύο ανθρώπους να ζήσουν τη ζωή τους σαν φίλοι όπως και σαν εραστές δίνοντας ο ένας στον άλλο το χώρο και την ελευθερία που χρειάζονται για να είναι ο εαυτός τους, απελευθερωμένη από θέματα ελέγχου και κυριαρχίας του ισχυρότερου. Σε αυτή τη ζωή πρέπει να απαλλάξεις τον εαυτό σου από την ανασφάλεια που σχετίζεται με το κατά πόσο αξίζεις την αγάπη. Ίσως ένα ψυχαναλυτής ή εσύ ο ίδιος μπροστά στο καθρέφτη και αποφασισμένος να κατέβεις πολλά σκαλοπάτια προς την ψυχή σου να μπορέσεις να καταλάβεις από πού προέρχεται αυτή η αίσθηση ότι είσαι ανεπιθύμητος, γιατί είναι τόσο σημαντικό για σένα να είσαι επιθυμητός και γιατί τελικά είσαι τόσο επιθετικός τζογαδόρος.

Go for it:

Αφροδίτη στον Τοξότη(1/1-24/1), στον Κριό(6/4-30/4), στους Διδύμους(25/5-18/6), στο Λέοντα(12/7-6/8), στον Τοξότη(18/1012/11)

Άρης στους Διδύμους(31/1-4/3), στο Λέοντα(9/5-1/7), στον Τοξότη( 16/11-27/12)

Και Ετήσια Πρόβλεψη για τους Καρκίνους: (Ο Πανόπουλος λέει πως πρέπει να διαβάζεις πάντα και τον ωροσκόπο σου, για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα...)

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

(22/6 - 22/7)

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα μέχρι να αντιληφθεί ότι δεν πρέπει να βασίζεται σε κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό του, ότι είναι μόνος του, εγκαταλελειμμένος στη γη στη μέση άπειρων ευθυνών, χωρίς βοήθεια, χωρίς κανένα άλλο σκοπό παρά μόνο αυτόν που βάζει ο ίδιος στον εαυτό του, χωρίς άλλη μοίρα παρά μόνο αυτή που διαμορφώνει ο ίδιος (Jean Paul Sartre, φιλόσοφος, Καρκίνος)

Α΄ Προβολή- Η υπόθεση του έργου

Ένας ενδιαφέρον χρόνος αρχίζει. Δηλαδή; Ο Κρόνος φεύγοντας από τον Λέοντα διελαύνει στο 3^ο σου οίκο στην Παρθένο. Μετά τα υπερεντατικά και εξουθενωτικά οικονομικά μαθήματα που σού έδωσε ο Κρόνος στον 2^ο οίκο σου σειρά έχει η αναδιάταξη της σκέψης σου, της επικοινωνίας σου, των αντιλήψεών σου. Αυτό σημαίνει ότι θα σκέπτεσαι πολύ πριν απαντήσεις, θα προσέχεις τι λες, θα αντιληφθείς ότι οι λέξεις δεν είναι ένας τρόπος για να κρύβουμε τα συναισθήματά μας και τον αληθινό εαυτό μας αλλά γέφυρες που προσεγγίζουμε τους άλλους. Σοβαρότητα στην επικοινωνία, λιγότερες ανοησίες, βάθος στη σκέψη και πολλές στιγμές σιωπής. Εάν έχεις αδέλφια είναι πολύ πιθανό να σε φορτώσουν με προβλήματα. Ο αδελφός ή η αδελφή σου μπορεί να χρειαστούν την υποστήριξή σου, ή να πρέπει να τους συμπαρασταθείς συναισθηματικά ή και υλικά. Η πρακτική πλευρά αυτής της διέλευσης τονίζει ότι ευνοούνται η γνώση, η μόρφωση και τα πνευματικά εφόδια.

Αν σπουδάζεις είναι παραγωγικά χρόνια και αν δεν σπουδάζεις μήπως θάπρεπε να ξανακαθίσεις στα θρανία αφού σε ένα κόσμο πληροφορίας η εξειδίκευση είναι απαραίτητη; Α επειδή ο Κρόνος βαραίνει ότι αγγίζει έχε υπόψη σου ότι ο πεσιμισμός στη σκέψη σου είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό υπερβολικός. Δεν είναι μαύρος ο κόσμος. Στο μυαλό σου υπάρχει συννεφιά.

Ο Δίας ο πλανήτης της τύχης μπαίνοντας στον 7^ο οίκο σου- από τα τέλη σχεδόν του Δεκεμβρίου μέχρι τις αρχές του 2009- αναζωογονεί τις επαγγελματικές και τις αισθηματικές σχέσεις. Αν υπάρχει δέσμευση ήδη τη βαθαίνει. Αν δεν υπάρχει έρχεται. Ταυτόχρονα στις 25 Ιανουαρίου ο Πλούτωνας μπαίνει επίσης στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων και μετά από την ανάδρομη κίνησή που ξεκινάει τον Απρίλιο μπαίνει οριστικά στον Αιγόκερω στα τέλη Νοεμβρίου. Ο δυναμικός συνδυασμός των δύο αυτών πλανητών δηλώνει ότι μια ερωτική ή επαγγελματική σχέση θα αλλάξει/ θα μεταμορφώσει/ θα αναγεννήσει τη ζωή σου για πάντα σε σημείο να μιλάς για Πριν και Μετά (αφορά αρχικά κυρίως τους γεννημένους στις δύο πρώτες μέρες του ζωδίου σου). Αν δεν λύσεις το γόρδιο δεσμό με τις συντροφικές σου σχέσεις, ή εάν δεν αισθανθείς ασφάλεια με καινούργιες γνωριμίες που πιθανόν να κάνεις αυτή την περίοδο τότε είναι σίγουρο ότι η καριέρα και οι τυχόν επιτυχίες σε αυτήν θα λειτουργούν απλά ως υποκατάστατο- όπως τα πορνό στο σεξ. Υ.Γ. Σε αυτή τη σχέση ο Άλλος ή η Άλλη μπορεί να είναι γεννημένοι στο εξωτερικό ή να έχουν κάποιους είδους επαφές με το εξωτερικό, ή να ασχολούνται με το νόμο, την εκπαίδευση, ή τις εκδόσεις.

Ο Ουρανός ο πλανήτης του αναπάντεχου συνεχίζοντας τη πορεία του στους φιλικούς σου Ιχθύς βρίσκεται σε ευνοϊκή όψη με τον Ήλιο σου. Έφυγες ή θα φύγεις για σπουδές στο εξωτερικό; Συνεργάζεσαι με ανθρώπους στο εξωτερικό; Ταξιδεύεις σε ένα ταξίδι που θα σου αλλάξει πολλές απόψεις για τη ζωή και θα σε κάνει να σκεφθείς πράγματα που αλλάζουν την οπτική σου γωνία στα πράγματα; Ξεκινάς να μάθεις κάτι που ανέκαθεν ήθελες; Συναντάς ξεχωριστούς, μοναδικούς, ασυνήθιστους ανθρώπους που επηρεάζουν τη ζωή σου, ή σχετίζεσαι με κάποιον στο εξωτερικό ζώντας μαζί του ένα πυροτέχνημα και μετά τίποτα; Οι Καρκίνοι συνεχίζουν να βιώνουν μια τεράστια αλλαγή πλεύσης της συνείδησή τους και των πιστεύω τους. Για παράδειγμα ένας άπληστος χρηματιστής που γεννήθηκε στο ζώδιό σου και δήλωνε ότι το χρήμα είναι το παν στη ζωή ανακάλυψε ξαφνικά ότι έχει αισθήματα όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Ένας άλλος Καρκίνος αποφάσισε ξαφνικά ότι ποτέ δεν είναι αργά για να σπουδάσει αρχαιολογία και ξαναγύρισε στα θρανία! Κάποιος άλλος έφυγε για τρεις μήνες στην Ινδία για να ακούσει το Σάι Μπαμπα και γύρισε «πεφωτισμένος». Τέτοιες ξαφνικές εκλάμψεις είναι εντυπωσιακές με το πέρασμα του Ουρανού στον 9^ο οίκο. Οι φίλοι σου είναι αληθινά εντυπωσιασμένοι από τη μεταστροφή σου. Οι γονείς σου από την άλλη, αν υπάρχουν τι πήγε στραβά με την ανατροφή σου.

Ο Ποσειδώνας επίσης στον Υδροχόο σου δημιουργεί μυστικιστικές ανησυχίες αλλά το πρόβλημα είναι ότι σου δημιουργεί ασαφή εικόνα στα χρήματα που περιμένεις, που έχεις συμφωνήσει να πάρεις και γενικότερα στις οικονομικές σου δοσοληψίες. Προβλήματα με την εφορία; Δάνεια που επανέρχονται ενώ θεωρούσες ότι είχες ξοφλήσει; Ξαφνικά προβλήματα που δημιουργούν οικονομικές μαύρες τρύπες; Σαν να εξαφανίζονται χρήματα που ήσουν σίγουρος ότι είχες στη τσέπη σου, ή που είχες συμφωνήσει να παίρνεις, ή η συνεργασία σου δεν αποδίδει αυτά που φανταζόσουνα ότι υποσχόταν. Για πρόσεχε. Α ναι στις μεταφυσικές ανησυχίες αλλά αν ακούσεις να σου μιλάει η τηλεόραση όταν είναι κλειστή βάλε φρένο.

Hλιακή έκλειψη (6 Φεβρουαρίου-στις 17^ο του Υδροχόου)

Αυτή η έκλειψη περιστρέφεται γύρω από οικονομικά θέματα και πιο συγκεκριμένα γύρω από χρήματα που είτε χρωστάς είτε συν-διαχειρίζεσαι είτε μοιράζεσαι με άλλους. Αν έχεις δοσοληψίες με τράπεζες ίσως ανακύψει κάποιο θέμα, αν βρίσκεσαι σε διαζύγιο υποθέσεις διατροφής έρχονται στο προσκήνιο με όχι ιδιαίτερα συμπαθητικό τρόπο. Μη ξεχνάς ότι ο Ερμής βρίσκεται ανάδρομος κοντά στην έκλειψη οπότε κάθε χρηματικό θέμα που έχει κι άλλους στην εικόνα εκτός από σένα εμφανίζεται μπερδεμένο, χρονοτριβεί ή γίνεται αντικείμενο συγκρούσεων και παρεξηγήσεων. Οι οικονομικές συνεργασίες επανατοποθετούνται και οι συνεταιρισμοί χρειάζονται ειλικρίνεια, συνεργασία και καθόλου κλίμα, ή υπόνοια αρπαχτής. Θα μπεις στον πειρασμό να μπερδέψεις φιλία και σεξ, αν και όλοι ξέρουν ότι ποτέ δεν πρέπει να μπερδεύεσαι με τους φίλους σου. Ή μπορεί να βρεθείς σε μια ασαφή κατάσταση που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν πρόκειται για δουλειά ή διασκέδαση και στο τέλος να φανεί ξεκάθαρα ότι πρόκειται για δουλειά.

Ηλιακή έκλειψη (1 Αυγούστου- στις 9^ο Λέοντα)

Αν ο Κρόνος τα προηγούμενα δύο χρόνια δεν σου έμαθε τίποτα για την διαχείριση των οικονομικών, την ισορροπία εσόδων-εξόδων, την ανάγκη να αξιοποιείς καλύτερα τα έσοδά σου, την αξία που έχουν τα χρήματα και την αξία που έχεις εσύ χωρίς χρήματα τότε οι απανωτές εκλείψεις στον οικονομικό άξονα θα επαναλάβουν το μάθημα με μεγαλύτερη πειθώ και ένταση (κάνοντας δηλαδή τα μαθήματα απίστευτα σκληρά). Αν πάντως ισχύει η φήμη που σε θέλει εγκρατή ( οι άσπονδοι φίλοι σου σε ονομάζουν «σπάγκο») τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Πάντως ακόμα και αν το πιο τρελό σου όνειρο να γίνεις πολύ πλούσιος πραγματοποιηθεί- αυτή η πιθανότητα είναι ανοιχτή- να θυμάσαι ότι είσαι κάτι παρά πάνω από ένας πεινασμένος που είναι έτοιμος να τραφεί με ψίχουλα. Και κάτι τελευταίο. Όταν είσαι τσιγκούνης με τα λεφτά το ίδιο συμβαίνει και με τα αισθήματα. Είναι αδύνατον να αγαπάς σαν Σκρουτζ και να ξοδεύεις σαν Ρόμπαξ.

Ανάδρομος Ερμής

Οι περίοδοι της ανάδρομης κίνησης του Ερμή το 2008 είναι:

-28 Ιανουαρίου (22:32) - 19 Φεβρουαρίου(04:58)

-26 Μαΐου (18:49) -19 Ιουνίου (17:32)

-24 Σεπτεμβρίου (10:18) -15 Οκτωβρίου (23:07).

Time for Love

Δεν αγαπάς ελαφρά κι αυτό ίσως είναι το μεγάλο θέμα της ζωής σου. Ίσως οι ανάγκες σου να είναι τόσο σύνθετες, τόσο έντονες, τόσο γεμάτες με μελοδραματικές φαντασιώσεις που αγγίζουν τις ελληνικές τραγωδίες που ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσεις αυτή τη δαιμονική δύναμη που σε κατακλύζει κάθε φορά που αγαπάς είναι να μην αγαπάς καθόλου, ή να παγώνεις. Εντάξει οι εναλλακτικές είναι λόγια που παίρνει ο αέρας. Η ουσία είναι ότι η συναισθηματικές σου ανάγκες είναι ένα πηγάδι που δεν μπορεί να γεμίσει ποτέ. Αυτό το ανικανοποίητο είναι που γεμίζει το ρεζερβουάρ των δημιουργικών ανθρώπων. Ίσως μεγαλώνοντας καταλάβεις ότι δεν έχει σημασία η ένταση μιας σχέσης αλλά η υποστήριξη που σου δίνει ο Άλλος και η μεγάλη διάρκειά της.

Go for it:

Αφροδίτη στον Αιγόκερω (24/1-17/2), στους Ιχθύς (12/3-6/4), στον Καρκίνο (18/6-12/7), στο Σκορπιό (24/9-18/10), στον Αιγόκερω (12/11-8/12)

Άρης στον Καρκίνο (4/3-9/5), στο Σκορπιό (4/10-16/11)

Λοιπόν με λίγα λόγια, αν έχω αντιληφθεί σωστά (άλλη έχει το χρώμα στο μαλλί και άλλη τη χάρη...), πρέπει μετά από 12 χρόνια να βγω στους δρόμους και να φωνάζω "γιορτάζω, γιορτάζω τις έγνοιες στην άκρη βάζω, και διασκεδάζω ως το πρωί..."

Σας το είπα, έχω πάθει κρίση. Είμαι ικανή να γράφω μέχρι το πρωί!

Το 2007 Ήταν...

2008-01-07T20:40:00.000+02:00

Η δημοσκόπηση η οποία υπήρχε αναρτημένη στο blog έλαβε τέλος.
Δεν έγινε και καμία σφαγή ψήφων, αλλά δε με χάλασε καθόλου...
Το ερώτημα ήταν πως σας φάνηκε ο χρόνος που πέρασε...

Και τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

2 άτομα θεωρούν πως το 2007 ήταν αρκετά ικανοποιητικό.
1 άτομο θεωρεί πως το 2007 ήταν βαρετό και ανούσιο.
1 άτομο έχει την άποψη πως ήταν η αρχή του τέλους (εγώ το ψήφισα αυτό...).
1 άτομο λέει πως ήταν άνευρος και ηλίθιος.
1 άτομο πιστεύει πως ήταν καταπληκτικός (πολύ χαρούμενος άνθρωπος είναι αυτός και αισιόδοξος! Πάλι καλά που υπάρχουν και τέτοια άτομα.. Γιατί άμα περιμέναμε από ανθρώπους σαν και μένα, καλύτερα να πηδούσαμε από κανένα γκρεμό...).
2 άτομα δηλώνουν πως ήταν τα ίδια παντελάκη μου, τα ίδια παντελή μου (τονίζω εδώ, πως η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης...)

Άρα με μια απλή σκέψη, βλέποντας την ισοψηφία, μπορούμε να προβούμε -εντελώς αυθαίρετα- στο συμπέρασμα πως το 2007 ήταν αρκετά ικανοποιητικό και ακριβώς το ίδιο με το 2006...

Άντε και Καλή Χρονιά.

Υ.Σ.: Εγώ επιμένω πως ήταν η Αρχή Του Τέλους... Είμαι φαν του πατέρα Μάξιμου και υποστηρίζω πως το τέλος του κόσμου θα γίνει το 2018...
Επίσης να ενημερώσω πως ξεκινώ -ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ- εξεταστική και ως αποτέλεσμα, έχω λαλήσει. Οπότε θα διαβάσετε πολλά χαριτωμένα μέσα στις επόμενες μέρες...
Κάπου πρέπει να ξεσπάσω και εγώ το καημένο.. 22 χρωστούμενα μαθήματα είναι αυτά. Αμ πως;

I'm with the fucking band...

2008-01-03T20:22:00.000+02:00

"I'm with the fucking band... Got it?"

Ακολουθεί μια ιστορία με πολύ πάθος, εμμονή, στόχους, φιλίες και όνειρα.
Πρωταγωνιστές: φυσικά Εγώ, ο κολλητός μου Piter Pan (άντε και γαμήσου, όπως θέλω θα σε φωνάζω!), οι φίλοι του -με τους οποίους κάνουν μια φιλότιμη προσπάθεια ως μπάντα- (αξιολάτρευτα παιδιά...!), η κολλητή μου Biggles (γνωστή και ως "Η Τράπεζα") και τέλος πάντων διάφοροι άλλοι που θα φανούν στην πορεία...

Προχωράμε τον χρόνο γύρω στα 9 με 10 χρόνια. Είμαστε όλοι γύρω στα 30. Δεν έχουμε χαθεί. Ζούμε σε διαφορετικές χώρες αλλά έχουμε καταφέρει να κρατήσουμε επαφή αντάξια της φιλίας μας. Κανείς δεν έχει κάνει ακόμη παιδιά. Η Biggles το έχει στο μυαλό της και προγραμματίζει την δημιουργία οικογένειας άμεσα. Οι υπόλοιποι είμαστε αφοσιωμένοι στις δουλειές μας και ποσώς μας ενδιαφέρει πότε και αν θα κάνουμε παιδιά. Τα προβλήματα στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους είναι δεδομένα. Αλλά έχουμε μάθει να τα αντιμετωπίζουμε. Ας είναι καλά τα τηλέφωνα και το διαδίκτυο χάρις στα οποία ερχόμαστε σε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους για να δίνει συμβουλές ο ένας στον άλλο.
Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στην πορεία των χρόνων, καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε με κάποιον, μαγικό θα έλεγε κανείς, τρόπο τα όνειρά μας.
Έτσι το 2018 μας βρίσκει ευχάριστα αγχωμένους και δημιουργικούς. Εγώ ζω μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας, δουλεύοντας σε μια εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών και ταυτόχρονα "μανατζάρω" ορισμένες πολύ υποσχόμενες μπάντες. Η Biggles, μετά από μια τριετή παραμονή στην Αγγλία και ένα εννεάμηνο στο Παρίσι -όπου ακολούθησε τον Γάλλο έρωτα της ζωής της- επέστρεψε στην Ελλάδα με σκοπό να καταφέρει να ανοίξει το μαγαζί των ονείρων της. -Με το Γάλλο χώρισε γιατί κατά την παραμονή της στη Γαλλία γνώρισε έναν Άγγλο (ανάποδο αυτό το κορίτσι, μην το ψάχνετε) και αποφάσισε να έρθει στα πάτρια εδάφη μαζί του.- Ο Piter Pan έχει διαπρέψει στο χώρο κατασκευής αυτοκινήτων και ζει μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Γερμανίας. Και εννοείται πως έχει βγάλει ένα σκασμό λεφτά Οι άλλοι δύο ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική. Μάλιστα ο Ian έχει ανοίξει δικό του ωδείο και είναι πολύ επιτυχημένος στο χώρο του. Όχι μόνο για το ταλέντο του, αλλά και για το γεγονός πως τα πάει πολύ καλά με τα παιδιά και αυτά τον λατρεύουν... Το γεγονός πως αυτοί οι τρεις ζουν σε διαφορετικές χώρες δεν τους έχει εμποδίσει να παραμείνουν μαζί ως μπάντα. Βλέπετε, ας είναι καλά η καλή οικονομική τους κατάσταση, ταξιδεύουν πολύ συχνά ούτως ώστε να συναντιούνται και να κάνουν πρόβες. Βέβαια έχει διευκολύνει την κατάσταση και το διαδίκτυο, όπου μέσω αυτού στέλνει κομμάτια ο ένας στον άλλο. Έχουν γίνει γνωστοί ως μπάντα στην Ελλάδα και χάρις στη βοήθειά μου έχουν κάνει και αρκετά live και στο εξωτερικό. Αλλά η μουσική για αυτούς είναι αγάπη, οπότε δεν έχουν φτάσει στο σημείο που να προσπαθούν να ζήσουν μέσω της μπάντας.
Εντάξει , όλοι αντιμετωπίζουμε τα θέματά μας (το είπαμε αυτό) και γκρινιάζουμε συνεχώς, αλλά δεν πτοούμαστε. Έχει ο ένας τη στήριξη και την αγάπη του άλλου. Και καταφέρνουμε να επιβιώσουμε... Το καλό είναι πως ο Piter Pan έχει αρκετά λεφτά και μου δανείζει όποτε ξεμένω (γιατί πάντα ξεμένω) και καταφέρνω να τη βγάζω πέρα (φυσικά και του τα επιστρέφω, τι απορία είναι αυτή;)...
Η Biggles, μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα έχει μείνει έγκυος (κοριτσάκι) από τον Άγγλο έρωτα, τον οποίο και χωρίζει λίγο καιρό μετά, επειδή έχει γνωρίσει τον Έλληνα έρωτα της... -Ασταθή άτομο, μην το ψάχνετε... Αλλά ένα από τα καλύτερα άτομα που θα μπορούσατε ποτέ να γνωρίσετε...-
Το όνειρο έχει αρχίσει και παίρνει μορφή... Εγώ είμαι μια ευτυχισμένη νονά.. Ενώ ταυτόχρονα, ενώ δεν συνηθίζω να τα πηγαίνω καλά με τα παιδιά, φιλοξενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα το δεκάχρονο πλέον γιο της φίλης μου της Ε. τον Π.. Ο μικρός έχει εξελιχθεί σε ένα πανέξυπνο αγόρι με φοβερή αίσθηση του στυλ και των χρωμάτων. Ας όψεται η μάνα του στην οποία και έμοιασε στο χαρακτήρα. -Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό, αλλά δε βαριέσαι...-. Εγώ και ο μικρός πάμε πακέτο στους δρόμους της Αγγλίας και κυρίως στις συναυλίες. Όλοι με πιέζουν να βρω ένα καλό παιδί να νοικοκυρευτώ, αλλά όσο και αν προσπαθώ να τους εξηγήσω πως εγώ θέλω, τα καλά παιδιά είναι που δε θέλουν, αυτοί δεν καταλαβαίνουν. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται τι εννοώ είναι ο Piter Pan, ο οποίος με βρίζει ως συνήθως, προσπαθώντας να με κάνει να αλλάξω μυαλά και να συμμαζευτώ.
Η φίλη μου η Ε. επιτέλους έχει καταλήξει με έναν σωστό άνθρωπο και ετοιμάζεται -προς μεγάλη έκπληξη όλων- να παντρευτεί. Το τελευταίο αστείο που της κάνουμε είναι για το πόσα παρανυφάκια θα έχει και πόσα μέτρα θα είναι η ουρά του νυφικού. Αυτή αντιδρά γαμωσταυρίζοντας μας...
Μέσα στην αναμπουμπούλα που έχει προκύψει από το επερχόμενο μωρό, γάμο και άνοιγμα μαγαζιού, εγώ βρίσκομαι σε ένα δίλημμα Να γυρίσω μόνιμα Ελλάδα και να συνεργαστώ με την Αγγελική ή να κάτσω στα αυγά μου στην Αγγλία;
Ο καθένας έχει και μια διαφορετική άποψη. Με πρώτους και καλύτερους τους γονείς μου... Οι οποίοι διαφωνούν μεταξύ τους ως προς το τι πρέπει να κάνω. Ο μπαμπάς θέλει Αγγλία, η μαμά Ελλάδα. Βλέπετε, εξαιτίας της Biggles, της άνοιξε η όρεξη για εγγονάκια... Τρομάρα της.
Με παίρνουν τηλέφωνο την ώρα της δουλειάς. Δεν ακούω και βγαίνω έξω από το χώρο που ετοιμάζονται να δώσουν μια συναυλία μια από τις μπάντες με τις οποίες δουλεύω... Πάω να μπω πάλι μέσα και ο πορτιέρης δε με αφήνει. Ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να φωνάζει: "I'm with the fucking band!!!"
Χάνω το Live το οποίο εγώ ετοίμασα και κινδυνεύω άμεσα να χάσω και τη δουλειά μου...
Αποφασίζω να πάρω μια άδεια άνευ αποδοχών για να έρθω και εγώ πίσω... Βλέπετε γίνομαι κουμπάρα σε δύο πολύ κοντινά μου άτομα και οφείλω να προετοιμαστώ κατάλληλα...
Αποχαιρετώ το ωραίο μου μικροσκοπικό σπιτάκι και με ένα εισιτήριο ανά χείρας επιστρέφω.
Η καλή μου Biggles, παρά την εγκυμοσύνη και τις ετοιμασίες -ανεκτικός ο Έλληνας και δε του φαινόταν-, τρέχει και για το άνοιγμα του μαγαζιού. Στιγμιαία αποφασίζω να κάτσω Ελλάδα. Όσο με παίρνει τουλάχιστον... Τα αγόρια αποφασίζουν να βγάλουν και άλλο δίσκο. Και η ιδέα του μαγαζιού μου φέρνει αναμνήσεις από όνειρα του παρελθόντος και αρχίζει και μου καλαρέσει...
Ακούω τα τραγούδια της μπάντας... Δέκα χρόνια από τη δημιουργία της και είναι το ίδιο δημιουργικοί... Οι μήνες προχωρούν και ο γάμος γίνεται. Η μικρή γεννιέται και η Biggles για μια ακόμη φορά χωρίζει. Ο Έλληνας τελικά δεν άντεξε να αλλάζει πάνες. Καλή Καρδιά. Η φίλη μας αφού έμεινε μόνη της για ένα τρίμηνο, τα έφτιαξε με τον παραγωγό του δίσκου των παιδιών...
Το μαγαζί άνοιξε και είχε τρομερή επιτυχία και φυσικά τα παιδιά έδιναν τις συναυλίες τους στο μαγαζί...
Εγώ κάθομαι πάνω στην μπάρα του μαγαζιού, καπνίζω και πίνω, κανονίζοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες του live και ο Piter Pan κουρδίζει τη drum του. Χτυπάει το ένα από τα δύο κινητά του. Του το δίνω. Είναι από την εταιρεία στην οποία εργάζεται. Το τελευταίο αυτοκίνητο, τη μηχανή του οποίου σχεδίασε, είναι έτοιμο από την παραγωγή... Ένας ακόμη λόγος να γιορτάζουμε.
Τα παιδιά αρχίζουν και παίζουν τις μουσικές τους. Μια πανέμορφη κοπέλα με πράσινα μάτια, κόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα, με ρωτάει τι σχέση έχω με το μαγαζί και κυρίως με τον drummer. Για μια ακόμη φορά αρχίζω και φωνάζω "I'm with the fucking band...", αλλά αυτή τη φορά από ενθουσιασμό και όχι από νεύρα. Αυτή τη δουλειά λέω να την κρατήσω...

Αφιερωμένο στα παιδιά... Μακάρι η νέα χρονιά να είναι αρχή μιας δεκαετίας που θα μας φέρει ακόμη πιο κοντά στην πραγματοποίηση των ονείρων μας...
Φιλιά.

Υ.Σ.: Η ιστορία είναι ελαφρώς ηλίθια γραμμένη, αλλά δε γαμιέται...

Συνήθειες...

2008-01-03T02:31:00.000+02:00

Αν το καλοσκεφτούμε η ζωή μας είναι γεμάτη από συνήθειες. Ή τουλάχιστον η δική μου. Συνήθειες που έχω από μικρό παιδί και δύσκολα τις αλλάζω. Για να είμαι ειλικρινής, το βρίσκω αρκετά δύσκολο να αλλάξω. Και από μια πλευρά δεν βρίσκω το λόγο να τις αλλάξω, όσο κακές και αν είναι...
Δεν είναι μόνο η πλευρά του κρεβατιού που κοιμάμαι και ο τρόπος με τον οποίο κοιμάμαι. Ούτε το πως πίνω τον καφέ ή θέλω να ξυπνώ το πρωί. Αλλά ο τρόπος που σκέφτομαι, που λειτουργώ, που αντιδρώ υπό ορισμένες συνθήκες...
Πάντα ακουμπώ τοίχο. Πάντα έχω δύο μαξιλάρια. Πάντα αφήνω ελάχιστο φως να μπει στο δωμάτιο. Πάντα έχω αγκαλιά τον κούνελο που μου έφερε η θεία μου το Πάσχα όταν ήμουν 6 χρονών (ασχολίαστο το γεγονός οτι είμαι πλέον 21). Πάντα θέλω τουλάχιστον δυο ώρες για να πω πως ξύπνησα και λειτουργεί ο εγκέφαλος. Πάντα πίνω γάλα με 1,5 κουταλιά καφέ και 3 ζάχαρη. Ποτέ νερό στον καφέ, εκτός και αν είναι γαλλικός.
Πάντα ρίχνω τα πάντα στο πάτωμα και ποτέ δε στρώνω το κρεβάτι μου. Μόνο τα Σαββατοκύριακα συμμαζεύω τον τόπο.
Όταν με πιάνει η αϋπνία μου (σχεδόν πάντα δηλαδή) βλέπω μέχρι και τσόντες στα ελαφρώς άσχετα κανάλια, πίνοντας κόκα κόλα και καπνίζοντας. Αν δεν έχω τσιγάρα ή κόκα κόλα προτιμώ να στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου για ώρες, παρά να κάθομαι στον καναπέ παρέα με το τελεμάρκετινγκ...
Πάντα φοράω τα καινούργια ρούχα με την πρώτη. Δεν μπορώ να περιμένω να πλυθούν πρώτα. Επίσης αν κάτι μου αρέσει συνηθίζω να το φοράω συνέχεια. Έτσι είναι πολύ πιθανό να με δουν όλοι με το ίδιο φόρεμα ή την ίδια μπλούζα πάνω από 10 φορές (ναι, τα πλένω στο ενδιάμεσο...).
Πάντα όταν έχω νεύρα γράφω. Πάντα όταν είμαι στεναχωρημένη γράφω. (επίσης πάντα τρώω σοκολάτα...) Πάντα όταν τσακώνομαι με δικούς μου ανθρώπους, βρίζω σαν νταλικέρης... Και μετά το μετανιώνω..
Όλα αυτά είναι μια συνήθεια... Όσο χαζά, παγιωμένα και ελαφρώς ηλίθια και αν ακούγονται, είναι μια συνήθεια. Ο τρόπος που λειτουργούμε και αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις είναι μια συνήθεια. Που δυστυχώς ή ευτυχώς δύσκολα αλλάζουμε.
Και ακόμη και αν στην πορεία των χρόνων αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας (ωριμότητα ίσως το αποκαλούν κάποιοι), η βάση παραμένει πάντα η ίδια... Γιατί η ψυχή μας δεν αλλάζει ποτέ. Ίσως για αυτό πολλοί να λένε πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Και έχω καταλήξει να το πιστεύω αυτό. Όπως πιστεύω οτι ο άνθρωπος μπορεί και βελτιώνεται, αν το θέλει φυσικά. Για αυτό και αξίζει η δεύτερη και η τρίτη και η τέταρτη ευκαιρία σε κάποιον. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου έχει και τι δεν σου έχει δώσει - δείξει ακόμη. Και ποτέ δεν ξέρεις αν βελτιώθηκε...
Και σκόπιμο είναι να δικαιολογούμε κάπου κάπου τους άλλους. Γιατί όλα είναι μια συνήθεια.
Η μόνη συνήθεια που κατάφερα να αλλάξω (και αυτή σποραδικά, μη γελιόμαστε...) είναι πως σταμάτησα να τρώω τα νύχια μου. Βέβαια αν η ταινία που βλέπω, ή η συναυλία στην οποία είμαι, είναι συναρπαστική για τα δικά μου δεδομένα, τη μαλακία θα την κάνω και θα ξωκείλω...
(επίσης το ίδιο συμβαίνει και όταν αισθάνομαι αμήχανα μέσα στο πλήθος, πράγμα που μου τυχαίνει αρκετά συχνά, οπότε αντιλαμβάνεστε πως για μεγάλο χρονικό διάστημα τα ακροδάχτυλα μου ήταν όμοια με αυτά ενός λιμενεργάτη -δεν έχω τίποτε με τους λιμενεργάτες-)
Ακόμη και ον τρόπος που θα συστηθείς σε έναν άνθρωπο, θα του μιλήσεις, θα τον κοιτάξεις, είναι μια συνήθεια...
Όλη μας η ζωή είναι μια συνήθεια...
Το ερώτημα είναι το εξής:
"Μπορούμε να αλλάξουμε αυτές τις συνήθειες; Ή ακόμη καλύτερα, ειλικρινά θέλουμε να τις αλλάξουμε;"
Εγώ μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση που δεν έχω...

Gary Oldman

2008-01-01T17:09:00.000+02:00

Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

Καλή Χρονιά Να Έχουμε...

2007-12-31T21:16:00.000+02:00

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ & ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
(ας το ευχηθούμε μπας και πιάσει...)

Καλά Να Περνάμε._

My bluebery nights.

2007-12-31T02:39:00.000+02:00

Φτάνεις σε ένα σημείο και αναρωτιέσαι, "μετά τι;". Φοβάσαι πως η ζωή σου όσο και αν προσπαθήσεις, όσο και αν το θες, δεν θα είναι ποτέ έτσι όπως ονειρεύσαι. Αμφιβάλλεις για τους πάντες και τα πάντα. Αλλά κυρίως για τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί ο χειρότερος εχθρός σου, δεν είναι παρά ο ίδιος σου ο εαυτός.
Όλοι σου λένε πως όλα θα πάνε καλά. Προσπαθούν να σε καθησυχάσουν. Να σε παρηγορήσουν. όμως βαθιά μέσα σου ξέρεις πως είναι ανώφελο. Γιατί μπορεί στιγμιαία να ξεχάσεις όλες τις μαύρες σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό σου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα χαθούν.
Φόβος και αμφιβολία είναι ο χειρότερος συνδυασμός Και θέλει μεγάλη δύναμη για να σταματήσεις να φοβάσαι. Διότι κακά τα ψέμματα, η αμφιβολία δεν φεύγει ποτέ.
Περιμένεις. Νύχτα, μέρα... Και δεν έρχεται. Θέλεις να το κυνηγήσεις, αλλά πολλές φορές δεν ξέρεις τον τρόπο. Και τότε αδρανοποιούνται όλα τα εσωτερικά σου συστήματα. Δεν ξέρεις τι να κάνεις. Οπότε καταλήγεις να μην κάνεις τίποτε. Και πέφτεις ακόμη περισσότερο λόγω αυτής σου της απραξίας.
Θέλεις να προχωρήσεις. Να περάσεις απέναντι. Να κάνεις πραγματικότητα τα όνειρά σου. Αλλά δεν ξέρεις πως. Και αυτό είναι το δύσκολο. Γιατί ξέρεις επίσης πως μονάχα με την εκπλήρωση των βαθύτερων επιθυμιών σου θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος.
Ίσως για αυτό ο κόσμος να μην βγάζει νόημα. Επειδή οι άνθρωποι δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Υπάρχει κάτι που τους λείπει...
Θα ήθελες να ήξερες τον τρόπο. Θα ήθελες να υπάρχει ένα μαγικό ραβδάκι να έλυνε όλα τα προβλήματα και να εξαφάνιζε όλα τα εμπόδια. Όμως αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια. Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή.
Είσαι μόνος. Και όσο και αν θες να πιστεύεις το αντίθετο, όσο και αν σε έχουν εκπλήξει ευχάριστα οι άλλοι μέσα στη μέρα, το βράδυ στο κρεβάτι σου είσαι μόνος. Και αυτό δεν αλλάζει. Οι χειρότερες στιγμές της μέρας για έναν άνθρωπο είναι εκείνες που μένει μόνος του με το μυαλό του να "οργιάζει". Οι στιγμές που έρχεσαι αντιμέτωπος με παρελθόν σου, το παρόν σου και τα όνειρα σου για το μέλλον. Γιατί ο καθένας ζει τη ζωή του. Και αντιμετωπίζει τα θέματα του. Και γιατί ο μόνος που μπορεί να σε σώσει είσαι εσύ ο ίδιος. Οι άλλοι μπορούν να σε βοηθήσουν να σηκωθείς αν πέσεις. Αλλά δεν μπορούν να σε αποτρέψουν από το να πέσεις ξανά. Και όσες πιο πολλές φορές πέφτεις τόσο πιο πολύ πονάς. Γιατί οι πληγές είναι ευαίσθητες. Και μπορούν να ανοίξουν με το παραμικρό. Όσοι λένε πως ο χρόνος τα γιατρεύει όλα, λένε ψέμματα. Ο χρόνος απλά ελαττώνει τον πόνο. Δεν τον εξαφανίζει. Και όσο περισσότερο χτυπάς, τόσο περισσότερο πονάς...
Θα ήταν πολύ όμορφο αν η ζωή ήταν ταινία με ευτυχισμένο τέλος. Αλλά δεν είναι. Και η ευτυχία είναι απλές στιγμές. Δεν κρατάει για πάντα. Έτσι τυγχάνει με μερικούς ανθρώπους αυτές οι στιγμές να είναι πολύ λίγες. Και μένουν μισοί. Βυθισμένοι στον πόνο τους και το μίσος τους. Δυστυχώς το μίσος είναι απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό. Και αυτό τους τρώει μέρα με τη μέρα...
Δε ζητούν πολλά. Μονάχα αγάπη. Να τους αγαπούν με τον ίδιο τρόπο που αγαπούν και αυτοί. Να τους σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο που σκέφτονται αυτοί. Να τους εκτιμούν. Να τους σέβονται. Να τους χαμογελούν. Να τους παίρνουν αγκαλιά σα να μην υπάρχει αύριο. Να πιστεύουν σε αυτούς. Να προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο για να ζήσουν μέσα σ' αυτόν.
Οι κακίες τους είναι παιδιά μιας καταναγκαστικής μοναξιάς. Μιας μοναξιάς που προέκυψε από την αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τον κόσμο, τα όνειρά τους, τις αμφιβολίες τους, τις εμμονές τους . . . τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ονειρεύομαι. Αμφιβάλλω. Φοβάμαι.

Εμμονές & Όνειρα...

2007-12-30T00:15:00.000+02:00

Εμμονές και όνειρα.
Μας χαρακτηρίζουν περισσότερο από όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Και από όσο αφήνουμε στον υπόλοιπο κόσμο να δει. Καταπιέζουμε τους εαυτούς μας, προσπαθώντας να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί. Μαθαίνουμε από μικροί να μπαίνουμε σε κοινωνικά καλούπια και βάζουμε στην άκρη τις πραγματικές επιθυμίες μας και τον αληθινό εαυτό μας. Και κάπου στην πορεία καταλήγουμε να χάνουμε ένα κομμάτι μας. όμως οι εμμονές και τα όνειρα, όσο και αν τα κάνεις πέρα, πάντα επιστρέφουν. Και συνήθως έρχονται την πλέον "ακατάλληλη" στιγμή και ιδιαίτερα δυνατά... Σε τέτοιο βαθμό που αδυνατείς να τα αντιμετωπίσεις, οπότε απλά αφήνεσαι να σε παρασύρουν. Οι καλύτερες ιδέες και τα χειρότερα λάθη τα κάνεις όταν είσαι υπό αυτή την επιρροή. Και σε τελική ανάλυση αυτό δεν είναι κακό. Για τον απλό λόγο, πως τότε ουσιαστικά ζεις. Πιο το νόημα να κλειδώνεις τον εαυτό σου σε ένα κουτί και να κρύβεις την προσωπική σου αλήθεια, φοβούμενος τις όποιες επιπτώσεις; Τι έχεις να κερδίσεις; Απολύτως τίποτε... Αυτή είναι η απάντηση. Οι παθιασμένοι άνθρωποι έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να γνωρίσουν στιγμές ευτυχίας... Και λέω παθιασμένοι, διότι κατά την προσωπική μου άποψη, αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι οι εμμονές τους και τα όνειρά τους.
Περπατάς στον δρόμο και βλέπεις ανθρώπους με κενό βλέμμα. Να μην έχουν συναίσθηση που πηγαίνουν, τι κάνουν και γιατί... Άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο που δεν τους εκφράζει. Δεν τους γεμίζει. Και δεν ξέρεις αν πρέπει να αισθανθείς λύπη ή φόβο. Λύπη για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται (διότι κατά πάσα πιθανότητα δεν διάλεξαν τη ζωή που ζουν και αν τη διάλεξαν φαίνεται να το έχουν μετανιώσει, αλλά δεν μπορούν να ξεφύγουν ή δεν έχουν τη δύναμη να ξεφύγουν) και φόβο γιατί μπορεί να έρθει μια μέρα που θα είσαι και εσύ σαν αυτούς.
Βλέπεις, πολλές φορές καταλήγεις να ζεις μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει. Απλά μια λάθος απόφαση, μια λάθος στιγμή μπορεί πολύ εύκολα να σου γαμήσει τη ζωή. Επίσης τα πράγματα μπορεί να είναι πιο απλά. Μπορεί απλά να μην μπορείς να έχεις τη ζωή που θέλεις λόγω συνθηκών ή περιβάλλοντος. Και ας είμαστε ρεαλιστές, όσο δύσκολο και αν είναι για μένα αυτό, όσο και αν προσπαθείς για κάτι και όσο και αν το θες, υπάρχει πάντα το σοβαρό ενδεχόμενο να αποτύχεις. Γιατί απλά έτσι είναι η ζωή... Shit Happens... Μας αρέσει, δεν μας αρέσει..
Έτσι όσο και αν έχεις την πίστη, την πεποίθηση ή εύχεσαι να είσαι ελεύθερος (Ελευθερία: Να κάνεις αυτό που θες, τη στιγμή που το θες, με τον τρόπο που θες), τα πράγματα πάντα μπορούν να σου πάνε στραβά και να μην γίνει τίποτε.
Όμως όποια και αν είναι η κατάληξή σου στον κόσμο, τα όνειρα και οι εμμονές -ακόμη και αν τα κρύψεις σε ένα κουτάκι κλειδωμένα στο πίσω μέρος του μυαλού- θα βρουν ένα τρόπο να επιστρέψουν δριμύτερα μέσα στη ζωή σου. Και δυστυχώς ή ευτυχώς θα κληθείς να τα αντιμετωπίσεις. Άλλοι τα πολεμούν και άλλοι αφήνονται..
Εγώ επιλέγω τον δεύτερο δρόμο. Είναι βαρετό και κουραστικό να αυτοπεριορίζεσαι, απλά και μόνο για να μην είσαι διαφορετικός. Και το λέω αυτό, έχοντας υπάρξει πολλές φορές στην θέση του πολέμιου, σε μια απέλπιδα προσπάθεια κοινωνικής καταξίωσης - αναγνώρισης - αποδοχής. Το έχω κάνει αυτό το λάθος. Αλλά έμαθα οτι δεν οδηγεί πουθενά. Το πολύ πολύ να φτάσεις στα όριά σου και να χάσεις στο τέλος κάθε έλεγχο...
Οπότε πλέον δε με νοιάζει. Μιλάω στον εαυτό μου όποτε θέλω, αναπτύσσω ολόκληρες συζητήσεις μάλιστα. Αφήνω τις ιδιοτροπίες ελεύθερες στο ευρύ κοινό και προσπαθώ με νύχια και με δόντια να μην αυτοκαταπιέζομαι. Ονειροπολώ κάθε ώρα και στιγμή και δεν το κρύβω μάλιστα... Δε με αποκαλούν άδικα daydreamer οι φίλοι μου και φαντασιόπληκτη (με την καλή έννοια, με αγαπούν αρκετά για να με πουν ψωνάρα)... Έχω εμμονές με ταινίες, με ανθρώπους, με μέρη, με βιβλία, με τραγούδια, με μπάντες, με φράσεις... Πρακτικά με τα πάντα. Αρκεί κάτι να μου τραβήξει το ενδιαφέρον και πέφτω με τα μούτρα.
Δε λέω πως αυτό είναι μια νορμάλ αντιμετώπιση του κόσμου και της πραγματικότητας, κάθε άλλο, αλλά τουλάχιστον εγώ το ευχαριστιέμαι. Υπάρχουν φορές που σίγουρα ντρέπομαι να εκφραστώ σε ορισμένα θέματα ελεύθερα ή μπροστά σε κάποιους ανθρώπους, αλλά με τον καιρό θα γίνει και αυτό.
Στο κάτω κάτω της γραφής, την πραγματικότητα εμείς την ορίζουμε. Και προτιμώ να ζω στη δικιά μου, παρά σε αυτή που άλλοι επέλεξαν για μένα.
Καταλαβαίνω πως δεν είναι εύκολο να αλλάξεις τη ζωή σου όταν αυτή έχει πάρει το δρόμο της. Πως θέλει δύναμη, υπομονή και επιμονή. Πως μπορεί με τις αποφάσεις να πληγώσεις ανθρώπους που αγαπάς και σ' αγαπάνε. Αλλά τι είναι καλύτερο;
Να ζεις έτσι όπως πρέπει ή να ζεις έτσι όπως θες;
Οι εμμονές και τα όνειρα είναι κομμάτι της φύσης μας. Αν τα χρησιμοποιήσεις, μπορεί και να καταφέρεις να κάνεις ότι θες... Και ακόμη και αν δεν τα καταφέρεις, τότε σίγουρα κάνεις τη ζωή σου λίγο πιο ενδιαφέρουσα...

Τα Καλύτερα...

2007-12-28T19:45:00.000+02:00

Ένα από τα πλέον αγαπημένα μου video clip και ίσως ένα από τα καλύτερα που έχω δει ποτέ...

Το τραγούδι που πάντα με κάνει να θέλω να χορέψω (και σπάνια χορεύω -είμαι ατσούμπαλη το έχουμε πει αυτό-)...

Και τέλος το κομμάτι το οποίο πάντα με συγκινεί λόγω των στίχων...

I'm not going down on my knees
Begging you to adore me
Can't you see it's misery
And torture for me
When I'm misunderstood
Try as hard as you can
I've tried as hard as I could
To make you see
How important it is for me

Here is a plea
From my heart to you
Nobody knows me
As well as you do
You know how hard it is for me
To shake the disease
That takes hold of my tongue
In situations like these

Understand me

Some people have to be
Permanently together
Lovers devoted to
Each other forever
Now I've got things to do
And I've said before that I know you have too
When I'm not there
In spirit I'll be there

Here is a plea
From my heart to you
Nobody knows me
As well as you do
You know how hard it is for me
To shake the disease
That takes hold of my tongue
In situations like these

Ναι, οι Depeche Mode είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες...

Τα κατορθώματα μου ως παιδί και τα σημάδια που έμειναν ως ενθύμιο!

2007-12-27T19:07:00.000+02:00

Εγώ για άλλα ετοιμαζόμουν να γράψω, αλλά ας όψεται η LoLi και η πρώτη πρόσκληση που μου έγινε σε μπλογκοπαιχνίδι! Το κείμενο ήταν έτοιμο εδώ και καιρό, αλλά χωρίς internet αδυνατούσα να το ανεβάσω... Οπότε αν και με μια μικρή καθυστέρηση, σας παραθέτω τα κατορθώματά μου. Για τη συνέχεια, οφείλω να τονίσω πως παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μητέρας μου να εντρυφήσω στο μπαλέτο και την ρυθμική γυμναστική ως καλό κοριτσάκι, εγώ έδειξα από νωρίς την κλίση μου σε πιο άγρια αθλήματα. Ατσούμπαλη και αγοροκόριτσο όσο δεν πάει, με αποτέλεσμα να έχω για ενθύμιο πολλά, πάρα πολλά σημάδια σε όλο μου το σώμα. Τα οποία δυστυχώς αυξάνω μέρα με τη μέρα. Είπαμε, είμαι ατσούμπαλη…

· Περιστατικό Νο1: Θα ήμουν γύρω στα 9 θαρρώ. Σαββατοκύριακο ήταν. Είχαμε γυρίσει εσπευσμένα από τις διακοπές με τη γιαγιά και τη μαμά, γιατί είχαμε το μνημόσυνο το θείου –και αδερφού της γιαγιάς- την Κυριακή. Το σχέδιο ήταν να γυρίσουμε Αθήνα Παρασκευή απόγευμα και να φύγουμε για Εύβοια Δευτέρα πρωί. Για μένα το μνημόσυνο ήταν ευκαιρία για χαβαλέ. Πολύ απλά θα έβλεπα όλα μου τα ξαδέλφια… Γυρνώντας με τα πόδια από το γλυκύτατο κατά τ' άλλα νεκροταφείο, αποφασίζουμε να παίξουμε κυνηγητό… Παραβλέποντας το γεγονός πως ο δρόμος ήταν κατηφορικός και γεμάτος πέτρες. Προσπαθώντας λοιπόν να ξεφύγω από τον ξάδερφό μου, ο οποίος ήταν και αθλητής του στίβου, έτρεχα σαν τρελή χωρίς να βλέπω που πάω. Ε. Έπεσα και σταματημό δεν είχα. Είπαμε ο δρόμος ήταν κατηφορικός και όχι δεν ήμουν από μικρή γιουβαρλάκι (ανάθεμα τη σχολή, τις σοκολάτες, το ποτό και το καθισιό)… Με αποτέλεσμα να σχίσω το αριστερό γόνατό μου και να μπει μέσα στην πληγή μια πέτρα. Η μαμά με μεγάλη ψυχραιμία, με πήρε από το χέρι, μπήκαμε στο σπίτι της θείας και πήγαμε στο μπάνιο. Εκεί ως άλλος Dr. House, μου έβγαλε με μια απαράμιλλη δεξιοτεχνία την πέτρα από το πόδι και στη συνέχεια (μετά από δική μου επίμονη άρνηση, για να μη χάσω τις διακοπές) μου έβαλε απλά λίγο ιώδιο και αρνήθηκε να πάμε στο νοσοκομείο για ράμματα, τα οποία χρειαζόμουν οπωσδήποτε. Αφού θα πήγαινα στη θάλασσα, θεώρησε πως το ιώδιο και το αλάτι θα κλείσουν γρήγορα την πληγή. Έκτοτε εγώ έχω ένα ωραιότατο σημάδι στο μέγεθος ενός 2ευρου στο αριστερό μου γόνατο και η μαμά μου έχει τύψεις που δεν με πήγε για ράμματα όπως όφειλε.

· Περιστατικό Νο2: Σχολείο. Πάλι εποχή δημοτικού. Προπόνηση βόλεϊ –αγόρια / κορίτσια-, απόγευμα Πέμπτης. Αντίπαλος, τα αγόρια τα οποία ήταν και πέντε χρόνια μεγαλύτερα… Προσπάθησα να αποκρούσω ένα καρφί.. Τι το ήθελα; Τον εγωισμό μου μέσα. Κατέληξα να σπάσω –από όσο φάνηκε στην πορεία- το μικρό δάχτυλο του δεξιού μου χεριού. Αλλά επειδή ο αγαπημένος μου προπονητής μου είχε πει πως οι αθλητές δεν κλαίνε και δεν παραπονιούνται με το παραμικρό, δεν είπα τίποτε εκείνη τη στιγμή… Αντίθετα ολοκλήρωσα την προπόνηση κανονικά και πήγα σπίτι μου. Την επόμενη μέρα, εμφανίστηκα στο σχολείο με δάχτυλο να είναι τόσο πρησμένο που ξεπερνούσε κατά πολύ το συνολικό μέγεθος των δυο αντιχείρων μου και με ένα καταπληκτικό σκούρο μοβ χρώμα. Όταν την Κυριακή με είδε στον αγώνα της εβδομάδας ο προπονητής με έβρισε και προσπάθησε να με πάει στο νοσοκομείο για να μου το φτιάξουν. Εγώ απάντησα με περίσσεια άνεση πως οι αθλητές δεν κλαίνε και δεν πάνε στα νοσοκομεία και μπήκα με το ζόρι να παίξω. Το κατέστρεψα χειρότερα με αποτέλεσμα να κολλήσει σε μια ελαφρώς λάθος θέση και πλέον αν παρατηρήσει κανείς τα χέρια μου και συγκρίνει τα δυο μικρά δάχτυλα μεταξύ τους, θα παρατηρήσει πως αυτό του δεξιού χεριού έχει ένα εξόγκωμα, απλά γιατί πετάει το κόκαλο. Ομορφιές…

· Περιστατικό Νο3: Χμ. Πάλι σε αγώνα βόλεϊ. (Πολλά ενθύμια μου έχουν μείνει από αυτό το σπορ…) Επιχειρώντας να το παίξω μάγκας και θέλοντας να νικήσω την αντίπαλη ομάδα, σύρθηκα στο γήπεδο γύρω στα τρία μέτρα… Μη φορώντας επιγονατίδες και προστατευτικά στους αγκώνες έκαψα από το σύρσιμο χέρια και πόδια. Και φυσικά έκανα τους πάντες γύρω μου να πεθάνουν από τα γέλια με τη θεαματικότατη βουτιά μου στο τερέν. Έκτοτε ο βραχίονας του δεξιού μου χεριού έχει μια μικρή χρωματική αλλοίωση, λόγω εγκαύματος.

· Περιστατικό Νο4: Επιχείρηση: Μαθαίνω πατινάζ στον πάγο. Την εκπαίδευσή μου έχει αναλάβει ο Η. ο οποίος τότε ήταν στην Εθνική Ομάδα χόκεϊ. Ξεκινήσαμε από τα πατίνια σε στέρεο έδαφος αρχικά και μετά προχωρήσαμε στον πάγο. Όλα καλά ως εδώ. Μέχρι που ο Η. προτείνει να τον πιάσω από τα χέρια και να τον αφήσω να με οδηγήσει. Δέχομαι. Ο Η. αρχίζει και αναπτύσσει ταχύτητα και εγώ ακολουθώ… Μέχρι την αποφράδα στιγμή που γλιστράνε τα χέρια μας και χωριζόμαστε. Εγώ στη μέση του παγοδρομίου και ο πάγος κάτω λείος όσο δεν παίρνει (είχε βγει το μηχάνημα στην πίστα πριν από λίγο). Και να μπορούσα να φρενάρω σωστά, δε γινότανε. Έτσι έσκασα σαν καρπούζι στα τοιχώματα του παγοδρομίου και κατέληξα να πηγαίνω τις επόμενες μέρες στο σχολείο μαζί με ένα μαξιλαράκι για να κάθομαι στη θέση μου…

· Περιστατικό Νο5: Μικρή. Πολύ μικρή. Έξω από το μαγαζί των γονιών μου. Περπατούσα χωρίς να δίνω σημασία στο τι συμβαίνει γύρω μου και πολύ απλά έπεσα στο ίσωμα –ως συνήθως-. Οι περαστικοί με κοιτούσαν με μια δόση αμηχανίας. Το ίδιο και η μητέρα μου. Μέχρι που την είδα να χλομιάζει. Και ο λόγος; Είχαν πλημμυρίσει με αίμα τα πλακάκια όπου είχα πέσει. Βλέπετε έσκισα τα χείλια και τα ούλα μου. Για μια εβδομάδα τρεφόμουν μόνο με υγρά με καλαμάκι, απλά γιατί δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου και να φάω στέρεα τροφή. Παρόλα αυτά, εγώ γελούσα σαν τρελό, μόνο και μόνο γιατί είχα τρομάξει τη μαμά μου.

· Περιστατικό Νο6: Έξω από το μπαρ του θείου μου. Σε ηλικία περίπου 12 ετών. Αποφασίζω να βοηθήσω τα παιδιά που ξεκινούν τη βραδινή βάρδια. Και παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα μου –ο οποίος με κοιτάει από την πόρτα του δικού μας μαγαζιού που ήταν δίπλα στο μπαρ- παίρνω τα τασάκια να τα βάλω στις θέσεις τους. Ε, ατσούμπαλη δεν είμαι; Μου έπεσαν όλα κάτω. Και φυσικά έσπασαν… Και ενώ ο μπαμπάς ήταν έτοιμος να με σκυλοβρίσει και ο θείος ήταν στα πρόθυρα εγκεφαλικού, σκέφτηκα να τα μαζέψω. Ε, μην τα αφήσω όλα χάλια κάτω. Ας κάνω μια καλή πράξη… Έτσι έκοψα και τις δύο παλάμες μου και τα δάχτυλά μου… Φυσικά έβαλα τα κλάματα, αλλά αντί να με παρηγορήσουν, με έβρισαν χειρότερα…

· Περιστατικό Νο7: Μετακόμιση στο μαγαζί. Εγώ γύρω στα 15. Αναλαμβάνω να ξεκολλήσω τα αυτοκόλλητα από την πόρτα της εισόδου. Τα εργαλεία μου ήταν ένα ανοιχτήρι μπουκαλιών με μυτερή άκρη και ζεστό νερό με σαπουνάδα. Τα πήγαινα μια χαρά, μέχρι που αρχίσανε τα χέρια μου να γλιστράνε, λόγω του σαπουνιού. Το ανοιχτήρι μου ξέφυγε και κατέληξα να έχω πλέον ένα σημάδι στο δεξί μου χέρι στο σημείο του καρπού στις φλέβες. Το κόψιμο ήταν αρκετά βαθύ και το αίμα αρκετό. Πλέον όποτε θέλω να το παίξω καταθλιπτική θεόμουρλη με αστέρευτες γνώσεις για τους διάφορους τρόπους που υπάρχουν για να αυτοκτονήσει κανείς (τις οποίες και έχω), σε όποιο μου τη δίνει στα νεύρα, του δείχνω το σημάδι, λέγοντάς του πως αυτή ήταν η πρώτη μου απόπειρα. Ναι, είναι δείγμα ανωριμότητας αυτό. Το ξέρω…

· Περιστατικό Νο8: Μπαμπάς: Ένα τέρας. 120 κιλά, καθημερινά σήκωνε βάρη και ύψος 1,87. Παίζω ξύλο με τον πατέρα μου στην κουζίνα. Ατυχής απόφαση βέβαια. Ξέρω ποιο είναι το τρωτό του σημείο. Τον χτυπάω επανειλημμένα εκεί. Μέχρι που τσαντίζεται. Μου σκάει μπουνιά λίγο πιο πάνω από το στήθος. Χάνω την ισορροπία μου και παραπατώ για κανά δυο μέτρα. Χτυπάω με την πλάτη στην κουζίνα την οποία και σκίζω και με το κεφάλι στον απορροφητήρα. Σα να μην έφτανε αυτό αποκτώ και μια τεράστια μελανιά που ξεκινά από το στήθος και καταλήγει στο λαιμό. Οπότε εκτός από το ηθικό δίδαγμα «ποτέ μην παίζεις ξύλο με τον μπαμπά μου», έχω και το μικρό σημάδι στην πλάτη από το σκίσιμο.

· Περιστατικό Νο9: Έχει πάει η δικιά σου εκδρομή περιπέτειας στην Πάρνηθα με το σχολείο μια Κυριακή. Και μια από τις αποστολές είναι να κατεβούμε με σκοινιά μια χαράδρα για να φτάσουμε το σπήλαιο του Πανός. Μία που την κατέβηκα τη γαμωχαράδρα, μία που έπρεπε και να την ανέβουμε για να φύγουμε. Εγώ συν τις άλλοις δεν τα πάω πάρα πολύ καλά με το ύψος. Αφήστε που φοβόμουν πως θα σπάσουν τα σχοινιά. Άρχισα να ουρλιάζω και να λέω πως θα πεθάνω. Όλοι μου οι φίλοι και γνωστοί που φυσικά είχαν ήδη ανέβει γελούσαν μετά δακρύων. Μερικοί μόνο προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Εν μέρει τα κατάφεραν. Αφού πρώτα είχα ως αποκτήσει ως ενθύμιο από την κρίση υστερίας – υψοφοβίας μικρά μικρά σημαδάκια στα χέρια και τα πόδια.

· Περιστατικό Νο10: Ποτέ, μα ποτέ μην κατεβαίνετε μια σκάλα τρέχοντας. Διότι πολύ απλά θα πέσετε και θα φάτε τα μούτρα σας. Όπως έκανα και εγώ πολύ πολύ πρόσφατα στο νέο σπίτι. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά έχει πολύ πλάκα να βλέπεις μια δεσποινίς ετών 21 να πέφτει κουτρουβαλώντας τις σκάλες και να σωριάζετε φαρδιά πλατιά κάτω και στη συνέχεια να βάζει τα κλάματα. Το μόνο που δεν έχει πλάκα είναι ο αφόρητος πόνος στο δεξί αστράγαλο στο δεξί χέρι και στο δεξί γλουτό. Πόνος ο οποίος ακόμη και σήμερα στο πόδι δεν λέει να υποχωρήσει τελείως. Το χειρότερο είναι πως όταν διηγήθηκα το σκηνικό στον Piter Pan και τη Biggles, αυτοί αντί να μου συμπαρασταθούν βάλανε τα γέλια και σιχτιρίζανε που εκείνη τη στιγμή δεν ήταν στο σπίτι για να έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το θέαμα της πτώσης μου.

Αυτά είναι μερικά από τα περιστατικά γκαντεμιάς, κακής κρίσης, ατσαλοσύνης και ηλιθιότητάς μου. Τα οποία χάρη στα πάμπολλα σημάδια, είμαι σχεδόν βέβαια πως δεν θα τα ξεχάσω εύκολα…

Αφού λοιπόν εξιστόρησα δημοσίως τα ρεζιλίκια μου, προτείνω και στους:

να κάνουν ακριβώς το ίδιο... Είμαι περίεργη να δω τι θα γράψουν...!

Γύρισες και οφείλω ένα Συγγνώμη.

2007-12-26T00:55:00.000+02:00

Έχουν περάσει χρόνια από τότε. Αρκετά. Ειδικά αν λάβω υπόψη μου τι έχει μεσολαβήσει και πόσο έχω αλλάξει. Πράγματα τα οποία έκανα και τα μετάνιωσα. Πράγματα τα οποία δεν έκανα και θα ήθελα να έχω κάνει. Λέξεις που είπα και δεν εννοούσα και άλλες τόσες που ξεστόμισα και δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ψέμματα, επειδή φοβόμουν. Ακόμη και τώρα δεν έχω καταλάβει τι φοβόμουν περισσότερο. Εσένα, εμένα ή τους άλλους; Επεχείρησα να σε κατηγορήσω, αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ. Πήρα το βάρος της αποτυχίας πάνω μου, γιατί ακόμη και τώρα πιστεύω πως το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχω εγώ. Εγώ που δεν έμαθα ποτέ ποια πραγματικά είμαι. Εγώ που πάντα προσπαθούσα να γίνω κάποια άλλη. Εγώ που δεν είπα ποτέ την αλήθεια μου. Και όσες φορές προσπάθησα να το κάνω, στην πορεία εξώκειλα. Οφείλω μια συγγνώμη. Σε μένα και μετά σε σένα. Επειδή σου έκανα τη ζωή δύσκολη με τη συμπεριφορά μου και την ανωριμότητα μου. Μόνο αν συγχωρέσω θα μπορέσω να προχωρήσω. Οι σκιές του παρελθόντος ακόμη με κυνηγούν. Έρχονται το βράδυ στα όνειρά μου μεταμφιεσμένες και με στοιχειώνουν. Συγγνώμη λοιπόν. Συγγνώμη για το παρελθόν. Ελπίζω τώρα που γύρισες, αν σε δω τυχαία μπροστά μου να καταφέρω να σε αντιμετωπίσω. Να σε χαιρετήσω. Να σου μιλήσω. Να σε κοιτάξω στα μάτια και να μην ντρέπομαι. Να μην φοβάμαι. Δεν ξέρω αν υπήρξα ερωτευμένη μαζί σου. Ξέρω όμως πως επηρέασες τη ζωή μου με τρόπους που ούτε φαντάζεσαι. Ήσουν αυτός που εμμέσως πλην σαφώς μου έδωσε το θάρρος να εξομολογηθώ ότι αισθανόμουν Ακόμη και αν έμεινε ένα όνειρο μισό. Δεν πειράζει. Έμαθα πια να ζω με την πικρία. Έμαθα πως μερικές φορές ακόμη και αν θέλουμε κάτι πάρα πολύ δε γίνεται να το αποκτήσουμε.
Προσπαθώ να θυμηθώ τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, αλλά δεν μπορώ. Ανατρέχω σε δυο φωτογραφίες που είναι θαμμένες βαθιά σε ένα συρτάρι όποτε έχω την ανάγκη να θυμηθώ. Είναι σαν να έχει μπει μπροστά ένα μηχανισμός αυτοσυντήρησης που για να με προφυλάξω από άσχημες αναμνήσεις και ότι αυτές συνεπάγονται, απλά τις διαγράφει μια προς μια.
Όμως ξέρω πως κατά βάθος δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Και ξέρω πως αυτό μπορεί να ακούγεται παρανοϊκό. Αλλά ουσιαστικά μέσω εσού έμαθα να συμπεριφέρομαι. Και σε ευχαριστώ για αυτό.
Πριν από μερικές μέρες μου είπαν πως γύρισες. Ναι, ξαφνιάστηκα που το άκουσα, αλλά το περίμενα. Και θα συναντηθούν οι δρόμοι μας. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Βλέπεις ο κόσμος είναι πολύ μικρός τελικά, και οι γνωστοί δυστυχώς ή ευτυχώς είναι κοινοί. Μέχρι τότε θα κουβαλώ την ελπίδα πως όταν έρθει η ώρα θα βάλεις στην άκρη τη γνώμη σου για εμένα και θα μου δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία να συστηθώ από την αρχή. Και ίσως καταφέρουμε να γίνουμε τουλάχιστον καλοί γνωστοί. Το μόνο που έχει μείνει πλέον είναι να κρατήσω την ψυχραιμία μου όταν σε δω και να προσπαθήσω να σε μάθω. Γιατί φοβάμαι πως δεν σε έμαθα ποτέ πραγματικά. Μόνο αυτά τα μπλε μάτια έχουν μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Μέχρι και τη φωνή σου κατάφερα να ξεχάσω.
Ξέρω πως οι πιθανότητες να διαβάσεις αυτό το κείμενο είναι απειροελάχιστες. Και αν ποτέ τύχει και τις δεις αυτές τις γραμμές, φοβάμαι πως δεν θα καταλάβεις τίποτε. Θα με έχεις ξεχάσει...

Αλλά δεν πειράζει. Θυμάμαι αρκετά και για τους δυο μας. Και έμαθα αρκετά και για τους δυο μας.

Καλή Ζωή.

Και ναι, έχω επιτέλους internet στο σπίτι!

2007-12-25T20:42:00.000+02:00

Σκεφτόμουν τι θα ήθελα να γράψω μετά από πολύ καιρό στο blog. Ειλικρινά δεν μπορούσα να βρω κάτι. Έχω στερέψει... Συνέβησαν πολλά όσο καιρό έλειπα από εδώ. Τα περισσότερα προσωπικά. Σε βαθμό που αδυνατώ να μοιραστώ με τους περισσότερους.
Τις τελευταίες ώρες που είμαι στο internet βρήκα στο you tube ορισμένα αποσπάσματα από μια από τις πλέον αγαπημένες μου ταινίες. Δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω το λόγο που με ελκύει, αλλά κάθε φορά που την βλέπω νιώθω μουδιασμένη. Ίσως γιατί μιλάει για μεγάλα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Ίσως γιατί μιλάει για τη φιλία, την εμπιστοσύνη και τον έρωτα. ίσως γιατί έχει μουσική. Ίσως γιατί ο River Phoenix ήταν και στην πραγματικότητα ζευγάρι με τη Samantha Mathis. Ίσως γιατί αμέσως μετά από αυτή την ταινία ο River πέθανε από υπερβολική δόση. Όπως και να έχει το μούδιασμα πάντα εμφανίζεται. Για να καταλάβετε τι εννοώ δείτε τη Samantha Mathis να τραγουδά στο τέλος της ταινίας.
Αυτά προς το παρόν και από αύριο τα καλύτερα...
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!!

Επιστρέφω...

2007-12-06T13:01:00.000+02:00

Έχω καιρό να γράψω. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά κείμενα στο σκληρό του υπολογιστή μου, με σκοπό να τα ανεβάσω. Απλά μέχρι και σήμερα δεν είχα τηλέφωνο. Και μου ήταν ελαφρώς δύσκολο να μπαίνω από υπολογιστές άλλων...

Καλή μου Lo-li σου έχω τα κατορθώματά μου ως παιδί έτοιμα. Υπομονή μερικές μέρες! Και όλοι θα μάθουν τι έχω κάνει και κυρίως πάθει...
Το είδα πως τον βρήκαν και οφείλω να ομολογήσω πως συγκινήθηκα! Συν οτι η Biggles με αυτό το νέο, για πρώτη φορά παραδέχτηκε την αξία των bloggers...!!!

Από Δευτέρα κάνω αίτηση για internet στον ΟΤΕ και θεωρητικά πάντα σε δέκα το πολύ μέρες θα επιστρέψω δριμύτερη!!

Φιλιά σε όλους και καλά να περνάτε!!

Help!

2007-11-21T13:17:00.000+02:00

Το διάβασα στο blog της industrial daisies...
Όποιος μπορεί ας μπει και αν ξέρει κάτι ας βοηθήσει!

http://www.inout.gr/showthread.php?t=17007

Σκάσε και κολύμπα!

2007-11-21T13:11:00.000+02:00

«Σκάσε και κολύμπα». Τις τελευταίες ώρες αυτό είναι το σύνθημά μου και θα βγω να το φωνάξω με λατρεία… «Σκάσε και κολύμπα». Τόσο χαριτωμένο, τόσο απλό και τόσο δυναμικό ταυτόχρονα. Γιατί έτσι είναι φίλε μου.. Όταν τα έχεις κάνει σκατά, από ένα σημείο και μετά δε σου μένει άλλη επιλογή από το να πάρεις μια γερή ανάσα και να βουτήξεις. Ε, του πούστη.. Κάποια στιγμή θα βγεις… Διότι όλα εδώ πληρώνονται.. Τι περίμενες; Πως θα έκανες τη μία μαλακία μετά την άλλη και θα γλίτωνες; Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη τρεις και η κακή του μοίρα που λέει ο σοφός –σε ορισμένα θέματα- λαός.

Ναι κυρίες και κύριοι, τα έκανα μαντάρα.. Και τώρα καλούμε να υποστώ τις συνέπειες των πράξεών μου. Και καλά να πάθω εδώ που τα λέμε. Απλά είναι βαριά η καλογερική και άντε να συνηθίσω σε νέα δεδομένα. Βλέπετε είμαι και κακομαθημένο το άτιμο. Τι θέλει το κορίτσι μας; Αυτό θέλει, να το πάρει. Α ρε πατέρα…

Ότι και να γινόταν στο σπίτι, εγώ εκεί. Τη μία μέσα σε όλα να βοηθήσω, την άλλη έσκαγα τα δεκάευρα σε ταξί και τα εικοσάευρα σε ποτά, cd, βιβλία, περιοδικά, σινεμά. Δούλευα, πληρωνόμουν και μέχρι να πω σκουληκομυρμηγκότρυπα, εξαφανιζόταν ο μισθός. Και να σου το χαρτζιλίκι. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Και μου το έλεγε η γιαγιά μου. «Παιδί μου, ευτυχισμένο τέλος έχουν μόνο τα παραμύθια και οι ταινίες…»

Και μεταξύ μας, στα λόγια όλα είναι ωραία. Στην πράξη είναι που κολλάμε. Διότι ενώ ξέρω πως είναι η ώρα να σφίξουν οι κώλοι (αν θέλω να κάνω αυτά που έχω προγραμματίσει για το 2008, ταξίδι, δίπλωμα αυτοκινήτου κτλ..), να δω πως θα το εφαρμόσω στην πράξη. Όταν η υποφαινόμενη θέλει τουλάχιστον 10€ κάθε μέρα σε τσιγάρα και καφέδες, τότε τι γίνεται; Και όχι δε λιώνω σε καφετέριες. Στο χέρι τους παίρνω κατά κύριο λόγο.

Όμως 10€ τη μέρα, είναι 50€ την εβδομάδα, άρα 200€ το μήνα. Να μη βάλω μέσα τα στάνταρ μουσικά περιοδικά κάθε μήνα, που καθότι ξένα φεύγουν 10 και 15€ για το καθένα. Ούτε τα ποτά και το φαγητό σε κάθε έξοδο… Ας μην υπολογίσω ούτε το ταξί. Ειδικά τα βράδια μετά τις εξόδους που τα βλέπω όλα διπλά και το μόνο που θέλω είναι να βρεθώ το γρηγορότερο στο κρεβάτι μου αγκαλιά με το σκυλί μου. Έτσι ο κύριος ταρίφας, δια του νόμου με χρεώνει διπλά. Δε μένω και κοντά στο κέντρο… Χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι…

Έλα όμως που έρχεται εκείνη η αποφράδα ημέρα που όλα ξαφνικά σου σκάνε μπροστά σου… Και τότε τι κάνεις; Να πεις συγγνώμη λάθος; Αμ δε. Το δοκίμασα το κόλπο και πιστέψτε με, δεν πιάνει. Είπα να προσποιηθώ πως για όλα φταίει η δίδυμη αδερφή μου. Εγώ έλειπα για χρόνια στο Θιβέτ σε μια απέλπιδα προσπάθεια πνευματικής ανύψωσης και αυτή ήταν εδώ και έτρωγε τα λεφτά. Ούτε με αυτό με πίστεψε κανείς… Τζίφος με λίγα λόγια…

Και μου το έλεγαν τα κορίτσια ένα χρόνο τώρα.. Ρε μην ξοδεύεις έτσι… Τίποτε εγώ. Από το ένα αυτί έμπαινε, από το άλλο έβγαινε Πάρ’ τα μαλάκα τώρα.. Έτσι για να μάθεις.

Γιατί εγώ και η φράση οικονομικός προγραμματισμός διανύαμε βίους αντίθετους μέχρις στιγμής. Και να τώρα που ψάχνω τη Biggles στο κινητό (και δε το σηκώνει, διότι κατά πάσα πιθανότητα δουλεύει) να με παρηγορήσει και κυρίως να με συμβουλεύσει ως προς το τι πρέπει να κάνω. Βέβαια την ξέρω από τώρα την απάντηση που θα πάρω… «Ρε μαλάκα, ένα χρόνο στα λέω, τώρα το θυμήθηκες; Καλά να πάθεις μωρή… Λοιπόν, άκου τι θα κάνουμε….»

Και το είχα δει το όνειρο εγώ πριν από καιρό… Αλλά ούτε στο υποσυνείδητο έδινα σημασία. Όχι, όχι στο λέω μπας και το χωνέψεις… Καλά να πάθεις ηλίθια…!!!

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δε χρωστάω κανά δάνειο, μονάχα μια βρωμοπιστωτική που έβγαλα στο πρώτο έτος το ζώον και ακόμη δεν έχω ξεχρεώσει… Και πώς να την ξεχρεώσω άλλωστε; Όταν δίνω λεφτά όποτε το θυμάμαι; Ότι έχω δώσει, τσάμπα το έδωσα, αφού ακόμη στο ίδιο ποσό έχει μείνει λόγω τόκων υπερημερίας. Ορίστε μας, σε αυτή την αθώα και ευάλωτη ηλικία έμαθα και τους τόκους υπερημερίας…

Βέβαια, χρωστάω και αλλού, αλλά παλεύεται… Νομίζω δηλαδή. Όρκο δεν παίρνω.

Μπελά που βρήκαμε όμως. Και μου το έλεγε και η μαμά μου.. «Σταμάτα… Θα σου γυρίσει μπούμερανγκ..» Αλλά εγώ εκεί.

Ναι, τώρα που το καλοσκέφτομαι, όλοι τα ίδια μου έλεγαν, αλλά εγώ στο δικό μου μοβ – κόκκινο συννεφάκι… Ε, μα. Δεν είναι στραβός ο γιαλός (καλά χάλια είναι, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης), εγώ αρμενίζω στραβά. Από μικρή όμως να το έχω αυτό το κουσούρι βρε παιδί μου… Να νομίζω πως ο δικός μου τρόπος είναι ο καλύτερος… Τέτοια επιμονή.

Και τώρα να… όχι καλά να πάθω. Καλά να πάθω.!!!

Υ.Σ.: Παιδιά συγγνώμη, αλλά θα γιορτάσουμε μονάχα τη γιορτή μου.. Τα γενέθλιά μου δεν ξέρω ακόμη πότε και αν… (Κανά φαγητό λίγοι και καλοί). Δε βγαίνω πλέον… Α! Και φέτος δώρα Χριστουγέννων μάλλον δε θα σας πάρω… Ελπίζω να με καταλαβαίνετε…

Biggles, μην αρχίσεις.. Είχες δίκιο. Αλλά μην το πάρεις και πάνω σου.. Φοβάμαι…

Αυτά είναι τα καλά! Μπράβο παιδιά!!!

2007-11-16T19:10:00.000+02:00

Λίγα λόγια, λόγω έλλειψης χρόνου.
Ακούω αυτή τη στιγμή το demo, αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, από τη μπάντα των παιδιών (Ian, Piter Pan και Andrew). Δεν έχουν όνομα, δεν έχουν σελίδα στο My space, δεν έχουν τίποτε από όλα αυτά. Αλλά κόλλησα.
Όχι δεν το λέω επειδή ο Piter Pan είναι κολλητός μου. Το λέω επειδή δεν παίζονται.
Αυτό απλά είναι ένα διαδικτυακό ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά και μια μεγάλη επιθυμία να τα καταφέρουν και να συνεχίσουν... Απλά γιατί αυτό το έχουν..
Πιστέψτε με, αν δεν τους φάει η μαλακία που τους δέρνει στον εγκέφαλο, στο μέλλον είμαι σίγουρη οτι θα τους ακούσουμε όλοι.
Αυτά τα ολίγα.
Σας αφήνω για να απολαύσω ξανά και ξανά τα τραγούδια.

Υ.Σ.: Ian, όταν διαβάσεις αυτές τις γραμμές μην φρικάρεις και ξεκόλλα. Το έχεις βρε παιδάκι μου. Αμάν πια!
Καλές πρόβες και περιμένω την πρώτη συναυλία που θα φοράμε μακό "I'm with the band".

Απαντήσεις...

2007-11-07T20:21:00.000+02:00

Χμ.. Σε μια σχετικά πιο ήρεμη και νορμάλ κατάσταση, έψαξα και πήρα τις απαντήσεις μου... Όχι οτι μπορεί να νοιάζει και κανέναν ιδιαίτερα, αλλά έτσι για να μην είμαι τελείως ασυνάρτητη...

Η ταινία που έλεγα με την Μέριλ Στριπ, Γκόλντι Χόουν και Μπρους Γουίλις είναι το "Death Becomes Her"... Και αυτή που παίζει την τρελή γκόμενα που τους δίνει το ελιξήριο είναι η Ισαμπέλλα Ροσελίνι.

Επιπλέον ο ξανθός στο "Φάντασμα της Όπερας" παίζει όντως σε μια σκηνή της ταινίας κάνοντας τον γκόμενο της Στριπ που την απατά με μια νεότερη της. Και το όνομα αυτού: Adam Storke. Γνωστό σε ορισμένους από το Mystic Pizza του 1988 με την Τζούλια Ρόμπερτς...

Ας είναι καλά η Wikipedia και το google!

Τι ωραίο βράδυ... Αλήθεια λέω!

2007-11-07T16:38:00.000+02:00

Η ώρα είναι 2 το πρωί. Κάθομαι οκλαδόν στον καναπέ με τον υπολογιστή στα πόδια μου, σκεπασμένη με μια παιδική μου κουβέρτα και στην τηλεόραση παίζει το Hard Cash με τον Βαλ Κίλμερ… Πίνω coca cola light (η δίαιτα δίαιτα αλλά και η γουρουνιά γουρουνιά…!) και καπνίζω. Αισθάνομαι τύψεις που είμαι φουγάρο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά η σκάλα στο καινούργιο σπίτι λειτουργεί σαν καμινάδα και ο καπνός ανεβαίνει πάνω και βρωμάνε τσιγαρίλα τα υπνοδωμάτια. Και καλά εγώ… Τη μυρωδιά του καπνού την έχω συνηθίσει (παρόλο που είμαι υστερική με το δωμάτιό μου και θέλω να μυρίζει μονάχα μανούλα – gasoline), οι γονείς μου οι άμοιροι τι φταίνε όμως; Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και ταυτόχρονα εισπνέουν τη δικιά μου νικοτίνη.
Για να ολοκληρωθεί το όλο –ελαφρώς αστείο- σκηνικό, το ποτήρι που περιέχει coca cola light (αγορασμένο από τα Village Cinemas στο Μαρούσι προτού αποφασιστεί να κλείσουν) απεικονίζει τον Μπομπ Σφουγγαράκη τον Τετραγωνοπαντελονή μαζί με τον Πάτρικ τον Αστερία να κυνηγούν τσούχτρες στο Βυθό του Μπικίνι, εγώ φοράω πυτζάμες (ο θεός να τις κάνει), 2 ζευγάρια κάλτσες, την παμπάλαια γκρι ζακέτα της μαμάς μου (την οποία πλέον φοράει μόνο όταν είναι να βάψει τα μαλλιά της, άρα έχει πάνω της μικρές καφέ κηλίδες), και ένα ζευγάρι πολύχρωμες ριγέ γκέτες στα χέρια… Α! Φοράω και τα γυαλιά μου (κάτι με έχει πιάσει τελευταία και έχω πάθει μια εξάρτηση από αυτά…)!
Η ταινία είναι σουρεάλ… Θαρρώ πως πρωταγωνιστής είναι ο Κρίστιαν Σλέιτερ… Χμ.. Τέλος πάντων. Δε κάτσω να σκάσω κιόλας. Α! Παίζει και η Ντάριλ Χάνα. Τώρα έχω αρχίσει και τα χάνω.. Τι ταινία είναι αυτή;
Ο Val Kilmer είναι ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς.. Δεν ξέρω γιατί. Από τον «Άγιο» είχα κολλήσει με την πάρτη του. Ιεροσυλία βέβαια για τον απόλυτο Άγγλο Ρότζερ Μούρ. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή έλεγα πως αυτός ήταν ο αγαπημένος μου James Bond, απλά γιατί άρεσε στον πατέρα μου. Και εγώ δε χάλαγα ποτέ (εντάξει σχεδόν ποτέ) χατίρι στον πατέρα μου. Μεγαλώνοντας εκτίμησα τον Σον Κόννερυ. Αλλά ποτέ δεν το παραδέχτηκα μπροστά στη μητέρα μου, που ήταν και είναι ο δικός της αγαπημένος. Αυτός και ο Χάρισον Φορντ.. Μεγαλεία. Ίσως η μόνη ταινία που βλέπω αγαπημένα με την μαμά μου είναι ο Indiana Jones με Χάρισον, Σον και τον (λατρεμένο) River Phoenix. Ναι, ναι πάσχω από μια μικρή νεκροφιλία… Ο River ήταν και είναι η λατρεία μου.
Για την ακρίβεια έχω ένα top 5. Ας όψεται το High Fidelity και η τρυφερή ηλικία στην οποία το είδα και επηρεάστηκα βαθύτατα… Βαλ Κίλμερ, River Phoenix, Τζόνι Ντεπ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζον Κιούσακ. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά! Έχω θέμα με αυτούς…
Η ταινία “Kiss Kiss Bang Bang” με Κιλμερ και Ντάουνι Τζούνιορ, αποτελεί απόλαυση για εμένα.. Και ο Κιούσακ. Θεωρώ πως η επιτομή του σωστού ανθρώπου για εμένα είναι ο Κιούσακ στο High Fidelity… (καλά μη βαράτε… σε οποιαδήποτε ταινία καλός είναι).
Βέβαια αγαπημένη ουδέτερη ταινία όλων των εποχών αποτελεί το «Φάντασμα της Όπερας». Και όχι η γνωστή που όλοι νομίζουν. Αλλά μια εκδοχή του 1990 που αν δεν απατώμαι είχε γυριστεί για την τηλεόραση με τον Μπάρτ Λάνκαστερ στο ρόλο του διευθυντή της Όπερας αλλά και πατέρα του Έρικ του Φαντάσματος. Την είχε πρωτοπαίξει το Star πριν από καμία δωδεκαριά χρόνια περίοδο Χριστουγέννων και είχα ξετρελαθεί. Την έπαιξε ξανά πριν από καμιά δεκαριά χρόνια (πάλι περίοδο Χριστουγέννων) και την έγραψα στο βίντεο (τους τίτλους δεν είχα προλάβει μόνο, για αυτό δε θυμάμαι ονόματα ηθοποιών). Την έχω δει τουλάχιστον 70 φορές και δεν αστειεύομαι (τι να κάνω, βαριέμαι, δε βλέπω την ταινία..).. Η ταινία έχει φθαρεί από το παίξε παίξε και πρόσφατα μας χάλασε και το βίντεο. Οπότε τώρα δεν μπορώ να τη δω. Αν δεν είχε χαλάσει, αυτή θα έβλεπα τώρα και θα έγραφα στα παλιά μου υποδήματα τον Βαλ Κίλμερ… Ψάχνω να τη βρω σε dvd (για την ακρίβεια παρακαλάω τον Piter Pan να μου τη βρει σε dvd). Την έψαξα και στο θαυμαστό κόσμο του google κάποτε (και τη βρήκα) αλλά δε θυμάμαι πολλά πράγματα.. Είναι και αργά… Άντε να σκεφτώ τώρα. Πρόσφατα ο μπαμπάς μου (έχοντας πλήρη επίγνωση της πώρωσής μου με την ιστορία του Φαντάσματος) μου έφερε το βιβλίο του Γκαστόν Λερού. Διότι όλως παραδόξως αυτό το βιβλίο δεν το είχαμε στη Βιβλιοθήκη… Άρχισα να το διαβάζω, αλλά με χάλασε. Αν έχεις μεγαλώσει και αγαπήσει μια εκδοχή της ιστορίας και χρόνια μετά διαβάζεις το αυθεντικό, όπως και να το κάνουμε σου τη δίνει. Στην ταινία έχουν ελαφρώς αλλάξει τα φώτα της ιστορίας.. Το κεντρικό θέμα φυσικά και το έχουν κρατήσει, καθώς και αρκετά από τα ονόματα, αλλά νομίζω πως κατά τα άλλα είναι χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι.. (με το μπαρδόν για τη φρασεολογία μου.). Ωραία και πιο dark εκδοχή και αυτή του Ντάριο Αρτζέντο. Λίγο αίμα, λίγος πόνος και το αγόρι μου. Αλλά δεν περίμενα κάτι άλλο από το βασιλιά του σπλάτερ… Με την (ομολογουμένως) κούκλα κόρη του Άσια στον ρόλο της Κριστίν..
Έχω μια απορία που ακόμη δεν έχω αξιωθεί να λύσω… Ο τύπος που κάνει τον κόμη Σανύ (τον οποίο στην ταινία μου η Κριστίν φωνάζει Φιλίπ, αλλά ουδεμία σχέση με το βιβλίο που ο Φιλίπ είναι ο μεγάλος αδελφός που πεθαίνει, και ο μικρός αδελφός ο Ραούλ είναι αυτός που αρχικά την ερωτεύεται) είναι ένας ξανθός το όνομα του οποίου αδυνατώ τούτη τη δεδομένη στιγμή να θυμηθώ.. Θεωρώ πως τον είδα σε μια σκηνή σε εκείνη την ταινία με την Μέριλ Στριπ, την Γκόλντυ Χόουν, τον Μπρούς Γουίλις και νομίζω την Ιζαμπέλ Ατζανί (για αυτήν όρκο δεν παίρνω). Όπου η Στριπ και Χόουν πλακώνονται για τα μάτια του «νεκροθάφτη» Γουίλις και η Ατζανί τους προμηθεύει με ένα ελιξίριο που της διατηρεί νέες και ωραίες (καλή πατέντα αυτή…) και σε κάποια φάση αρχίζουν και πλακώνονται αλλά λόγω ελιξιρίου δεν μπορούν να πεθάνουν και καταλήγουν στο τέλος της ταινίας με κάτι τρύπες στην κοιλιά και στην τελευταία σκηνή πέφτουν από κάτι σκάλες και παρόλο που είναι να τις μαζεύουν με φαράσι (αλλού το πόδι, αλλά το κεφάλι και άλλα όμορφα) αυτές μιλάνε ακόμη μεταξύ τους.. Και ο τύπος (ο ξανθός ντε) κάνει τον γκόμενο της Στριπ… Δεν το έχω αποσαφηνίσει αυτό μετά από τόσα χρόνια και θέλω να το ψάξω…
Είμαι τελείως ασυνάρτητη. Αμφιβάλλω αν ακόμη και εγώ θα μπορώ να διαβάσω το κείμενο αυτό αύριο το πρωί. Και είναι και περιττό να αναφέρω πως η ώρα έχει πάει 3 και δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσω αύριο για να πάω σχολή.
Στην οποία αισθάνομαι σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και μιλάνε και εγώ ξέρω ένα δυο άτομα. (Καλά στη φάτσα τους ξέρω σχεδόν όλους, αλλά άντε μετά από απουσία 1,5 χρόνου να πιάσεις πάλι κουβέντα…) Άσε που τα μικρότερα έτη (τα τσογλάνια) σε κοιτάζουν και με απαξιωτικό ύφος όταν μπαίνεις για μάθημα μαζί τους.. Ναι ρε βλαμμένο χρωστάω μαθηματικά πρώτου εξαμήνου. Τι να κάνουμε τώρα δηλαδή; Και έχεις και τον καθηγητή να λέει «έχω φοιτητές που χρωστάνε το μάθημά μου από το 1995» (καλός μαλάκας και αυτός..) και αυτά να απαντούν «μα καλά τόσο στόκοι είναι πια;»… Ε, ναι λοιπόν τόσο στόκος είμαι και δεν ντρέπομαι να βγω να το βροντοφωνάξω.. Δε γεννήθηκαν όλοι για να λύνουν παραγώγους (ακόμα και αν ήταν θετική κατεύθυνση και έπειτα τεχνολογική)… Δεν είμεθα όλοι Αϊνστάιν.. Αι στο διάολο πρωί πρωί… Που άλλη όρεξη δεν είχα εγώ στις 8 το πρωί που ήρθα για μάθημα (άρα ξύπνησα από τις 6.15 –το ξυπνητήρι χτυπούσε από τις 5.45- και έφυγα από το σπίτι στις 6.30 –ετοιμάζομαι αρκετά γρήγορα για κορίτσι-) να ακούω το κάθε βλαμμένο να με αποκαλεί στόκο…
Όχι τίποτε άλλο, αλλά τα νεύρα μου εκείνη την ώρα είναι ήδη τσιτωμένα. Μία το πρωινό ξύπνημα, μία το σπασμένο κινητό που λειτουργεί σαν ξυπνητήρι, μια η τούμπα στις σκάλες από τη βιασύνη μου, μια η σπασμένη κούπα (και τις κάνω και συλλογή γαμώτο), μια ο χάλια γαλλικός από το φαγάδικο δίπλα στη σχολή, ε, δε θέλω και πολλά…
Εμένα για αυτό μου άρεσαν τα Στρουμφάκια μικρή.. Προτού τα συνδέσουν με τους Μασόνους οι Αμερικάνοι (τι έξυπνοι, είπαν και τον Μπομπ gay τρομάρα τους.. Ας τους ενημερώσει κάποιος πως τα σφουγγάρια είναι ερμαφρόδιτα, άρα δεν έχουν σαφές φύλο…).. Είχαν ένα νόημα που λέτε τα Στρουμφάκια… Τραγουδούσαν «μη με ξυπνάς από τις 6 πριν ο ήλιος να φέξει… Ξυπνητήρι τρελό, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ…» Είχαν ιδανικά, πώς να το κάνουμε…;
Άλλη μια απορία: Πόσες φορές ο Alpha θα παίξει την ταινία εκείνη με τον Μπέν Άφλεκ και τη Λιβ Τάιλερ, όπου τη πεθαμένη γυναίκα του Άφλεκ κάνει η Λόπεζ και καταλήγει αυτός να μεγαλώνει την κόρη τους και ερωτεύεται την Τάιλερ και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…; Η υπόθεση έχει καταντήσει χειρότερη και από το «Κωνσταντίνου και Ελένης». Το οποίο σημειωτέον προβάλλεται ξανά σε επανάληψη. Αν οι ηθοποιοί παίρνουν ποσοστά από τις επαναλήψεις, τότε η Ράντου και ο Ρώμας πρέπει να έχουν λύσει το βιοποριστικό ακόμη και των δισέγγονών τους. (αν και από ότι ξέρω ο Ρώμας δεν έχει κάνει παιδιά…)
Λοιπόν, ζαλίστηκα, η ώρα έχει πάει 3.30, η τηλεόραση πλέον δείχνει μόνο τσόντες και σήμερα δεν έχω καμία όρεξη να κάτσω να αναλύσω την γερμανική αισθητική στις τσόντες, , ο Σκάι δείχνει μπάλα και όχι Όπρα για να λιώσω κι άλλο, ζεστάθηκα με τον υπολογιστή στα πόδια τόση ώρα και το κυριότερο νύσταξα και χασμουριέμαι… Βγάζω τις γκέτες, βγάζω τη ζακέτα και μένω με το κοντομάνικο, αδειάζω τασάκι, βάζω ποτήρι στο νεροχύτη (πάντα με λίγο νερό μέσα, μη μας κολλήσει και η coca cola light στον πάτο και τρίβουμε δέκα ώρες μετά), πετάω στην ανακύκλωση αφού το ξεπλύνω το κουτάκι της coca cola light, κάνω save για να το ανεβάσω αύριο το κείμενο (είπαμε τηλέφωνο ακόμη δεν έχουμε), κλείνω τηλεόραση και χαιρετώ…
Υ.Γ.: Γιατί τέτοια ώρα εγώ ακούω πουλιά να κελαηδούν; Και δεν είναι απλά η ιδέα μου…

Είμαι στα πρόθυρα παράνοιας και μ' αρέσει...!!!

2007-11-01T21:07:00.000+02:00

Ούτε που θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Αλλά δε βαριέσαι… Ήταν τόσο έντονες οι τελευταίες εβδομάδες που αυτό το blog ήταν το τελευταίο πράγμα που είχα στο μυαλό μου.
Η μετακόμιση έγινε. Το σπίτι σχεδόν ετοιμάστηκε. (Κουρτίνες πρέπει να βάλω στο υπνοδωμάτιό μου, αλλιώς τα παιδάκια στο απέναντι γήπεδο θα μάθουν από μικρά να παίρνουν μάτι. Και η προσωπική ηθική μου, μου απαγορεύει να τα βάλω στο δρόμο της ακολασίας. Όταν αποφασίσουν να τον διανύσουν θα είμαι πλάι τους, αλλά όχι νωρίτερα!)
Τα έχω χάσει! Το ομολογώ! Τελείωσε η δουλειά, άλλαξα σπίτι, δεν έχω τηλέφωνο –ακόμη!-, πηγαίνω στη σχολή –ας όψεται το γαμωπτυχίο-, και βρήκα έναν άνθρωπο που μου αρέσει… Ομορφιές με λίγα λόγια.. Και δεν είμαι και άνθρωπος που τα πάει καλά με τις αλλαγές…
Σαν να έχω στερέψει.. Δεν είναι αναγκαστικά κακό αυτό, απλά δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω με τρομερή ευκολία..
Με πιάνουν παρακρούσεις που νόμιζα ότι τις είχα αφήσει στο ένδοξο παρελθόν. Και ξαφνικά καταλαβαίνω πως όχι, δεν έχω μεγαλώσει. Δεν έχω ωριμάσει. Και ενώ σκέφτομαι πως τελικά βρίσκομαι στα πρόθυρα της παράνοιας, σκάω ένα τεράστιο χαμόγελο και αρχίζω το παράφωνο τραγούδι. Απλά διότι κατά βάθος το ευχαριστιέμαι… Νιώθω λες και είμαι 15 χρονών και δεν με πειράζει καθόλου. Αντιμετωπίζω τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω μου με την ίδια καλοσύνη και αφέλεια (κυρίως αφέλεια) που με χαρακτήριζε τότε και νιώθω ελεύθερη..
Μεγάλο πράγμα να νιώθει κανείς ελεύθερος. Βέβαια αυτό είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Αλλιώς την ορίζω εγώ, αλλιώς κάποιος άλλος. Όμως σε τελική ανάλυση το μόνο που μετράει είναι η ευφορία που προκύπτει από αυτό το συναίσθημα.. Και ας το βιώνουμε όλοι μας διαφορετικά!
Το είπα.. Δεν το είπα; Είμαι στα πρόθυρα παράνοιας…!!!
Γράφω και ταυτόχρονα πίνω γάλα πράσινο Δέλτα ελαφρύ 1,5% λιπαρά! Ποτέ δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ το μπλε. Μου φαινότανε βαρύ. Βέβαια στην ανάγκη, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει…
Έδωσα όρκο ιερό στον εαυτό μου να σταματήσω τις σοκολάτες. Ακόμη δεν μπήκε ο χειμώνας και έχω δημιουργήσει πρόβλημα στην ΙΟΝ από την υπερκατανάλωση.. Για τους πικρόχολους, ναι ομολογώ ότι όταν είσαι μόνος σου, είναι γεγονός που τρως περισσότερες σοκολάτες από τον μέσο όρο… Οπότε γαλατάκι και άγιος ο Θεός.. Διότι από την πολύ Αμυγδάλου θα πάθω τίποτα στο τέλος και δε συμφέρει.
Μόνο το κάπνισμα δεν μπορώ να κόψω.. Κρίμα γιατί δεν θα ήταν καλό! Τέλος πάντων.. Μέσα σε αυτόν τον οργασμό αλλαγών στην μικρή μέχρι τώρα ζωή μου, αποφάσισα να κόψω μαχαίρι γενικά τις κακές διατροφικές συνήθειες.. Ελπίζω αυτή τη φορά να κρατήσω την υπόσχεσή μου.. Ειδεμή θα είναι το 4.598 επεισόδιο της ιδιαίτερα επιτυχημένης σειράς «Αρχίζω Δίαιτα Σήμερα Το Πρωί Και Τη Σταματάω Το Απόγευμα».
Κατ’ άλλα, όλα καλά!
Η νυχτερινή ζωή της Αθήνας μου προξενεί αφάνταστη πλήξη.. Αλλά συνεχίζω να πηγαίνω στα ίδια μέρη. Το μόνο ενθουσιώδες των τελευταίων εξόδων, είναι ανακάλυψη ενός σχετικά νέου restaurant (ok μη γελιόμαστε ταβέρνα είναι!), όπου ο Piter Pan έγινε φίλος με τα παιδιά που το «τρέχουν» και αφού μου τους γνώρισε το έκανα στέκι μου. Γιατί όχι άλλωστε; Καλή ατμόσφαιρά, απίστευτα παιδιά, εξαιρετικό φαγητό, πολύ κρασί και δεν τρώω και βλακείες απ’ έξω πλέον…
Εν τω μεταξύ κατάλαβα ένα ακόμη πράγμα για τον εαυτό μου… Μπορεί να είμαι κοινωνικό και καλό άτομο (έτσι λένε, το ορκίζομαι!), αλλά δεν γνωρίζω εύκολα κόσμο… Αν όμως μου γνωρίσει κόσμο ο Piter Pan, τότε δεν έχω κανένα πρόβλημα! Καημένε φίλε μου τι τραβάς και εσύ!

Ναι παράνοια… Παράνοια!
Θα έλεγα να γράψω για παρελάσεις κτλ.. Αλλά ειλικρινά βαριέμαι αφόρητα…
Θα επανέλθω όμως.
Για όσους ενδιαφέρονται το υπόσχομαι… Δεν θα κάνω πάλι ένα μήνα…
Φιλιά σε όλους και καλά να περνάτε!
Μου έλειψαν τα κείμενα όλων (Κλέαρχος, Σοφία, Lo-Li, Λακων, philos, industrial daisies και φυσικά Γκρινιάρη…. –σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αλλά η αποχή από το internet με κάνει και ξεχνάω!)…

Τέλος....

2007-10-05T12:02:00.000+03:00

Είναι η τελευταία φορά που γράφω από τον υπολογιστή του γραφείου.

Μόλις πήγε 12 τελείωσε η σύμβαση μου με τη δουλειά..

Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια.

Αύριο είναι η μετακόμιση, άρα για αρκετές μέρες δεν θα έχω internet και στο σπίτι..

Προς το παρόν χαιρετώ όσους διαβάζουν και τους διαβάζω και εγώ αντίστοιχα, υπόσχομαι όμως να επιστρέψω το συντομότερο!

Σας φιλώ όλους και καλά να περνάτε!!!

Υ.Γ.: Θα προσπαθώ να μπαίνω από υπολογιστές φίλων για να κρατήσω μια επαφή για τις επόμενες 2 εβδομάδες περίπου!!!

Come on, sing along...

2007-10-03T10:18:00.000+03:00

Terra Naomi - Say It's Possible Lyrics

I see the lights are turning

And i look outside the stars are burning

Through this changing time

It could have been anything we want

Its fine salvation was just a passing thought.

Dont wait act now

This amazing offer wont last long

Its only a chance to pave the path were on

I know there are more exciting things to talk about

And in time well sort it out

And though they say its possible to me

I dont see how its probable

I see the course were on

Spinning farther from what i know

Ill hold on

Tell me that you wont let go

And truth is such a funny thing

With all these people

Keep on telling me

They know whats best

And what to be frightened of

And all the rest are wrong

They know nothing about us

And though they say its possible to me

I dont see how its probable

I see the course were on

Spinning farther from what i know

Ill hold on

Tell me that you wont let go

Im not alright

This could be something beautiful

Combine our love into something wonderful

But times are tough i know

And the pull of what we cant give up takes hold

Βάφω και ακούω συνέχεια αυτό το τραγούδι.. Έχω μάθει τους στίχους απ' έξω..

Είμαι σίγουρη πλέον, πως όταν στο μέλλον θα ακούω αυτό το κομμάτι θα μου έρχεται στο μυαλό και η θύμιση της μυρωδιάς του πλαστικού χρώματος, του βερνικιού και η αίσθηση του να πλένεσαι με νέφτι...

Γιατρέ τι μου συμβαίνει;

2007-09-28T11:45:00.000+03:00

Γιατρέ τι μου συμβαίνει;

Είχα καιρό τώρα αποφασίσει πως δεν θα γκρινιάζω για πολύ προσωπικά θέματα στο blog. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να σταματήσω να αναλώνομαι σε βλακείες και να αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Αλλά ως συνήθως αποδεικνύεται οτι αδυνατώ να κρατήσω ορισμένες υποσχέσεις. Περνάω πάλι κρίση και το χειρότερο είναι οτι ξεσπάω στα λάθος άτομα για τους λάθους λόγους. Πάντα αυτό κάνω. Ακόμα και όταν απομακρύνομαι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην τα κάνω όλα σκατά, έχω τύψεις γιατί οι άλλοι δε μου φταίνε σε κάτι.

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει. Ξέρω οτι τσαντίζομαι με το παραμικρό. Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Δεν δέχομαι αστεία ακόμα και από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους και βγάζω όλα μου τα νεύρα πάνω τους. Με άμεσο αποτέλεσμα, όχι μόνο να τους χαλάω τη διάθεση αλλά και να τσαντίζονται με τη σειρά τους μαζί μου, επειδή έχω τέτοια συμπεριφορά.

Ίσως φταίει η κούραση (το πρόγραμμά μου είναι απελπιστικό την τελευταία εβδομάδα και αναμένεται να συνεχίσει έτσι για 2 εβδομάδες ακόμη), ίσως φταίει η ανυπομονησία να τελειώσει η δουλειά (την επόμενη Παρασκευή φεύγω), ίσως να φταίει το οτι ξεκινάει η σχολή και εγώ θα πατήσω από Νοέμβριο και αγχώνομαι..

Όπως και να έχει κάτι δεν πάει καλά. Από τη μία χαίρομαι με την επικείμενη αλλαγή χώρου κατοικίας, από την άλλη δεν νιώθω τα πόδια μου και τη μέση μου από την κούραση. Πηγαίνω στις Νύχτες Πρεμιέρας και μετά δυσκολίας συγκεντρώνομαι στις ταινίες... Τσακώνομαι με το παραμικρό με τη μητέρα μου και στη συνέχεια (ως συνήθως) σαν βρεγμένη γάτα της ζητάω συγγνώμη που την έβρισα, ενώ ουσιαστικά δεν έχει φταίξει σε κάτι.

Ίσως να φταίει το οτι κοιμάμαι στον καναπέ εδώ και 3 μέρες, γιατί το κρεβάτι μου λύθηκε και πακεταρίστηκε για τη μετακόμιση. Ίσως να φταίει το γεγονός οτι κοιμάμαι μονάχα 4 - 5 ώρες κάθε βράδυ εδώ και μια εβδομάδα. Κάτι που δεν το αντέχω ιδιαίτερα. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που τους αρέσει ο ύπνος. Καλό κρεβάτι, ωραίο μαξιλάρι, καθαρά σεντόνια, καθαρές πυτζάμες, φρεσκολουσμένα μαλλιά και δροσερός χώρος. (Λες για αυτό να μου αρέσει ο Ντόναλντ Ντακ; Ταυτίζομαι;;;)

Θα μου περάσει, για αυτό ούτε λόγος.. Λίγη υπομονή χρειάζεται.

Μέχρι τότε όμως, (επειδή ξέρω οτι διαβάζετε και επειδή ξέρετε πως δεν είμαι πολύ καλή στο να αντιμετωπίζω κρίσεις)... Συγγνώμη._

Θα μου λείψεις...(;)

2007-09-25T10:15:00.000+03:00

Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος... Έτσι δε λένε;

Σιχαίνομαι τα βαρετά κλισέ, αλλά η παραπάνω είναι μια σωστή φράση.

Περάσαμε μαζί σχεδόν 10 χρόνια. Δέκα σημαντικά χρόνια. Όλα όσα έχω ζήσει, ... τα ζήσαμε παρέα. Από την 1η Νοεμβρίου του 1997 ως τώρα. Ναι, από εκείνο το Σάββατο που έκανε party η Μαρία στην τάξη και δεν πήγα, γιατί έπρεπε να σε δω.. Ήταν το 2ο party της που έχανα. Την προηγούμενη χρονιά ήμουν άρρωστη με 40 πυρετό και δεν με είχε αφήσει η μαμά να πάω... Ήταν party μασκέ και είχα διαλέξει και στολή. Διαβολάκι θα ντυνόμουν.. Αλλά τελικά έμεινα σπίτι. Για να μου φύγει το άχτι με άφησε η μαμά να βάλω τη στολή και να περιφέρομαι στα δωμάτια του σπιτιού ντυμένη.. Όταν ο πυρετός έφτασε 41, με έβρισε που κυκλοφορούσα έτσι και με ανάγκασε να κάνω κρύο μπάνιο και να πέσω για ύπνο...

Περίμενα να στεναχωρηθώ που θα έχανα ένα ακόμη party της, αλλά τελικά ενθουσιάστηκα τόσο πολύ μαζί σου που δε με πείραξε καθόλου! Και ας με έπαιρνε τηλέφωνο στο κινητό της μαμάς (ναι είχε από τότε κινητό η μαμά) η Ναστάζια προσπαθώντας να με πείσει να φύγω και να πάω να τη βρω στο σπίτι της Μαρίας...

Δίπλα σου νόμιζα πως ερωτεύτηκα (ένας Θεός ξέρει πόσες φορές...), δίπλα σου έκλαψα, δίπλα σου διάβασα, δίπλα σου έπαθα 2 νευρικούς κλονισμούς από το άγχος για τις εξετάσεις, αρρώστησα, δίπλα σου περάσαμε και ξεπεράσαμε τις 2 αρρώστιες του μπαμπά.

Και τώρα φεύγω. Πάω σε άλλο σπίτι. Και θα έρθουν καινούργιοι άνθρωποι να μείνουν μαζί σου. Θα μου λείψεις; Ναι, όχι δεν ξέρω... Προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω οτι θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω αλλού. Έχω το κακό να δένομαι με πράγματα, πρόσωπα και μέρη για ασήμαντους (κατά πολλούς) λόγους. Μικρές αφορμές με κάνουν να συνδέω άσχετα πράγματα μεταξύ τους και αυτά με τη σειρά τους να μένουν χαραγμένα μέσα μου.

Ξέρω την κάθε σου γωνία. Κλείνω τα μάτια μου και ανάλογα με την ώρα ξέρω πως πέφτει το φως του ήλιου μέσα σου. Ξέρω τις μυρωδιές από τη βεράντα ανάλογα με την εποχή. Έχω μάθει να κοιμάμαι κάθε βράδυ κοιτώντας τα παιχνίδια που κάνουν οι σκιές που δημιουργούνται από τα φώτα που μπαίνουν στο δωμάτιο από το μικρό ξύλινο παράθυρο...

Θυμάμαι τους τσακωμούς μου με τον "αδερφό" μου για το ποιος θα κοιμηθεί στο κρεβάτι μου και ποιος στον καναπέ μετά από συνεχόμενο 24ωρο στη δουλειά στους Ολυμπιακούς του 2004.

Θυμάμαι το άγχος μου με το σεισμό του '99, για το αν είσαι ασφαλές και αν θα μπορώ να κοιμηθώ στο δωμάτιό μου.

Θυμάμαι τα παιχνίδια στον κήπο όσο η Ήρα ήταν κουτάβι και την άφηνα ελεύθερη να τρέξει μέχρι να ξαπλώσει κάτω από την κούραση και να την πάρω αγκαλιά για να την πάω πάνω...

Θυμάμαι τον Βαλεντίνο, το καναρίνι μας, το οποίο δεν το φροντίσαμε όσο έπρεπε και από το σοκ της μεταφοράς σε καινούργιο χώρο έπαψε να κελαηδά.

Θυμάμαι τον Πασχάλη, το χρυσόψαρο, που ο μπαμπάς το έσκασε από το πολύ φαγητό.

Θυμάμαι το αποτυχημένο party που κάναμε, όπου ήρθαν μόνο ο Κύρος, ο Δημήτρης, ο Piter Pan και κανά δυο αγόρια ακόμη και για να μη στεναχωρηθεί η μαμά που δεν εμφανίστηκε κανείς άλλος ήπιαμε μόνοι μας ποτά για 25 άτομα...

Θυμάμαι το party όταν ήμουν 1ο έτος στη σχολή, που ήρθαν όλοι και είχε αγώνα ο Ολυμπιακός.. Πρώτα είδαμε τον αγώνα και μετά βάλαμε μουσική.. Αλλά η ώρα είχα πάει ήδη δώδεκα και η από πάνω (σκύλα) άρχισε να βαράει το πάτωμα της με μια σκούπα για να χαμηλώσουμε τη μουσική (είχα αφήσει σημείωμα στο ασανσέρ ζητώντας συγγνώμη για τον θόρυβο εξαιτίας του επερχόμενου party, αλλά χαμπάρι αυτή). Στο τέλος κατέληξε να βρέχει τη βεράντας μας με το λάστιχο και τη μαμά μου να τη βρίζει, επειδή τόλμησε να με αποκαλέσει κακομαθημένο, αγενέστατο κωλόπαιδο... (Είμαι, αλλά αυτό είναι άσχετο! Το πρόβλημά της προέκυπτε από το γεγονός οτι δεν της έλεγα Καλημέρα το πρωί που έφευγα για το σχολείο και την πετύχαινα στην εξώπορτα! -Συγγνώμη δεν ήξερα το πρωί που δεν είχα προλάβει ούτε καφέ να πιώ και είχα Μαθηματικά Κατεύθυνσης την πρώτη ώρα να μπορώ να λέω και μια καλημέρα που στο κάτω κάτω της γραφής δεν θα την εννοούσα-)

Θυμάμαι όταν αρρώστησε ο μπαμπάς και έμεινε σπίτι για 6 μήνες. Ενώ όσο ήταν στο νοσοκομείο κοιμόμουν στο κρεβάτι των γονιών μου μαζί με τη μητέρα μου για να μπορώ να μυρίζω το άρωμα του στο σεντόνι και το μαξιλάρι. Και αρνιόμουν πεισματικά να αλλάξει σεντόνια η μαμά, μέχρι να γυρίσει σπίτι ο μπαμπάς για να μη χάσω τη μυρωδιά του. Γιατί στο νοσοκομείο μύριζε αρρώστια και όχι Old Spice ή Brut που βάζει αμέσως μετά το ξύρισμα...

Θυμάμαι που έκλεινα με δύναμη την πόρτα όποτε τσακωνόμουν με τη μαμά και μετά ένιωθα τύψεις που κόντευα να σου σπάσω την πόρτα.

Θυμάμαι το περσινό καλοκαίρι που έφυγαν για 10 μέρες οι δικοί μου και επειδή δεν ήθελα να μείνω μόνη μου, ήρθε η Biggles να κοιμηθεί μαζί μου μερικά βράδια, και μετά ήρθε και Piter Pan...

Θυμάμαι που πριν από κανά εξάμηνο αποφάσισα να σου βάψω τους τοίχους και απέκτησες μωβ και πράσινους τοίχους με πιτσιλιές χρωμάτων στο πάτωμα και στο ταβάνι γιατί έχανα την ισορροπία μου στη σκάλα...

Θυμάμαι τα γέλια που έκανα με την Ήρα όταν μαζεύαμε τα χαλιά και η καημένη δεν είχε καλή ισορροπία στο παρκέ και δυστυχώς το γέμισε με χαρακιές από τα νύχια της.

Θυμάμαι επίσης τη εντύπωση μου είχε κάνει όταν κατάλαβα οτι είχε βρει πως λειτουργεί το χερούλι της πόρτας στο διάδρομο και σηκωνόταν στα δυο πόδια για να το γυρίσει και να μπει στο δωμάτιο. Με άμεσο αποτέλεσμα να έχει γδάρει όλη την πόρτα...

Θυμάμαι το πρώτο μας βράδυ μαζί σου.. Είχα τακτοποιήσει το δωμάτιό μου μέσα σε 2 ώρες και όταν είδε ο μπαμπάς τα θεαματικά αποτελέσματα τον έπιασαν τα γέλια.. Τελικά μέχρι να "ξεπακεταριστεί" το σπίτι, το δωμάτιο μου έγινε χώρος εστίασης της οικογένειας και των φίλων των δικών μου και εγώ τσαντιζόμουν γιατί μύριζε τσιγαρίλα... Μερικά χρόνια αργότερα τσαντιζόταν η μαμά μου γιατί το "έκανα" εγώ να μυρίζει τσιγαρίλα..

Θυμάμαι τους καυγάδες με τη μαμά και την αμέριστη υποστήριξη του μπαμπά εξαιτίας της μανίας μου να μην πετάω τίποτα και να έχω ολόκληρες στοίβες με περιοδικά και εφημερίδες μέσα στο δωμάτιο, τη βιβλιοθήκη και το σαλόνι... Τη μυρωδιά του Soul, που εγώ λατρεύω και οι άλλοι σιχαίνονται...

Θυμάμαι τα ατελείωτα ξενύχτια μπροστά σε μια τηλεόραση που έπαιζε τηλεμάρκετινγκ όταν είχα αϋπνίες για μερικούς μήνες..

Θυμάμαι τα βράδια που ερχόταν η γιαγιά να μείνει μαζί μας και εγώ ένωνα τους 2 καναπέδες για να τους κάνω διπλό κρεβάτι και να κοιμηθώ εκεί...

Θυμάμαι πολλά... Και ίσως κάποια άλλα να έχω επιλέξει να ξεχάσω.

Αυτό το οποίο θα θυμάμαι όμως για πάντα, είναι οτι εσύ ήσουν το σπίτι στο οποίο ουσιαστικά μεγάλωσα...

Για αυτό το λόγο θα μου λείψεις...

Μακάρι να περάσουν ωραία αυτοί που θα έρθουν...

Θα περνάω που και που να σε βλέπω...

Προσωπική ηθική

2007-09-18T09:26:00.000+03:00

Εμπνευσμένη από το σουρεάλ των εκλογών καθώς και από το post της industrialdaisies στις 16-9-2007 (με τα σχόλια τα οποία έγιναν), αποφάσισα να σας παραθέσω αυτά τα οποία εγώ σκέφτομαι.

Κάθε τέσσερα χρόνια έχουμε εκλογές. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπάρχουν τα ίδια κόμματα, τα ίδια πρόσωπα. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε και μετακινήσεις ανθρώπων από κόμμα σε κόμμα, οι οποίες προκαλούν ποικίλα σχόλια. Είμαι 21 κοντά και κάτι καινούργιο δεν έχω δει. Δεν θέλω να τα ισοπεδώσω όλα, απλά αυτή είναι η προσωπική μου άποψη.

Προτού συνεχίσω, οφείλω να ομολογήσω κάτι. Υπήρξα μέλος της ΔΑΠ για δύο χρόνια. Επίσης να αναφέρω οτι πτυχίο -θεωρητικά- παίρνω φέτος. Έφυγα από αυτή την παράταξη καθαρά για προσωπικούς λόγους. Αισθάνθηκα άσχημα τόσο με τον εαυτό μου, όσο και με τη φιλοσοφία των ανθρώπων που απαρτίζουν μια παράταξη, την οποιαδήποτε παράταξη. Έστω και αργά κατάλαβα πως ο φανατισμός δεν με εκφράζει. Η προσήλωση σε ένα και μόνο πράγμα, από το οποίο δεν λαμβάνεις κάτι το ουσιαστικό είναι ψυχικά και πνευματικά εξουθενωτική. Δεν θέλω να βάλω στο ίδιο καζάνι τα 1000 άτομα τα οποία ήταν και είναι μέλη της συγκεκριμένης παράταξης, αλλά δυστυχώς η πλειοψηφία ενδιαφέρεται μονάχα για τα μπουζούκια, τις "σχέσεις", την Αράχοβα, τη Μύκονο και τα parties στη σχολή.

Μια παρόμοια συμπεριφορά και τρόπο σκέψης είδα πως έχουν και παιδιά από την ΠΑΣΠ. Επαναλαμβάνω πως αυτή είναι αποκλειστικά και μόνο η δικιά μου οπτική γωνία των πραγμάτων. Οι Αριστερές παρατάξεις όσο περνούσε ο καιρός άρχισαν να μου φαίνονται πιο ελκυστικές. Όχι τόσο για αυτά που πρέσβευαν, αλλά για τα άτομα που τις αποτελούσαν. Νέα παιδιά, με οράματα, ιδέες, ορμή και θάρρος. Άτομα που αντιπροσώπευαν την ηλικία τους και ζούσαν.

Θα αναρωτιέστε ίσως γιατί γράφτηκα στη ΔΑΠ... Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση που δεν έχω. Έγινε. Όπως έγιναν και άλλα πράγματα πριν από 4 σχεδόν χρόνια, για τα οποία μπορεί να μην είμαι περήφανη αλλά δεν τα μετανιώνω κιόλας Έχω την πεποίθηση πως αν δεν είχα γραφτεί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα. Και η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι μια χαρά με τον εαυτό μου.

Νιώθω πολύ μικρή και ανώριμη για να κρίνω και να έχω μια ολοκληρωμένη πολιτική θέση για οτι συμβαίνει γύρω μου. Δεν επικεντρώνομαι σε ιδεολογίες, διότι απλά καμιά δεν με εκφράζει απόλυτα. Όλες κάπου χωλαίνουν. Επίσης συνειδητοποίησα πως το σκεπτικό του να ακολουθείς μια συγκεκριμένα ιδεολογία είναι "έξω" από εμένα, απλούστατα διότι θεωρώ πως ο άνθρωπος αλλάζει όσο περνούν τα χρόνια, ανάλογα με τα βιώματα που έχει. Προσωπική ηθική όλοι έχουν ή τουλάχιστον όλοι θα έπρεπε να έχουν. Αλλά αν αυτή δεν συνάδει με τα υπάρχοντα κόμματα, τότε γιατί πρέπει κάποιος να πιεστεί και να περιοριστεί;

Βάση του νέου εκλογικού νόμου, καλείται κάποιος να επιλέξει ένα κόμμα από τα "ισχυρά". Το λέω αυτό, επειδή αποδείχτηκε περίτρανα πως οι ψήφοι μικρών κομμάτων πήγαν στην πρώτη δύναμη σε αρκετές εκλογικές περιφέρειες. Είδαμε όλοι τη Ν.Δ. να έχει μικρότερο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ, αλλά περισσότερες έδρες.

Η ψήφος δεν είναι απλά δικαίωμα. Είναι έκφραση προσωπικής ηθικής και συνείδησης. Αν λοιπόν τίποτε δεν σε εκφράζει δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ψηφίσεις. Κανείς δεν είναι σε θέση να κρίνει κανένα για το θέμα της ψήφου. Είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. Το αν κάποιος έκανε σωστή επιλογή ή όχι ο χρόνος θα δείξει. Και μόνος του θα κρίνει τον εαυτό του. Αν μπορεί βεβαίως να παραδεχτεί τα λάθη του...

Δεν θα αλλάξουν τα κόμματα τον τόπο μας. Οι άνθρωποι θα τον αλλάξουν. Αντί λοιπόν όλοι να φαγώνονται και να χαρακτηρίζονται από χρώματα, ας προσπαθήσουν να συνεργαστούν για ένα καλύτερο αύριο. Ρομαντικό και ουτοπικό θα έλεγαν πολλοί, αλλά για μένα είναι ο μόνος τρόπος να πάει μπροστά αυτή η χώρα. Ο φανατισμός δεν οδηγεί πουθενά. Είτε είσαι δεξιός είτε αριστερός...

Μια χώρα που τρώγεται με τα ρούχα της. Πέφτει συνεχώς στα ίδια λάθη και έχει μείνει "κολλημένη" στα μεγαλεία του παρελθόντος. Ζούμε σε μια παρακμή, όπου ελάχιστες αχτίδες φωτός μας δίνουν την ελπίδα.

Δεν έχει σημασία αν θα βγει η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ ή το ΣΥΡΙΖΑ κτλ... Σημασία έχει να μάθουμε να απαιτούμε το καλύτερο για εμάς, τα παιδιά "μας". Το καλύτερο για τη ζωή μας. Κανέναν κόμμα δεν είναι τέλειο. Κανένα δεν έχει λύσεις για τα πάντα... Αλλά αν κάποια στιγμή μάθουμε να δουλεύουμε για το καλύτερο, χωρίς τη νοοτροπία του ρουσφετιού και χωρίς να κοιτάμε μονάχα την πάρτη μας ίσως τότε κάτι να γίνει.

Πάντως προσωπικά αρνούμαι να συμβιβαστώ. Αρνούμαι να διαλέξω τον λιγότερο κακό από τους 5, απλά για να μην βγουν οι "άλλοι". Διότι απλά, ακόμη και αυτός ο λιγότερος κακός, δεν παύει να είναι κακός. Και εγώ θέλω να έχω καθαρή τη συνείδησή μου... Και η συνείδηση είναι προσωπική, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Κανείς δεν είναι τέλειος...

Αλλαγές και το μυαλό στα κάγκελα...

2007-09-12T09:55:00.000+03:00

Σκέφτομαι τι να γράψω.. Το απόλυτο κενό. Το μυαλό μου τρέχει σε άλλα ζητήματα που με απασχολούν και δείχνει να αδιαφορεί εντελώς για την επιθυμία μου να γράψω κάτι.. Κάτι με ουσία τουλάχιστον. Χμ. Μάλλον δεν είναι μια από αυτές τις μέρες..

Λογικό το βρίσκω. Μέσα στις τελευταίες δύο εβδομάδες ξεκίνησε η εξεταστική, δεν έχω internet στο σπίτι, μου έδωσαν μια εβδομάδα άδεια από τη δουλειά για να διαβάσω, διακόπηκε η εξεταστική λόγω εκλογών, γύρισα στη δουλειά λόγω των εκλογών, συναντήθηκα με κάποιον που θα με βοηθήσει να κάνω τη μεγάλη μου αγάπη επάγγελμα (ελπίζω τουλάχιστον, οπότε κάτι είναι και αυτό), έκλεισα κάρτα για τις Νύχτες Πρεμιέρας, βγήκα με τον κολλητό μου, είδα το Dans Paris -το οποίο μου άρεσε- στο cine Δεξαμενή και αποφασίστηκε έπειτα από οικογενειακό συμβούλιο ότι μετακομίζουμε μέσα στις επόμενες 3 εβδομάδες με 1 μήνα... Ανάμεσα σε αυτά προσπαθώ και να διαβάσω... Ε ρε γλέντια!

Αντί να διαβάζω marketing, οικονομική των μεταφορών ή ισότητα των 2 φύλων, εγώ παίρνω τη Χρυσή Ευκαιρία και ψάχνω για σπίτια, κλείνω ραντεβού και φαντάζομαι μοβ και γκρι τοίχους. Τα μυαλά στα κάγκελα που θα έλεγε και η γιαγιά μου δηλαδή...

Δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ ούτε με εκλογές, ούτε με τίποτα! Κουράστηκα για να είμαι ειλικρινής.. Ακούω από παντού τα ίδια και τα ίδια και έχω βαρεθεί. Τίποτε καινούργιο, τίποτε ενδιαφέρον.. Μονάχα τα παιδιά στην πλατεία Κοραή από τους "Πράσινους Οικολόγους"¨μου έχουν κεντρίσει τον ενδιαφέρον γιατί είναι έξυπνες και "όμορφες - καθαρές" φάτσες...

Παίρνω το λεωφορείο για να μετακινηθώ και βάζω τα ακουστικά στα αυτιά. Προσπαθώ να βρω ένα κομμάτι που να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Πέφτω πάνω στους Lost Bodies. Θυμάμαι τον Piter Pan - The Thief και ψάχνω τη Βροχή. Ακούω προσεχτικά τους στίχους...

"Όπου μένω εγώ, η βροχή σταματάει νωρίς,

οι λίμνες γίνονται γούρνες λάσπης

και τα ποτάμια ουλές στο φλοιό της γης.

Οι άνθρωποι χαίρονται προσωρινά τη καλοκαιρία

γρήγορα όμως επιζητούν μια συννεφιά που χρησιμεύει και ως σκιά.

Η απόσταση ως την επόμενη βροχή είναι άδικη,

άδικος και ο χρόνος που δε με λυπάται.

Και με ακολουθεί μια αμνησία σκόπιμη, λήθη.

Θέλω να μη θυμάμαι όσα δε θέλω,

η προσπάθεια όμως με κάνει να θυμάμαι περισσότερο.

Θέλω να θυμηθώ όσα ξέχασα,

η προσπάθεια όμως με κάνει να λυπάμαι που δεν μπορώ.

Και η βροχή πάντα σταματάει νωρίς. . . "

Ναι. Καταλαβαίνω γιατί μας ανέφερε το κομμάτι ένα βράδυ στο κέντρο...

Και συνεχίζω να σκέφτομαι φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα. Το μυαλό μου περνάει με γρήγορους ρυθμούς από το ένα θέμα στο άλλο... Και σε όποιον τα λέω μπερδεύται... Και όμως.. Για μένα οι συνειρμοί που κάνω φαντάζουν απόλυτα λογικοί.

Να τώρα ενώ γράφω, προσπαθώ να φανταστώ αν το ψυγείο πρέπει να το βάψω κόκκινο ή μοβ. Μάλλον κόκκινο...

Υ.Σ.: Ότι και να λένε όλοι, εγώ λατρεύω το χειμώνα... Για αυτό το λόγο θα συνεχίσω να εύχομαι σε όλους Καλό Χειμώνα!

I changed my mind.. I take it back...

2007-08-30T14:53:00.000+03:00

Σκέφτηκα να αποσυρθώ για μερικές μέρες (ας όψεται το διάβασμα) και να μην αναρτήσω τίποτα. Θα έμπαινα στο internet από τη δουλειά μονάχα για να τσεκάρω τι γράφουν οι άλλοι και για να σχολιάζω. Αλλά όντας κυκλοθυμική και περίεργη άλλαξα γνώμη μέσα σε μια ώρα...

"Απορώ και αισθάνομαι θλίψη" για όσα γίνονται (έχω μια τάση να επαναλαμβάνομαι...). Θα ήθελα απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Θα ήθελα για μια φορά να ακούσω αλήθειες...

Η αλήθεια πολύ συχνά είναι πικρή και πονάει. Πράγματι, η ειλικρίνεια κάποιες φορές προκαλεί αβάσταχτο πόνο..

Φανταστείτε να έβγαιναν κάποιοι (όποιοι) ατάραχοι στα κανάλια και να έλεγαν "Ξέρετε εμείς τα κάψαμε όλα. Εμείς γαμήσαμε την χώρα. Όλα για τα φράγκα..". Θα ήταν μια αλήθεια. Αλλά πόσα αυτιά είναι προετοιμασμένα για κάτι τέτοιο. Η πλειοψηφία του Ελληνικού πληθυσμού θα εθιζόταν στα Lexotanil και τη βαλεριάνα από την ταραχή του. Γιατί εθελοτυφλούμε. Αδιαφορούμε για το τι γίνεται στο χωράφι του γείτονα και μόνο αν πάθουμε το ίδιο θυμόμαστε τον συνάνθρωπό μας.

Βαρέθηκα να παρακολουθώ ειδήσεις. Όλοι τους φτιάχνονται με ότι συμβαίνει. Χαίρονται βρε αδερφέ. Τα νούμερα θα κάνουν νούμερα. Πάω στοίχημα πως οι παρουσιαστές και οι δημοσιογράφοι των διαφόρων καναλιών - εφημερίδων - ραδιοφώνων αυτή την εποχή αισθάνονται σαν πεντάχρονα σε περίοδο Χριστουγέννων που ο μπαμπάς και η μαμά μόλις τους αγόρασαν το νέο παιχνίδι του Μπομπ του Σφουγγαράκη του τετραγωνοπαντελονή!

Φωτιά και εκλογές στα καπάκια... Η καλύτερή τους..!!!

Όπως έγραψε και ο φίλτατος Μπουκόφσκι κάποτε: "Με ενοχλεί να βλέπω τους Αρχικρετίνους να κάνουν την τραγωδία, κοπανιστό αέρα!"

Και τώρα που το θυμάμαι, πέραν της πλάκας για τις εκλογές στα blog άλλων (βλ. Κλέαρχος), η Άννα Σιούελ έγραψε στη "Μαύρη Καλλονή":

"Αγόρι μου, η Ελευθερία δεν έρχεται με χρώματα. Τα χρώματα κάνουν τα κόμματα να ξεχωρίζουν και η μόνη ελευθερία που σου εξασφαλίζουν είναι η ελευθερία να μεθάς με τα λεφτά των άλλων, η ελευθερία να βλάπτεις όποιον δεν φοράει τα ίδια χρώματα με σένα, και να ξελαρυγγιάζεσαι και να βραχνιάζεις φωνάζοντας πράγματα που καλά καλά δεν καταλαβαίνεις -αυτή είναι η ελευθερία που λες!

Ντρέπομαι να βλέπω τους ανθρώπους να παρασύρονται έτσι. Οι εκλογές είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να ψηφίζει σύμφωνα με τη συνείδησή του και ν' αφήνει τους άλλους να κάνουν ο ίδιο..."

Και επειδή δεν έχω κάτι να συμπληρώσω στα παραπάνω, θα κλείσω με δύο ακόμη φράσεις του αγαπητού μου Τσαρλς:

"Όταν θα κυβερνούν οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται τις κυβερνήσεις... Μέχρι τότε όμως... θα μας πηδάνε."

"Ντρέπομαι που είμαι μέλος της ανθρώπινης φυλής, αλλά δεν θέλω να προσθέσω κι' άλλο σ' αυτή τη ντροπή. Θέλω να ξύσω και ν' αφαιρέσω λίγη απ' αυτή."

Dead End

2007-08-30T10:42:00.000+03:00

Είμαι σε αδιέξοδο. Δεν ξέρω τι να γράψω. Για την ακρίβεια δεν βρίσκω κάποιο λόγο να γράψω κάτι. "Περιφέρομαι" από blog σε blog και διαβάζω τι γράφουν οι άλλοι... Αλλά εμένα δε μου βγαίνει τίποτα!

Από τη μία τα καμμένα, από την άλλη η εξεταστική! Εδώ ο κόσμος καίγεται (κυριολεκτικά) και εγώ πρέπει να βρω την υπομονή να συγκεντρωθώ για να δώσω γύρω στα 12 μαθήματα από τα 30 που χρωστάω (γαμημένο πτυχίο σε ηλίθια σχολή που δεν μου αρέσει, αλλά πρέπει να την τελειώσω αν θέλω να φύγω για τα ξένα).

Διάβαζα ένα εβδομαδιαίο περιοδικό γνωστού εκδοτικού οίκου και έβλεπα φωτογραφίες από την καταστροφή... Μου είναι αδύνατο να το σχολιάσω. ΄

Βρήκα μια λίστα με τα 29 κόμματα και συνασπισμούς κομμάτων που δήλωσαν συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές:

Νέα Δημοκρατία
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.)
Δημοκρατική Αναγέννηση
Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος (Α.Σ.Κ.Ε.)
Δημοκρατική Παγκόσμιος Ελλάς
Έλληνες Οικολόγοι
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Β. (ΕΑΜ.Β.)
Ένωση Κεντρώων
Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝΑΝΤΙΑ)
Ενωτικό Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό Κίνημα
Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα
Κόμμα Φιλελευθέρων
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Λευκό
Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΜΕ.Ρ.Α.
Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μ-Λ ΚΚΕ)
Νέο Κόμμα Σωτηρίας Χριστιανική Δημοκρατία
Νέος Φασισμός
Οικολόγοι Εναλλακτικοί
Οικολόγοι Πράσινοι
Όραμα Τοπικά Κοινοβούλια
Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ)
Οργή Λαού (Ο.ΛΑ)
Περιφερειακή Αστική Ανάπτυξη (Π.Α.Α.)
Φιλελεύθερη Συμμαχία
Φως - Αλήθεια - Δικαιοσύνη

Μετά από αυτά εγώ παραιτούμαι...

Good Night and Good Luck . . .

Γιατί; Θα μας πει ποτέ κανείς;

2007-08-27T10:02:00.000+03:00

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ -ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ-, ΧΩΡΙΣ ΠΑΝΟ Ή ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΒΟΥΒΟΙ, ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΜΑΥΡΑ... ΠΕΝΘΟΥΜΕ!

Ξέρω πως με μια συγκέντρωση τίποτε δε λύνεται. Δεν θα πάρουμε απαντήσεις. Δεν θα βρεθούν οι ένοχοι. Αλλά μια αρχή είναι και αυτό.

Χάθηκαν αγαπημένα μου μέρη. Ουσιαστικά τα μόνα μέρη στην Ελλάδα τα οποία γνώρισα καλά...

Είμαι "μισή" Πυργιώτισσα που κάθε Ιούλιο πήγαινε με τη γιαγιά στα Στύρα για διακοπές. Μέσα σε τρεις μέρες, χάθηκαν όλα . . .

ΓΙΑΤΙ;

Αχ, Αθάνατη Ελλάδα!

2007-08-23T11:25:00.000+03:00

Μια ακόμη φωτογραφία που μου έστειλαν σε mail...
Τα συμπεράσματα δικά σας..!

Και επειδή δεν φαίνονται πολύ καθαρά οι επεξηγήσεις (από αριστερά προς τα δεξιά):

Human Factors Manager
Marketing Manager
Logistic Manager
Communication Manager
Technical Manager
Forman
IT-Manager
Project Manager
PR-Manager
Superintended

"Γύρω γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης (εδώ ο Μαλάκας),

χέρια πόδια κάθονται στη Γη

και ο Μανώλης στο σκαμνί..."

Live your myth in Greece... Όπα!

2007-08-22T10:36:00.000+03:00

Εμπνευσμένη από τον Κλέαρχο και από μια φίλη από τη δουλειά, σας "παρουσιάζω" ένα

e-mail που μου έστειλαν πρόσφατα...

"Live your myth in Greece..."

Τι καλά! Περιμένω με αγωνία τις εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου... Έχω καιρό να δω μια καλή κωμωδία... Καλά να περνάμε!!!

Μια 'Αβολη Αλήθεια;

2007-08-20T10:13:00.000+03:00

Μέσα στο Σαββατοκύριακο "έπεσε" στα χέρια μου το βιβλίο του Al Gore, "Μια Άβολη Αλήθεια". Το διάβασα σχετικά γρήγορα για να είμαι ειλικρινής και κατάλαβα οτι με επηρέασε αρκετά. Οι φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές. Σχεδόν τρομοκρατικές... Το ίδιο και τα στατιστικά στοιχεία τα οποία παραθέτονται για να "ενισχύσουν" τα λεγόμενα του κ. Gore.

Ήμουν προκατειλημμένη μαζί του (και ακόμα έχω τις αμφιβολίες μου), αλλά οφείλω να ομολογήσω οτι με εντυπωσίασε. Δεν έχω σε εκτίμηση τους πολιτικούς, πόσο μάλλον τους Αμερικανούς πολιτικούς.

Ο συγκεκριμένος "κατάφερε" να κερδίσει την συμπάθειά μου, όταν έμαθα πως ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος τον αποκαλεί "The Ozon Man", εξαιτίας του γεγονότος οτι συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο το 1997, χωρίς την υποστήριξη της κυβέρνησής του.

Τα επιχειρήματά του, φαίνονται (και ίσως είναι) ακλόνητα. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου οτι η προσπάθεια του να σώσει τον κόσμο από την οικολογική καταστροφή, δεν είναι ανιδιοτελής. Σκεπτόμενη το πως έχασε τις εκλογές από τους Ρεπουμπλικάνους, καθώς και το γεγονός οτι ο Τζορτζ Μπους ο νεώτερος αμέσως μετά από την εκλογή του, αναίρεσε όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις του που είχαν άμεση επαφή με την προστασία του περιβάλλοντος, μου δημιουργείται αυτόματα η εντύπωση, οτι ναι μεν μπορεί να έχει καλές προθέσεις, από την άλλη όμως χτυπάει ανελέητα τον άνθρωπο που του στέρησε την Προεδρική θέση.

Δεν υποστηρίζω ούτε τον έναν, ούτε τον άλλο. Υιοθετώ μάλιστα την άποψη, ενός δικού μου ανθρώπου, που θεωρεί οτι η Αμερική έχει την πιο στυγνή δικτατορία στη γη. Είναι η μόνη χώρα που σε όλα τα εκλογικά της σώματα ο Πρόεδρος της έχει το δικαίωμα να ασκήσει βέτο. Με λίγα λόγια, οτι και να πει η Γερουσία ή το Κογκρέσο, αν ο Πρόεδρος δε συμφωνεί μπορεί να επιβάλλει την άποψή του... Όλη η εξουσία λοιπόν, κατά βάση, βρίσκεται στα χέρια ενός ανθρώπου... Και λόγω οικονομικής ισχύος της χώρας τους, η άποψη του Προέδρου επηρεάζει τον τρόπο λειτουργίας και τις αποφάσεις άλλων χωρών.

Χαίρομαι που χάρις στον Gore, γίνονται γνωστά τα περιβαλλοντικά ζητήματα, αλλά δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου, την υποψία οτι πίσω απ' όλα κρύβεται κάπου και μια πολιτική ατζέντα. Ας μην ξεχνάμε οτι είναι και ένας πολύ ισχυρός επιχειρηματίας...

Όλοι ενδιαφέρονται για την τύχη της Γης. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, πολιτικοί, επιχειρηματίες.. Όλοι νοιάζονται, όλοι θέλουν να κάνουν κάτι... Αλλά σε τελική ανάλυση αν οι εταιρείες δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε (θα χάσουν πολλά λεφτά), τότε τίποτε δεν θα αλλάξει. Τόσο απλό.

Πολύ πιθανόν να ακούγομαι πικρόχολη και απλοϊκή. Ίσως είμαι...

Δεν αρνούμαι την ύπαρξη προβλήματος. Υπάρχει και είναι και σοβαρό. Αλλά όλο αυτό μοιάζει σαν ανέκδοτο πλέον. Μια καινούργια μόδα... Άλλοι υιοθετούν παιδιά και άλλοι τρέχουν στην άκρη της Γης για να σώσουν τα δάση. Συγκριτικά με άλλες βέβαια, αυτή ίσως προσφέρει και κάτι.

Υπάρχουν τόσες πολλές απόψεις που κάπου χάνεις την άκρη του νήματος...

Δυστυχώς όλες οι έρευνες είναι χρηματοδοτούμενες από κάπου. Δεν υπάρχει μία που να είναι αυτοχρηματοδοτούμενη (οι ερευνητές να χρηματοδοτούν οι ίδιοι τις έρευνές τους). Λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά αμφιβόλου αποτελέσματος.

Αυτός που βάζει τα χρήματα, θέλει να ακούσει κάτι που τον συμφέρει. Πόσοι άραγε ενδιαφέρονται απλά για το καλό του κόσμου; Άρα ποιος λέει την αλήθεια και ποιος λέει ψέμματα;

Σε τελική ανάλυση το μόνο που μετράει είναι η εικόνα. http://www.aninconvenienttruth.com.au/truth/,

http://www.notonourwatchproject.org/,

www.11houraction.com, κτλ... Σίγουρα από το τίποτα κάτι είναι και αυτό...

Αλλά και πάλι δεν φτάνει μόνο αυτό. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να "σωθούμε". Για την ακρίβεια αμφιβάλλω. Μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε... Οπότε ας αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ας βάλουμε λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας, ας ανακυκλώσουμε τα σκουπίδια μας, ας κλείνουμε τις ηλεκτρικές μας συσκευές.

Ας κάνουμε κάτι.

Διότι είναι το λιγότερο γελοίο να είμαστε το μόνο είδος στη Γη το οποίο είναι τόσο "έξυπνο" που προκαλεί μόνο του τον αφανισμό του...